پیامبران با وجود عصمت وپرهیز از گناه،گاه رفتارهایی با پیامدهای ناگوار انجام داده‌اند که نه مجازات گناه،بلکه نتیجه طبیعی شرایط اجتماعی، سیاسی و...آنان بوده است.

دیدگاه غیرمشهور دربارهٔ «مسجدالاقصی» به عنوان مسجدی در آسمان، با آیهٔ اسراء و مشاهدات آسمانی معراج سازگارتر است تا بیت‌المقدس که تنها نقطهٔ میانی سفر بوده است.

اعتقاد به نزولِ دفعی و اختصاصیِ قرآن بر پیامبر در شب قدر، با آیه ۳۲ سوره فرقان تعارضی ندارد؛ چرا که درخواست کافران ناظر بر نزول دفعیِ همگانی و عمومی بوده است.

اشکال نحوی در تعبیر «أنتم هؤلاء» با در نظر گرفتن «هؤلاء» به عنوان اسم موصول یا تحلیل جایگاهِ متفاوتِ نحویِ مبتدا و خبر، مرتفع می‌شود.

قرائت و فهم قرآن مکمل یکدیگرند و حتی تلاوتِ بدون درکِ معنا نیز به دلیل ماهیتِ ذکرگونه‌اش، واجد آثار معنوی و ثواب است.

ادعای تأثیرپذیری قرآن از یهودیان با تکریم چهره‌های مسیحی و انتقاد از باورهای تثلیثیِ خودِ مسیحیان سازگار نیست و صرفاً ترفندی استعماری برای مهار اسلام است.

شیعیان با اتکا به اخلاق و عمل صالح باید «زینت» مکتب اهل‌بیت باشند، چرا که رفتار فردی، مؤثرترین تبلیغ عملی برای حفظ آبرو و ترویج این مکتب است.

پویایی فقه نه در وحدت آرا، بلکه در کارآمدی «روش اجتهاد» برای پاسخ‌گویی به مسائل نوپدید و بهره‌گیری فعالانه از این ظرفیت نهفته است.