دعا

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز.
پاسخ تان را در قالب چند نکته بیان می کنیم .
نکته اول :
خداوند حکیم نظام هستی را بر پایه اسباب و مسببات قرار داده است ؛یعنی برای پیدایش هر پدیده ای علتی خاص و برای حل هر مشکلی راهکارهای ویژه ای تعیین نموده است .
حضرتش از یک سو به انسان "عقل و اندیشه " عنایت کرد تا با کمک آن و مشورت با دیگران راه حل مشکلات را بیابد و افق آینده زندگی خویش را ببیند . بر آن اساس تدبیر و برنامه ریزی کند .به هدف برسد.
نکته دوم :
خداوند گردش نظام هستی را بر پایه دو گونه اسباب و علل مقرر داشته است : اسباب و علل مادی و معنوی .
توضیح :
هر کار خدا پسندانه مانند خدمت به بندگان خدا ، انفاقات مالی ،کمک و تعاون به دیگران ،دعا و مناجات با خدا ،نماز ، روزه ، حج ، زیارت و مانند آن اسباب معنوی هستند. اما این ها جایگزین علل مادی نمی شوند، بلکه انسان باید به کمک عقل و فکر خدا دادی خود و مشورت با افراد آگاه و متخصص در هر کاری اقدام نماید ، همزمان از آغاز هر کار تا پایان آن به لطف و عنایت های خداوند امیدوار باشد و دعا کند.از او بخواهد اقداماتش را به هدف و نتیجه برساند ،چون علل مادی را نیز خدا مقرر داشته است و آن ها به اراده و خواست خدا تأثیر می گذارند .
بنا براین دعا و نماز به تنهایی راه­ حل صد در صدی برای حل هر گونه مشکلی نیست. از این رو دعا و نماز بدون کار و تلاش و تدبیر و برنامه­ریزی و نگاه کار شناسانه و متخصصانه به مسایل و امور نتیجه­ای ندارد .
بنا بر این دعا نمى‏تواند جاى کار ، تلاش ، برنامه ریزى و به کار گیری تخصص در هر کاری را بگیرد، بلکه مکمل آن مى‏تواند باشد.
نکته سوم :
می گوییم خداوند حکیم است؛ یعنی هیچ کاری را بیهوده ، بی هدف و بدون انگیزه انجام نمی دهد و هیچ فرمانی را بدون در نظر گرفتن عواقب آن و خیر و شرش صادر نمی کند. اتفاق افتادن هر حادثه ای در جهان و تقدیر هر سرنوشتی برای انسان بر پایه فراهم شدن شرایط و مقدمات آن امکان پذیر است. یعنی حکمت و مصلحت اندیشی خداوند چنین اقتضاء می کند که هر انسانی به تناسب معرفت و شناخت ، افکار و عقاید ،درجه ایمان و پایبندی عملی اش به احکام الهی سرنوشت مخصوصی داشته باشد. پس سرنوشت آدم ها بر اساس نوع عملکردها یش و اسباب و علل های مادی و معنوی هایی است که انسان زمینه ساز آن است و دعا نیز یکی از آن هاست.

موفق باشید