قرآن و حدیث

رفتار ناشایست شیعیان، آبروی مکتب اهل‌بیت (ع) را به خطر می‌اندازد و تنها راه زدودن بدبینی‌ها، بازگشت به اخلاق عملی و سیرۀ جعفری (صدق، امانت و تواضع)است.

تشبیه زن و شوهر به «لباس» در آیه ۱۸۷ بقره، بیانگر شدت نزدیکی، پوشش و محافظت متقابل و فراهم آوردن آرامش و مایه جلوگیری از گناه میان آن‌هاست.

آموزه‌های اهل‌بیت(ع) با ارائه اذکار و آداب مشخص برای تمامی شئون زندگی، ابزاری برای کسب آرامش روانی وتبدیل تمام لحظات عمر به فرصتی برای ارتباط مستمر با خداست.

آیه 120 سوره بقره بر لزوم ایستادگی در اعتقادات دینی تأکید دارد و مرز میان پایداری در دین و همزیستی اجتماعی را مشخص می‌کند.

۹۵۰ سال در قرآن مدت تبلیغ نوح(ع) است و اگرچه عمر ایشان بیش از این بوده،اما طول عمر زیاد ایشان به دلیل ویژگی‌های دوران آن عصر است و با قوانین طبیعت در تضاد نیست.

صلوات فرای از ارتقای مقام پیامبر و اهل‌بیت، ابزاری برای رشد معنوی، استجابت دعا و گشایش امور مؤمنان است.

«فاصله» (هم‌سانی پایان آیات) یکی از مؤلفه‌های اصلی زیبایی آهنگین قرآن است که در مواردی نظیر سوره تین یا کاربرد «ال‌یاسین» به‌جای «الیاس»، جلوه‌ای آشکار دارد.

وحدت اسلامی با محوریت اشتراکات اعتقادی (توحید، نبوت، قرآن، قبله)، در مکتب اهل‌بیت (ع) بر حفظ انسجام و پرهیز از تفرقه استوار است.

ذکر به دو دسته:«اوقات فضیلت‌مند»(مانند سحرگاه) و«موقعیت‌های ویژه»(مانند هنگام تصمیم‌گیری)تقسیم می‌شود که هر دو برای تقویت حضور قلب واستفاده از فرصت‌هاهستند.

آیه ۳۶ سوره نور و احادیث ائمه، بر شرافت خانه‌های اهل‌بیت تأکید کرده و ورود به محضر ایشان در حال جنابت را مکروه می‌دانند.

سجدۀ خاندان یعقوب در برابر حضرت یوسف نه از نوع عبادت، بلکه نشانه تکریم و احترام به جایگاه نبوت و تحقق رؤیای الهی ایشان بوده است.

«ذکر کثیر» در روایات به معنای یاد قلبی و مداوم خداوند است که از طریق تسبیح حضرت زهرا(س)، اذکار تعقیبات، حداقل صد ذکر روزانه و خلوت با خدا، برای همگان میسر است.

فرشتگان با تکیه بر تجربهٔ ساکنان فاسدِ پیشینِ زمین و شناخت ذاتِ تزاحم‌خیزِ عالم ماده و غرایز انسان، از فساد احتمالی انسان آگاه بودند.

پیامبران با وجود عصمت وپرهیز از گناه،گاه رفتارهایی با پیامدهای ناگوار انجام داده‌اند که نه مجازات گناه،بلکه نتیجه طبیعی شرایط اجتماعی، سیاسی و...آنان بوده است.

دیدگاه غیرمشهور دربارهٔ «مسجدالاقصی» به عنوان مسجدی در آسمان، با آیهٔ اسراء و مشاهدات آسمانی معراج سازگارتر است تا بیت‌المقدس که تنها نقطهٔ میانی سفر بوده است.

اعتقاد به نزولِ دفعی و اختصاصیِ قرآن بر پیامبر در شب قدر، با آیه ۳۲ سوره فرقان تعارضی ندارد؛ چرا که درخواست کافران ناظر بر نزول دفعیِ همگانی و عمومی بوده است.

قرائت و فهم قرآن مکمل یکدیگرند و حتی تلاوتِ بدون درکِ معنا نیز به دلیل ماهیتِ ذکرگونه‌اش، واجد آثار معنوی و ثواب است.

ادعای تأثیرپذیری قرآن از یهودیان با تکریم چهره‌های مسیحی و انتقاد از باورهای تثلیثیِ خودِ مسیحیان سازگار نیست و صرفاً ترفندی استعماری برای مهار اسلام است.