پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
لذت بردن مرد از چند همسر در یک زمان مفسده داشته و جایز نیست.(1)
همچنین نگاه کردن همسران به عورت همدیگر حرام است، چه با قصد لذت و چه بدون قصد لذت ؛ نیز نگاه کردن به بدن همدیگر اگر با قصد لذت باشد ، حرام است.(2)
پی نوشت ها:
1. سؤال تلفنی از دفتر آیت الله سیستانی.
2. آیت الله سیستانی،توضیح المسائل،م2395 و 2397.

نزدیکی از دبر در حال حيض بنا بر احتياط واجب جايز نيست و در حال پاكي اگر موجب اذیت زن شود، حرام و گر نه حرام نیست؛ ولی شديداً مكروه است.
منظور از نزدیکی از دبر فرو کردن آلت تناسلی به مقدار ختنه گاه یا بیشتر در مقعد است نه قرار دادن آلت تناسلی در باسن . قرار دادن آلت تناسلی در باسن اشکال ندارد.
چنانچه مرد آلت خود را بین پا و ران و باسن همسرش قرار دهد، مشمول غسل نمی شود ؛ مگر آن که منی خارج شود.
آبی که موقع تحریک جنسی از مهبل زن حارج می شود، پاک است. بلی اگر زن در اثر بازی کردن ارضا شود و در حال ارضا آبی از مهبل او خارج شود، نجس است.
خوردن آلت تناسلی مرد یا زن اشکال ندارد؛ ولی کار شایسته ایی نمی باشد . و چنان چه مرد همسرش را با دست تحریک کند یا زن با مردش این کار را بکند و با این کار موجب خروج منی شود، اشکال ندارد و استمنای حرام محسوب نمی شود. (1)
پی نوشت:
1. آیة الله بهجت ،توضیح المسائل ،م 78 و 350 و استفتائات، ج 1، س 1069 و سوال از دفتر ايشان.

1-به نظر آیت الله بهجت اشکال دارد و نمی تواند بخورد.(1)
2-نزدیکی از پشت کراهت شدیده دارد.(2)
احکام مربوط به زناشویی را می توانید از رساله ی توضیح المسائل و جلد چهارم استفتاآت، آیت الله بهجت مطالعه بفرمایید.
پی نوشت:
1 .آیت الله بهجت،استفتا آت،ج4،ص67،س4798.
2. همان،س 4786.

استفاده از آلات مصنوعی جنسی زنان برای مردان، حکم خود ارضائی و استمنا را دارد و حرام می باشد و گناه حساب می شود.(1)
پی نوشت:
1. سؤال تلفنی(7112438-0251) از دفترآیت الله خامنه ای.

پاسخ:
از مجموع آموزه‌های وحیانی به دست می‌آید که ولایت و حکومت همانند ربوبیت و عبودیت اختصاص به خالق و آفریننده انسان دارد. اگر انبیا و ائمه (علیهم السلام) ولایت و حکومت بر جامعه بشری دارند، ولایت‌ها، ظهوری از ولایت خدا و به اذن و فرمان اوست. اگر در عصر غیبت نیز برای فقیه جامع الشرایط، ولایت و مدیریتی در محدوده تشریع و قانون اسلام بر جامعه وجود دارد، آن نیز باید به اذن و فرمان خداوند باشد وگرنه هیچ انسانی حق ولایت بر دیگری ندارد.(1)
در قرآن کریم ولایت بالذات تنها از آن خداوند دانسته شده: «فالله هو الولی» (2) تنها ولی خداوند است، اما پیامبر و اهل بیت (علیهم السلام) ولی بالعرض و مظهر ولایت خدایند. به تعبیر قرآن آیت و نشانه ولایت‌الهی‌اند.(3)
بنابراین ولایت بالذات اختصاصا از آن خداوند است. خداوند ولایت خود را به انبیا و امامان معصوم داده است که برای اجرای احکام او اعمال بفرمایند. در تشریع و تکوین تصرف کنند، ولی به دلایل عقلی و نقلی فقهای جامع الشرایط در عصر غیبت به عنوان نائب عام امام معصوم در محدوده اجرای احکام الهی از ولایت نیابتی برخوردارند. بنابراین ولایت الهی در ساحت تشریع و تکوین به انسان‌های معصوم اختصاص دارد. فقیه در محدوده اجرای احکام شرع به عنوان نائب امام معصوم ولایت دارد. زیرا در عصر غیبت چاره ای جز سپردن امور مسلمانان به فقهای عادل نیست. برای آگاهی بیش تر به کتاب ولایت فقیه از آیت الله جوادی آملی مرجعه نمائید.
با توجه به این نکته باید گفت که در نظام اسلامی تبیعیت از مدیر کل و کسی که در رأس یک مجموعه مدریتی قرار دارد، در ادامه تبعیت از ولی امر است و در ادامه و در راستای همان اصل کلی است. اطاعت ازاین نظر از مدیر و رییس نه تنها محذوری ندارد، بلکه لازم است، چه این که در نهج البلاغه فرمود:
اوصیکم بتقوی الله و نظم امرکم.(4)
امیرالمؤمنین(ع) به قدری، رعایت نظم را در امور مؤثر و مهم دانسته که آن را در ردیف "تقوای الهی" قرار داده و در واپسین لحظات عمر شریف خود توصیه به نظم نموده است. بنابراین تبیعت از مدیر در یک مجموعه اداری برای اجرای قانون نه تنها با آن اصل کلی تعارضی ندارد، بلکه در راستای تأمین نظر است.
در نظام غربی مبنای دینی و شرعی در امور اداری مطرح نیست و بر اساس قوانین خاص خود نظیر دموکراسی عمل می کنند. گویا در عمل به قوانین خود مقید و ملزم هستند. در عرف عموم مردم کار خلاف قانون، ناپسند و مذموم تلقی می شود.

پی‌نوشت‌ها:
1. آیت الله جوادی آملی، ولایت فقیه ،ص 134،نشر مرکز اسرا ،قم، 1385 ش.
2. شورا (42) آیه 9.
3. جوادی آملی ،همان ،ص 131.
4 . نهج البلاغه، وصیت حضرت به امام حسن (ع) و امام حسین (ع) نامه شماره 47.ص169 ،نشر موسسه امیر المومنین ،قم1375 ش.

خوردن شیر همسر، به فتوای آیت الله بهجت جایز نیست و مرد نمی تواند شیر همسرش را بخورد. (1)
پی نوشت:
1. آیت الله بهجت، استفتائات، ج 4، س 4798.