با سلام.چه مسائلی مارو از اهل سنت جدا می کنه ؟لطفا کانلا شرح بدین

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
در ابتدا باید گفت شیعه و اهل سنت در مسائلی مانند توحید و نبوت و معاد، اختلاف اساسی و ریشه ای ندارند؛ اختلاف عمده آنان در موضوع امامت و مسائلی است که از آن ناشی می شود.
بنابراین، اختلاف اساسی شیعه و سنی بر سر خلافت اسلامی و مرجعیت دینی است. اهل سنت امامت را به عنوان رهبری اجتماع قبول دارند؛ ولی امامت به معنای مرجعیت دینی و به معنای ولایت را نمی پذیرند. اهل تسنن برای هیچ کس، حتی برای ابوبکر و عمر و عثمان، چنین منصبی را قائل نیستند. از این رو، عصمت را در امام و خلیفه لازم نمی دانند، ولی شیعه امامان خود را معصوم از خطا می دانند. از این رو، گفته شده اختلاف سنی و شیعه را در بحث امامت ریشه ای می داند و می گوید:
"آن چیزی که شیعه به نام امامت معتقد است، غیر از آن چیزی است که آن ها به نام امامت معتقدند. آنچه اهل تسنن به نام امامت معتقدند، یک شأن دنیایی است. امام همان حاکم میان مسلمانان، فردی از افراد مسلمانان که باید او را برای حکومت انتخاب کنند. آن ها بیش از حکومت بالا نرفتند؛ ولی امامت در شیعه مسئله ای است تالی تلو (مقارن) نبوت و بلکه از بعضی از درجات نبوت بالاتر است". (1)
بر این اساس، امامت از نظر شیعه جزء اصول دین است؛ ولی نزد اهل سنت از فروع دین محسوب می شود؛ زیرا امامت از منظر اهل سنت در حد رهبری سیاسی مسلمانان بعد از پیامبر است.
در این صورت، یک مسئله فرعی مثل نماز خواهد بود؛ اما امامت در شیعه مفهومی است نظیر نبوت. در حقیقت، ولایت ادامه نبوت است. از این رو، باید در کنار نبوت به عنوان یکی از اصول دین مطرح گردد.
اختلاف دیگر سنی و شیعه، در مورد صحابه رسول الله است. اهل سنت معتقدند همه صحابه عادل اند. "اهل سنت اجماع دارند بر این که همه صحابه عادل اند و در این مورد جز بدعت گزاران مخالفتی ندارند".
اما شیعه معتقد است در صحابه منافق نیز وجود داشته و آیه "افک"، گواه بر این مدعا است. از طرفی، ملاک جدایی مؤمن و منافق را پیامبر اکرم (ص) محبت امام علی و بغض آن حضرت قرار داده اند. در ضمن، میان کسانی بودند که حتی بعدها مرتد شدند یا با امام حق جنگیدند و خون های بسیاری از مسلمانان بر زمین ریختند.
شایان یادآوری است که امروزه برخی از اهل سنت، عدالت صحابه را قبول ندارند.
اختلاف اصلی دیگر، در منابع استنباط احکام اسلامی است. اهل سنت در کنار کتاب و سنت و اجماع، ‌اجتهاد صحابه را نیز به عنوان یکی از منابع اصلی شناخت و تعیین احکام بر شمرده‌اند که منظور از اجتهاد، ‌عمل به رأی است. نزد شیعه و اهل بیت، قرآن و سنت دو منبع اساسی برای احکام الهی است و قیاس و عمل به رأی و اجتهاد، جایگاهی ندارد. اهل بیت خود نیز حکمشان را مستند به قرآن و سنت رسول می کردند. (2)
مسئله دیگر اعتقاد به عصمت اهل بیت(ع) و اعتبار سنت آنان در احکام و مسائل دینی نیز دوازده امام که شیعیان پذیرفته­اند و بر اساس آن، برخی از مسائل اصول دینی و بسیاری از احکام و مسائل فروع مذهب امامیه شکل گرفته است.
بر اساس اعتقاد به اهل بیت که شیعه آن را پذیرفته است، می گوید: پیامبر(ص)، حضرت زهرا(س)، امام علی(ع)، امام حسن(ع)، امام حسین(ع) و نه امام از فرزندان امام حسین(ع) تا حضرت مهدی(عج) از موهبت عصمت بهره مندند. آنان الگوهای شایسته و انسان های کاملی هستند که از گفتار و کردار آنان باید اسلام را شناخت. اسلام را باید از دریچه سنت آنان نگریست و تفسیر صحیح از اسلام و احکام و قواعد و اعتقادات اسلام، از طریق آنان درست است. هر تفسیری که آنان ارائه نمودند، درست است و باید آن را پذیرفت. بر این اساس، شیعه به مرجعیت دینی امامان خود معتقد است و اهل سنت آن را قبول ندارد.
طبیعی است آنانی که حجیّت سخنان امامان(ع) را قبول ندارند، در شناخت اسلام (هم در بعد جهان بینی و هم در بعد ایدئولوژی) با شیعیان تفاوت داشته باشند. از اعتقاد و عدم اعتقاد به امامت و پیشوایی اهل بیت در امور دین، میان مسلمانان در حوزه های فردی و اجتماعی مسلمانان نمودهای فراوانی وجود دارد که به روشنی در حوزه فرهنگی شیعه و سنی خود را نشان می دهد.
از این روست که در موضوع امامت و مفهوم آن نیز اختلاف اساسی میان شیعه و اهل سنت وجود دارد. اهل سنت امامت را به عنوان رهبری اجتماع قبول دارند؛ ولی امامت به معنای مرجعیت دینی و به معنای ولایت را نمی پذیرند. (3)
اختلافات کم کم از هنگام رحلت پیامبر به بعد شکل گرفت. اولین اختلاف، در مسئله ولایت و خلافت بعد از پیامبر(ص) بود که ریشه بسیاری از اختلافات در این مسئله قرار دارد. برخی از اختلافات در فروع و احکام دینی در زمان چند خلیفه اوّل پدید آمد، مانند نماز «تراویح» که در شب های ماه رمضان نمازهای مستحبی را اهل سنت به جماعت می خوانند. این از سنت عمر برخاسته است و به عنوان اجتهاد عمر به رسمیت شناخته شد. این مسئله در زمان امام علی(ع) وجود داشت. حضرت به مبارزه با این عمل بدعت آلود پرداخت؛ ولی مردم آن را نپذیرفتند.
اختلافات بعد از پیامبر به تدریج در بستر زمان شکل گرفته است و در آغاز وجود نداشت. البته اختلافات دیگری نیز در مسائل جزئی و امور عبادی وجود دارد، مانند چگونگی وضو گرفتن؛ مثلاً شیعه پاهای خود را مسح می کند و اهل سنت می شویند. و یا این که شیعه از آرنج به طرف سر انگشتان دستش را می شوید، ولی اهل سنت بر عکس از سر انگشت به طرف ارنج دستش را می شویند. در شیوه نماز خواندن نیز تفاوت های دارند؛ مثلاً شیعه با دست باز نمازی می خوانند، ولی سنی ها با دست بسته نماز می خواند. این نوع اختلاف ها به مبانی بر می گردد که توضیح داده شد.
برای اطلاع از تفصیل مسئله، به منبع ذیل مراجعه شود. (4)

پی نوشت ها:
1. به نقل از مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج 4، ص 846، نشر صدرا، 1372 ش.
2. حسینی دشتی، معارف و معاریف، ج 2، ص 588.
3. مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج 4، ص 857، نشر صدرا، 1372 ش.
4. علامه سید مرتضی عسکری، معالم المدرستین، ج 1_ 2، نشر مجمع العلمی الاسلامی، قم، 1413 ق.