معاشرت با جنس مخالف

با سلام

من دانشجوی ترم دوم دانشگاه هستم.
راستیتس قبل از ورود به دانشگاه این مساله اصلا برام مطرح نبود. زیاد پیش نمی اومد که سر و کله ام با جنس مخالف بیفته. واسه همین بهش فک نمی کردم.
تو دانشگاهم اوایلش اصلا کاری نداشتم با جنس مخالف. چیزی که تو ذهنم بود این بود که معاشرت با جنس مخالف اشتباه همین.اولش خیلی واسم سنگین بود که حتی بخوام باهاشون به کلام صحبت کنم. ولی خوب یکم که گذشت کم کم عادی شد. تو جمع هامون که مثلا تو دانشگاه باهم می گشتیم یا با هم درس می خوندیم دیگه به جای اینکه فقط پسر باشیم هم پسر بودیم هم دختر. معاشرت با دخترها دیگه واسم اونقد سنگین نبود. راحت باهشون درس می خوندم یا صحبت می کردم.
ولی خب کم کم به شک افتادم. نمی دونستم اینجوری درسته یا نه. حسابی ریخته بودم بهم. واقعا تشخیص اینکه این معاشرت عادی که من دارم درسته یا نه برام مشکل بود. از طرفی من با هیچ کدوم از دخترا رابطه صمیمی اونجوری نداشتم. قصد داشتن چنین رابطه ای هم نداشتم. فقط مثل یک دوست عادی بهشون فکر می کردم. ولی خب از طرفی هم من تا الان تصویری که از درستی چنین رابطه هایی تو ذهنم بود یه جور دیگه ای بود. از طرف دیگه ای هم من با پسرها صمیمی شدم. انصافا هم دوست های خوبی هستن. آدم های نابابی نیستند که مثلا دنباله رایطه های ناجور باشن و نمی دونم تفریحشون سیگار کشیدن باشه و از این حرفا. بچه های سالم و خوبین. نمی تونم به راحتی همینطور دوستامو بی خیال بشم که.
این مساله واقعا منو ریخته بهم. از طرفی هر چی فک می کنم این جور رابطه عیبی نداره. من دنبال دختر بازی و این چیزا نیستم و نخواهم بود. ولی از طرفی هم یک چیزی هی تو دلم میگه که رابطه با دخترا درست نیست.

حالا چنین معاشرتی واقا مشکلی داره یا نه؟ رفتار کردن با دخترا به عنوان یک دوست نه یک دوست دختر و این چیزا به عنوان یک دوست عادی که تو دانشگاه توی یک جمع هستیم استباه؟ معاشرت من تو دانشگاه فقط باید با پسرا باشه؟

واقعا ممنونم.