برخی افراد با سوء استفاده از احساسات و اعتقادات مردم و برای رسیدن به خواسته ای، شایعه ای را مطرح می کنند و به آن رنگ دینی می دهند که هوشیاری مردم را می طلبد.
مسئله پیادهروی برای زیارت اربعین، امری حادث و نوآورانه نیست؛بلکه هرکدام از اجزای این عمل یعنی زیارت اربعین و پیادهروی برای زیارت،مستند به سیره اهلبیت است.
طبق گزارشات تاریخی در منابع کهن، لشکر عمر سعد بعد از به شهادت رساندن امام حسین علیه السلام و یارانشان، به طرز وحشیانه ای خیمه ها را غارت کردند و جسارت نمودند.
روایات متعددی در مورد بخشش گناهان به واسطه گریه بر امام حسین علیه السلام وارد شده است لکن این روایات، پیش فرض هایی دارند که در روایات دیگر بیان شده است.
در دوران پهلوی نهادهای نظارتی مستقل و نظارتهای مردمی وجود نداشت و هرچند نهادهای نظارتیای در درون نظام پهلوی تعریفشده بود اما این نهادها کارکرد مناسبی نداشت.
به دلایل متعدد، محمد رضا پهلوی از وجود فساد در حکومتش آگاه بود و هم خود وی وهم نزدیکان او نیز شدیدا درگیر فساد بودند که در سخنان نزدیکان ایشان نیز بیان شده است.
در یک مجموعه، نبود یا کم بودن گزارشات فساد، لزوما به معنای پاک بودن آن سیستم نیست بلکه می تواند دلیل آن، عدم انتشار حقایق و درگیر بودن خود مسئولین مجموعه باشد.
زیارت تمایلی است قلبی همراه با تعظیم و گرامیداشت زیارت شونده و درعینحال همراه با ایجاد انس روحی، فکری و عملی با مزور که میتواند منجر به اصلاح انسان گردد.
برای توبه مراحلی تعریف شده تا شخص با پشت سر گذاشتن این مراحل بهسوی مغفرت خدا بازگردد. اولین مرحله پشیمانی از گناه و سپس شخص خود را برای اصلاح گذشته آماده کند.
هدف از ازدواج و تشکیل خانواده رسیدن انسان به آرامش است. این آرامش اگر همراه با تعقل و همدلی باشد ماندگار است والا با فراز و نشیب های زندگی، دستخوش تغییر می شود.
زیارت اربعین، در عین اینکه دارای آثار بسیار بزرگ و باشکوهی است ولی برای برخی از خانواده ها تبعاتی نیز دارد که مدیریت و تصمیم گیری درست در مورد آن ضروری است.
بسیاری از پدیده های دینی، جنبه های سیاسی دارند و بالعکس. پیاده روی اربعین هم، همچون اصل قیام امام حسین علیهالسلام، هم خاستگاه دینی دارد و هم پیامدهای سیاسی.
بسیاری از بزرگان و دانشمندان مسلمان، اتهام الحاد و انحراف در عقیده زکریای رازی را نپذیرفته و ضمن استنادبه برخی آثار قطعی رازی را از این اتهام مبرا میدانند.
تبعیض شدیدی که حاکمان اموی و عباسی بر ضد غیر اعراب داشتند سبب ظهور جنبشهایی با نام «شعوبی» شد که وجه مشترک همه آنان مقابله با برتریجویی عرب بر غیر عرب بود.
حضور ابوالفضل العباس در صفین، در منابع معتبر نیامده و به گزارش منابع متأخر دراینباره نمیتوان اعتماد کرد. وضعیت سنّی ایشان هم سازگار با مبارزه نبوده است.