بسمه تعالی
با سلام و خسته نباشید
مدتی است که از گناهان گذشتهام پشیمان شدهام، اما یادآوری آنها رهایم نمیکنند. گاهی آنقدر پریشان و ناامید میشوم که ضعف و سستی تمام وجودم را فرا میگیرد و کارهایم را به سختی ادامه میدهم.مدام خودم را سرزنش میکنم که چرا آنجا رفتم، چرا با فلانی نشستم، چرا فلان غیبت را گوش دادم و نهی نکردم، چرا از ترس مردم حرفی را تائید کردم، چرا از روی نادانی حرفی زدم یا حرکتی انجام دادم و اطرافیان از آن سؤ استفاده کردند. حالا دیگر سعی میکنم در هر مجلسی شرکت نکنم و مواظب حرفهایم باشم. میدانم همه اینها نتیجه اشتباهات خودم بودند اما از اطرافیانم ناراحتم چون آنها هم از من بزرگتر و هم فهمیده تر بودند. دلم نمیخواهد کینه کسی را به دل بگیرم، ما از خدای متعال میخواهیم که نسبت به گناهان ما صفح داشته باشد، من هم نسبت به افرادی ستم کردهام و افرادی که به من ستم کردهاند نیز مانند من امید دارند که خدای متعال آنها را ببخشد. بهرحال همه بنده او هستیم، حالا من چطور میتوانم کینه و ناراحتی از افراد را از دلم بیرون کنم. علاوه بر یادآوری گناهانم این مساله نیز مرا آزار میدهد. ممنون میشوم اگر راه حلی را نشانم دهید.
با تشکر
پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباط تان با این مرکز:
غرق گنه نا امید، مشو ز دربار ما که عفو کردن بود، در همه دم کار ما
بنده شرمنده تو، خالق بخشنده من بیا بهشتت دهم، مرو تو در نار ما
توبه شکستی بیا، هر آنچه هستی بیا امیدواری بجو، ز نام غفار ما
یاد اوری گناهان اگر موجب توبه و استغفار بیش از پیش باشد بد نیست و یکی از نعمت های خدا است که انسان را به یاد گناهان گذشته اش میاندازد و توبه رابه او یاد آوری می کند و طرف با توبه بیشتر به خدا نزدیک می شود و شما هم هر بار که گناه یادتان می اید توبه دوباره کنید و نا امید نباشید ولی اگر یادآوری گناهان بدون توبه مد نظرتان است باید بگوییم راه آرامش انسان توبه است قرآن کریم مى فرماید: ای بندگان که بر خود اسراف و ستم کردید، از رحمت خدا مأیوس نشوید که خدا همهء گناهان را مى آمرزد, زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است. (1)
توبه حقیقی نه تنها آثار وضعی و تکلیفی گناه را محو می کند و گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه گناهکار توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید: «اِنّ الله یحبّ التوابین؛ (2) خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد».
اما نسبت به بیرون کردن کینه افراد از دل باید بگویم یک راه همان است که ذکر کردید یعنی عفو وصفح از افراد به امید اینکه خدا هم نسبت به ما عفو و صفحش را جاری کند همانطور که خدا در قران می فرماید: «وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحيم؛ (3) بايد عفو كنند و درگذرند، آيا دوست نداريد كه خداوند بر شما آمرزش فرمايد؟ و خداوند خطاپوش خطابخش است».
به این فکر کنید که با گذشت شما خدا افرادی را که شما به ان ها خواسته یا ناخواسته بد کرده اید از شما راضی می کند.
و راه دیگر این که مضرات کینه را بدانید که انسان با کینه زندگی اش شیرین نیست و همیشه به فکر انتقام است و اعصابش خورد می شود و بیشتر از این که به دیگران ضرر بزند به خود ضرر زده است.
راه دیگر این است که با افراد مومن و با گذشت بیشتر رفت و امد کنید و در این زمینه با انها زیاد صحبت کنید.
موفق باشید.
پي نوشت ها:
1. سوره زمر (39) آیه 53.
2. سوره بقره (2) آیه 222.
3. نور (24) آیه 22.
