۱۴۰۵/۰۸/۲۸ ۲۱:۱۰ شناسه مطلب: 102143
پرسش:
واقعاً چرا آتشبس؟! چرا مذاکره؟ انتقام خون رهبری کجا رفت؟
پاسخ:
دولت استکباری و تروریستی آمریکا به همراه دولت جعلی جنایتکار صهیونیستی در اسفندماه سال 1404، اقدام به تهاجم نظامی به کشور ما کردند؛ در پی این هجوم وحشیانه، بسیاری از هموطنان ایرانی از جمله زنان و کودکان بیگناه و رهبر فرزانۀ انقلاب اسلامی به شهادت رسیدند. پس از حدود چهلروز بمباران گستردۀ اماکن مدنی، خدمات عمومی مانند بیمارستانها، مدارس و اماکن تاریخی، دشمن تروریستی پیشنهاد آتشبس و مذاکره درباره خواستههای ایران را مطرح کرد و سکوت در میدان نبرد آغاز شد. برخی بر این باورند که مذاکره با دشمنی که با او پدرکشتگی داریم، از اساس غلط است؛ به قول شاعر:
پدر، کشتی و تخم کین کاشتی پدرکشته را کی بود آشتی!
1. نهادهای تصمیمگیرندۀ آتشبس در جمهوری اسلامی ایران
اعلام سکوت صحنۀ جنگ از طریق نهادهای رسمی کشور، از جمله شورای عالی امنیت ملی انجام شده است. شورای عالی امنیت ملی، مهمترین نهاد تصمیمگیرنده در این موضوع است که مصوبات آن پس از تأیید رهبر انقلاب، اجرایی است (1). بسیاری از اعضای شورای عالی امنیت ملی را رهبر شهید انقلاب منصوب کردهاند؛ بنابراین دلیلی ندارد کسانی که از سوی رهبر شهید منصوب شدهاند، بخواهند چیزی را به رهبری جدید تحمیل کنند یا خداینکرده – چنانکه گاهی ادعا میشود - به کشور یا رهبر انقلاب خیانت کنند. ممکن است دیدگاه یا روشهای پیشنهادی آنان با دیدگاه رهبر انقلاب تفاوتهایی داشته باشد (2)؛ اما مسئلۀ تحمیل یا خداینکرده خیانت از اساس مطرح نیست و اعتماد رهبر انقلاب به مسئولان سیاسی و نظامی در چند بیانیۀ منتشرشده از سوی ایشان، بهروشنی و صراحت بیان شده است.
2. تأکید مقام معظم رهبری بر حمایت از سربازان دیپلماسی
در بیانیۀ رهبر انقلاب که به مناسبت اربعین شهادت امام شهید منتشر شد، بر حضور خیابانی مردم برای حمایت از سربازان دیپلماسی تأکید شده است. این عبارت بهروشنی و صراحت تأکید میکند کسانی که به میدان مذاکره رفتند، از طرف جمهوری اسلامی ایران و با رضایت و اشراف رهبر انقلاب به این مأموریت رفتهاند. درضمن دکتر قالیباف که رهبری هیئت ایرانی را بر عهده داشت، در میدان جنگ نیز حضوری فعال دارند و بر اساس اعلام خبرگزاریهای مورد اعتماد داخلی، یکی از اعضای اتاق جنگ کشور در جنگ رمضان بوده است؛ بنابراین میتوان گفت فرماندهی میدان و دیپلماسی در جنگ رمضان، هماهنگ و حتی مشترک است و این دو میدان به موازات یکدیگر و با حمایت مردم و نظارت رهبری عمل میکنند.
3. قبول مذاکره از سوی ایران، اقدامی منطقی بود؛ چراکه درخواست مذاکره از سوی طرف مقابل، از هفته سوم جنگ آغاز شد و دهها کشور را واسطه کرد تا آتشبس برقرار شود. رئیسجمهور منفور آمریکا، پیشنهادی 15 مادهای نیز مطرح کرد که جمهوری اسلامی ایران حتی به آن نگاه هم نکرد و موشکهای بیشتری در پاسخ به این پیشنهاد پانزدهمادهای به پایگاههای آمریکایی شلیک کرد. درنهایت، آخرین پیشنهاد دشمن این بود که هرچه شما بگویید، میپذیریم و پیشنهاد شما را مبنای مذاکرات قرار میدهیم. جمهوری اسلامی ایران نیز پیشنهاد دهمادهای خود را مطرح کرد و قرار شد روی این پیشنهاد بحث شود تا مسیر تحقق آن فراهم گردد (3). حتی اگر دشمن به این پیشنهاد دهمادهای عمل نکند، توقف جنگ امر مطلوبی است؛ زیرا اگر یک نفر هم کمتر کشته شود، ارزش دارد. ضمن آنکه رد کامل پیشنهاد آتشبس ممکن است در افکار عمومی جهانی بهمثابۀ نشانه جنگطلبی ایران بازنمایی شود؛ اما اگر تن به آتشبس دهیم و خواستههای ما پذیرفته نشود، دنیا به ما این حق را میدهد که برای منافع ملی، از خود دفاع کنیم.
افزون بر اینکه توقف جنگ به معنای چشمپوشی ما از منافعمان بهویژه دربارۀ حاکمیت بر تنگه هرمز نیست. ما حاکمیت خود را بر تنگه هرمز تثبیت خواهیم کرد؛ اگر این خواسته ما در میز مذاکره پذیرفته شود، بسیار خوب است؛ اما اگر در میز مذاکره پذیرفته نشود، در میدان جنگ آن را محقق خواهیم کرد. استفادۀ نیروهای مسلح کشور از زمان توقف جنگ برای بهبودی تاکتیکها و ابزارهای جنگی نیز میتواند از دیگر ثمرههای سکوت صحنه نبرد تلقی شود.
4. برخی از کسانی که امروز در میدان دیپلماسی حضور دارند، همان فرماندهان میدان هستند؛ مانند دبیر شعام و نیز دکتر قالیباف رئیس مجلس شورای اسلامی و برخی دیگر از اعضای تیم مذاکرهکننده. عدهای از این افراد، به طور رسمی یا غیررسمی از سوی دشمن اهداف ترور اعلام شدهاند؛ بنابراین کسی نمیتواند ادعا کند در جانفشانی برای انقلاب و کشور، از این عزیزان جلوتر است. همچنین کسی نمیتواند ادعا کند که از این افراد باهوشتر است؛ چراکه مدیریت آنان در میدان جنگ، جهان را به تحسین واداشته است. نکته مهم دیگر آن است که ماهیت مذاکره اکنون با پیش از جنگ رمضان، متفاوت است؛ پیش از این، دشمن خواستههایش را مطرح میکرد و ما باید با آن موافقت میکردیم و پس از انجام آن خواستهها، ممکن بود دشمن به وعدههایش عمل کند یا نکند که البته تاکنون هرگز عمل نکرده است؛ اما در مذاکرات پساجنگ رمضان، ماهیت مذاکره تغییر یافته است؛ این بار ما خواسته های حداکثری خود را مقابل دشمن میگذاریم و اوست که باید به آن عمل کند و سپس ما هم به وعده خود مبنی بر بازکردن تنگۀ هرمز عمل میکنیم. پس از جنگ رمضان، ما تضمین عینی برای تحقق خواستههای خود یافتهایم؛ این تضمین عینی، تنگه قدرتمند هرمز است که البته از پشتیبانی میلیونی مردم در خیابان و موشکها و پهپادها در میدان برخوردار است.
6. انتقام خون رهبر شهید در ذهن بسیاری از مردم کشورمان جدی و پررنگ است که نشانه احترام ملت ایران به ایشان است و این دغدغه تحسینبرانگیز است. باید توجه داشت که مذاکرهکنندگان ایرانی در اسلامآباد در برابر نمایندگان دولت استکباری آمریکا، برای تعیین تکلیف جنگ و تثبیت دستاوردهای آن رفته بودند، نه برای تعیین تکلیف انتقام خون رهبر شهید و نیز هموطنان به خاک و خون خفته ما. روشن است که تمام دارایی جهان غرب (نهفقط آمریکای تروریست)، نمیتواند خون رهبر و شهیدان ما را جبران کند. بنابراین آتشبس، خونخواهی ما از آمریکا نیست، بلکه ما با این افراد پدرکشتگی داریم و به هر ترتیب، آنان باید با خون کثیفشان، تاوان خونهایی که ریختهاند را پس بدهند. البته که اگر همۀ این کفتارهای خبیث را بکشیم، باز هم تاوان یک قطره خون رهبر شهیدمان نیست؛ اما اکنون مجال انتقام گیری نیست. چنانکه در پیام رهبر انقلاب نیز تأکید شده است انتقامگیری به جای خود انجام خواهد شد (4). اکنون ما در مقام تثبیت دستاوردهای میدان نبرد هستیم.
جمهوری اسلامی ایران در دور دوم مذاکرات که ترامپ خبیث و رسانههای استعماری دولت تروریست آمریکا، در بوق و کرنا کرده بودند، شرکت نکرد. همچنین جمهوری اسلامی ایران، آتشبس اعلامی ترامپ را پشیزی حساب نکرد و او را بیاعتبار کرد. جنگ، تمام نشده است، بلکه فقط شکل و شیوۀ آن تغییر یافته است. همین روزها و لحظات، فرزندان ملت ایران در نیروی دریایی کشور، مشغول نبرد با دشمن هستند. کشتیهای ایرانی با اسکورت نیروی دریایی سپاه از تنگه هرمز و دریای عمان عبور میکنند و به ایران میآیند یا از ایران به مقصد خود طی مسیر میکنند. دور اول مذاکرات به همان دلایلی که توضیح داده شد، برگزار گردید و مجموع نهادها و مدیران عالی کشور را به این نتیجه رساند که تثبیت دستاوردهای نبرد نیز باید در میدان نبرد انجام شود؛ مسئلهای که این روزها در جریان است. باید صبور باشیم و به کسانی که طی دو ماه گذشته با بهخطرانداختن جان خود، از بلعیدهشدن ایران توسط هیولای تروریست آمریکایی - صهیونی جلوگیری کردهاند، اعتماد کنیم. امروزه حفظ وحدت یکی از مهمترین وظایف تکتک ملت ایران است.
نتیجه:
آتشبس یا سکوت صحنه نبرد، نوعی تاکتیک جنگی است. وضعیت جنگی تمام نشده است، بلکه از حالی به حال دیگری تغییر کرده است. انتقام خون رهبر شهید و همه هموطنان مظلوم باید گرفته شود و گرفته خواهد شد. تصمیم به توقف آتش، یک اقدام امنیتی، نظامی و سیاسی است که نهادهای رسمی کشور آن را انجام دادهاند و اطمینان به این نهادها میتواند دستیابی به اهداف را تسهیل کند.
پینوشتها:
1. اصل صد و هفتاد و ششم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران.
2. رهبر انقلاب در بیانیه خود درباره تفاهمنامه اسلامآباد تصریح کردهاند «علی الأصول» نظر دیگری داشته است؛ اما در همان بیانیه بر دلسوزی مسئولان نظامی و سیاسی کشور تأکید میکنند و دستور مطالبه تحقق شرایط مطرح در توافقنامۀ دو رئیسجمهور را صادر کردهاند.
3. با اعلام آتشبس میان ایران و آمریکا، ترامپ توئیت آقای عراقچی – وزیر امور خارجۀ کشورمان - که ده شرط شورای عالی امنیت ملی را به عنوان موضوع مذاکرات آیندۀ آتشبس مطرح کرده بود، بازنشر داد. این امر، نشانه پذیرش خواستههای ایران از سوی دشمن برای پایاندادن به جنگ و نشانه شکست دشمن بود. همچنین مذاکرات اسلامآباد با موضوعات مطرح از سوی ایران آغاز به کار کرد که دلیل دیگری بر صحت این ادعاست. هرچند دشمن آمریکایی مانند گذشته، بدعهدی خویش را دوباره نشان داد؛ اما این بدعهدی، اصل ادعای ما مبنی بر اصرار دشمن بر آتشبس و پایان جنگ، که نشانه پیروزی ملت ایران است را خدشهدار نمیکند (https://www.etemadonline.com/tiny/news-767858).
4. رهبر انقلاب اسلامی در نخستین پیام رسمی خود بر انتقام خون شهیدان از جمله رهبر شهید، تأکید و تصریح کردهاند. همچنین در آخرین پیام رسمی رهبر انقلاب، پس از مراسم باشکوه تشییع پیکر رهبر شهید و خانواده ایشان، مسئلۀ انتقام به صورت جدی برجسته است.






