2 سال است که ازدواج کردمقبل از آن عاشق پسری بودم که بنابه دلایلی نتونستم با ایشان اذواج کنم.بعد از ازدواجم ایشان را دو باره دیدم و عشقمون دوباره تداعی شد.یکبار با ایشان معاشقه داشتم.نمی دونم چی کار کنم دچار عذاب وجدان شدید شدم و ترس شدید از عذاب این گناه را دارم.اگر هم باتمام شرایط توبه کنم آیا خدا می بخشه یا منو باز هم د دنیا هم در آخرت دچار عذاب می کند...یقین دارم هوای نفسم بر من غلبه کرد...فقط بگویید چه کنم؟؟؟

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
در تیتر سوال تان نوشته اید زنا ولی در توضیح نوشته اید معاشقه. معاشقه و عشق بازی غیر از زنا است. به معاشقه زنا نمی گویند، گرچه معاشقه با نامحرم، حرام است.
چاره کار شما توبه است، آن هم توبه واقعی و سریع.توبه توسط هر کس که به خداوند اعتقاد دارد و واقعاً از گناه خود پشیمان است و تصمیم ترک آن را برای همیشه دارد، مورد قبول خداوند است.
خداوند متعال از باب علاقه و محبتی که به بندگانش دارد، راه توبه و برگشت را به روی آنان گشوده است. به پیامبرش فرموده که پیغامش را به بندگان گناهکارش برساند و از طرف خدا به آنان بگوید :
«قل یا عبادی الّذین أسرفوا علی أنفسهم لا تقنطوا مِن رحمة الله إنّ الله یغفر الذّنوب جمیعاً إنّه هو الغفور الرّحیم ؛(1)
ای بندگان من ! ای کسانی که با ارتکاب گناه بر خود اسراف و ستم کرده‌اید،( و حالا ناراحت و پشیمانید و تازیانه های وجدان آرامش را از شما گرفته است، باز گردید به سوی خدا و ) از رحمت خداوند نا امید نشوید که خدا همه گناهان را می‌آمرزد او آمرزنده و مهربان است».
توبه حقیقی نه تنها آثار وضعی و تکلیفی گناه را محو می کند و گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه گناهکار توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید: «اِنّ الله یحبّ التوابین؛(2) خداوند توبه کنندگان را دوست
می دارد».کسی که دوست و محبوب خدا شد، خدا عزیزش می کند؛ همه گناهان کبیره و صغیره او را می بخشد، چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(3) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است».
پس نا امید نباشید و توبه کنید اما بعد از توبه و ترک رابطه مبادا از معاشقه خود چیزی به احدی مخصوصا همسر بگویید که انسان فقط باید در برابر خدا اعتراف به گناه کند. در ضمن گفتن این مطلب برای زندگی تان مضر است.
موفق باشید.

پی نوشت ها:
1.زمر(39)، آیه 53.
2. بقره(2) آیه 222.
3.کلینی ،اصول کافی، ‏ ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى‏، كتابفروشى علميه اسلاميه ،ج 3، ص 109