سلام ببخشيدمن مدتي بدون اطلاع دچارآدت بداستمنائ شدم وقتي فهميدم كه گناه دارد امابراي من عادت شده بوداما به سختي آن راترك كردم.اما دچارعذاب وجدان شده ام كه آيا خداتوبه ي مرا مي بخشديانه واينكه چرازودترمتوجه نشدم به همين دليل دچارنااميدي اززندگي شده ام مي خواستم ببينم ازكجامعلوم مي شود كه خدامرابخشيده؟

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباط تان با این مرکز:
این که به دنبال توبه از گناهان هستید و در پی جبران گذشته خویش می باشید. یکی از الطاف ویژه خدا به شما است که نصیب هر کسی نمی شود بسیاری از انسان ها هستند که در گناه غوطه ور هستند و دنبال توبه نیستند و چه زیبا سروده :
غرق گنه نا امید، مشو ز دربار ما که عفو کردن بود، در همه دم کار ما
بنده شرمنده تو، خالق بخشنده من بیا بهشتت دهم، مرو تو در نار ما
توبه شکستی بیا، هر آنچه هستی بیا امیدواری بجو، ز نام غفار ما
با توبه می‏توان از عذاب رهایی یافت. گنهکار قبل از توبه حالت و وضعیتی دارد که به موجب آن مستحق عذاب است، ولی پس از توبه و استغفار در پیشگاه خداوند، حالت او دگرگون می‏شود و روح عصیانگر او تصفیه شده و مستحق آمرزش و رحمت می‏گردد. مانند کسی که پس از ارتکاب جرم و ضایع کردن حق دیگری شایسته کیفر است؛ اما وقتی که شاکی را راضی کرد، مستحق تخفیف و یا بخشش می‏شود. هیچ گناهی غیر قابل بخشش نیست. اين را بدانيد اظهار پشیمانی در پیشگاه الهی دستور خاصی ندارد. مهم عزم بر ترک گناه و ندامت و پشیمانی درونی است . اگر کسی به این حالت دست یافت ، حقیقت توبه در او محقق شده است و مراتب دیگر توبه برای رسیدن به مراتب بالاتر کمالات است .توبه هر گاه حقیقى و واقعى باشد و از اعماق جان برخیزد و جامع شرایط باشد و واقعاً از گناهى که مرتکب شده احساس خجلت و ندامت کند و خود را در پیشگاه خدا شرمنده ببیند و در صدد کسب رضاى حق تعالى باشد, مقبول درگاه احدیت واقع شده و آثار و برکاتش نمایان مى گردد. هر چند گناه بزرگ یا بسیار باشد. قرآن کریم مى فرماید: ای بندگان که بر خود اسراف و ستم کردید ، از رحمت خدا مأیوس نشوید که خدا همهء گناهان را مى آمرزد, زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است. (1)
توبه حقیقی نه تنها آثار وضعی و تکلیفی گناه را محو می کند و گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه گناهکار توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید: «اِنّ الله یحبّ التوابین؛ (2) خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد».کسی که دوست و محبوب خدا شد، خدا عزیزش می کند؛ همه گناهان کبیره و صغیره او را می بخشد، چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(3) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است».
خوب بعد از دانستن اینها آیا جایی برای نا امیدی می ماند، می شود پذیرفت که خدا با این همه وعده که داده باز به وعده اش عمل نکند؟ هیهات اگر این گونه باشد، شما با توبه واقعی و ترک گناه حتما بخشیده می شوید.
پي نوشت ها:
1. سوره زمر (39) آیه 53.
2. سوره بقره (2) آیه 222.
3. کلینی ،اصول کافی، ‏ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى‏، كتاب فروشى علميه اسلاميه ،ج 3، ص 109 .