ازادی بیان

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
ابتداء بايد ديد مراد از تبليغ عقايد مضل چيست؟ اگر مراد از تبليع تعامل فرهنگي بين اديان مختلف است بايد گفت تعامل فرهنگی آن است که هر کدام از کشورها عقاید و فرهنگ خود را به دیگران عرضه کند. دیگران نیز از این امر استفاده ‌نمایند،که اصطلاحاً از آن به عنوان تعامل فرهنگی یاد می‌شود. بر اين اساس، تبليغ عقائد به اين معنا هيچگاه در اسلام ممنوع نبوده و همه جوامع آزادانه مي توانند عقاید و فرهنگ خود را معرفی نمایند. دیگران نیز در پذیرش و عدم پذیرش آن آزاد می‌باشند.
اسلام نیز مسلمانان را به تعامل فرهنگی سفارش کرده و از همه مسلمانان خواسته است که به تحقيق و تفحص پرداخته و دين خود را آزادانه انتخاب نمايند. لذا هر مبلغ غیر مسلمان ، یا هر اندیشمند و متفکر مسیحی یا پیرو دیگر ادیان می تواند با آزادی کامل در مراکز علمی و تخصصی حوزه و دانشگاه وارد شده، به بحث و نقد تفکرات و عقاید مسلمانان بپردازد و دیدگاه های خود را در این زمینه ارائه نماید. لذا آزادي عقيده و تبليغ صحيح آن را نه اسلام و نه قانون اساسي ايران اسلامي نهي كرده است. بر اساس همین آزادي در عقيده اصل سیزدهم قانون اساسی اقلیت های دینی (زرتشتی، کلیمی و مسیحی) را به رسمیت شناخته شده، كه در انجام مراسم دینی خود آزادند و در احوال شخصیه و تعلیمات دینی بر طبق آیین خود عمل می کنند: «قولوا آمنا بالله و ما انزل الینا و ... و ما اوتی موسی و عیسی و ما اوتی النبیون من ربهم لانفرق بین احد منهم و نحن له مسلمون». (1)
اقلیت های دینی در برگزاری مراسم و مناسک مذهبی خود آزاد بوده و نظام اسلامی چنین حقی را کاملا برای آنان محترم می شمارد. آنان می توانند به صورت کاملا آزاد در معابد رسمی خود (کلیسا، کنیسه و ...) به انجام مراسم دینی خود بپردازند .
در پیرو این اصول و با الهام از ارزش ها و تعالیم اسلامی بهترین حسن سلوک و حسن رفتار و همزیستی مسالمت آمیز را با پیروان اقلیت های دینی داشته و این واقعیتی است که اکثریت این هموطنان که به طور منصفانه واقعیات را در نظر می گیرند و گروه های بازدید کننده از ایران، بدان اذعان دارند، به عنوان نمونه در زمانی که ایالات متحده آمریکا، اتهام نقض حقوق یهودیان و نحوه غیرقانونی محاکمه آن ها را بر ایران وارد می نمود، خاخام های یهودی وابسته به گروه «نتوریاکارتا» که در آمریکا مستقر هستند، پس از بازدید دو هفته ای خود از ایران در بازگشت به نیویورک در کنفرانس خبری از مقامات ایران به خاطر میهمان نوازی از جامعه یهودیان ایران تشکر و تأکید کردند که در دیدار با اقشار مختلف، جامعه یهودیان آمریکا از نزدیک شاهد بوده اند که یهودیان ایران نسبت به یهودیان سایر کشورها از وضع بهتری برخوردار هستند و جو سازی رسانه های درباره وضع یهودیان ایران، بی مورد و سیاسی می باشد. این در حالی است که سایر مسلمانان جهان که در کشورهای مسیحی نشین و ... زندگی می کنند نه تنها از حقوق اجتماعی یکسان با سایر شهروندان آن کشورها برخوردار نبوده، هیچ حق نماینده داشتن در مجالس قانونگذاری و ... را ندارند، بلکه معمولا مورد خشونت و آزار واقع شده و حتی از انجام تعالیم مذهبی خویش نیز ممنوع می باشند، مانند قضیه حجاب در فرانسه و یا اعمال خشونت شدید نسبت به مسلمانان در آمریکا و ...!!
اما اگر مراد ، تبليغ در بين عموم مردم و به نوعي توده غیر کارشناس جامعه باشد آن چنان كه امروز برخي از به اصطلاح متفکران مخالف اسلام و قرآن اصرار دارند اين گونه تبليغ نمايند، بايد گفت: تفکر و ایدئولوژیی که حق باشد برای جامعه همانند غذای مفید و نشر عقاید باطل برای جامعه همانند سمی مهلک است. پدر و مادری که کودکشان قدرت تمییز سکه از خوراکی را ندارد و ممکن است به طمَع خوراکی، سکه ای را ببلعد و خود را خفه کند را در ذهن مجسم کنید؛ پدر و مادر در همه حال تا مدت ها سکه را از دسترس فرزند خردسال شان دور نگه می دارند؛ اما به محض اینکه فرزندشان بزرگ تر شد و قدرت تمییز سکه را از خوراکی پیدا کرد این محدودیت از میان برداشته می شود.
حال از آنجا كه عموم مردم در امر ديني متخصص نبوده، هيچ گاه نمي توان به بهانه آزادي و انتخاب آزادانه، كشور اسلامي اجازه دهد تا هر كس هر ديني را بتواند عرضه كند حال آيا مي پذيريد كه مريضي را در داروخانه اي بزرگ رها كرده و به بهانه آزادي و انتخابي آزادانه اجازه دهيم ، هر نوع دارويي كه خود تشخيص مي دهد مصرف كند يا آنكه ترجيح مي دهيد وي در اين امر به پزشكي متخصص رجوع كند؟ حال از آنجا كه در بین افکار و عقاید در نهایت یک طرف، حق و طرف دیگر باطل است، به اعتقاد ما مسلمانان اسلام دین برتر و کامل‌ترین دین می‌باشد، لذا ترويج سائر اديان را در بين افراد عادي همانند قرار دادن اشيائي تيز و برنده به دست كودك به بهانه آزادي مي دانيم كه هيچ عاقلي بر اين كار ما مهر صحت نزده و تائيد نمي نمايد كه البته اين امر اختصاص به ایران و اسلام ندارد، بلكه در اديان تمام كشورها چنين امري رائج است.
اما اين كه در سوال خود بيان داشته ايد "آیا نباید به کشورهای دیگر با عقاید دیگر حق دهیم که مانع تبلیغ اسلام شوند" بايد گفت با توجه به مطلب اول يعني تبليغ در بين متفكران و علماء دين مقابل، همانگونه كه خود اين گونه آزادي را قبول داشته و آن را لازمه آيه: "فبشر عباد الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه" (3) مي دانيم هيچ گاه به ديگر كشورها حق نمي دهيم مانع تبليغ اين چنيني دين اسلام شده و در برابر عمل به دين مورد انتخاب خود، محدوديت هايي را ايجاد كنند كه البته اين امر در اكثر كشورهاي اروپايي اجرا نمي شود كه نمونه هاي آن را مي توان در ممنوعيت حجاب در برخي از كشورهاي به اصطلاح متمدن مثل فرانسه، هلند ، بلژيك، كانادا و ... مشاهده كرد و اما تبليغ در بين مردم عادي سائر مذاهب اگر چه بنا به اعتقاد خود، اين امر را منطقي و شرعي مي دانيم، اما به هر حال عقلاً به مسولين آن كشورها حق مي دهيم مانع تبليغ دين اسلام شوند.

پی‌نوشت‌ها:
1. بقره (2) آيه 136 .
2. زمر (39) آیه 18 .