باسلام آیا روایت (گریه برامام حسین کفاره گناهان است)صحیح است واین یعنی چه؟آیا باعث جری شدن ما نسبت به انجام گناهان نمی شود؟باتشکر منابع پاسخ را هم ذکر کنید
پرسشگر گرامی با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با اين مرکز
طبق روايات كثير و متواتر در فضيلت گريه بر امام حسین(ع) و كتاب شريف «الخصائص الحسينيّه» علامه شوشتري(ره) براي گريه كننده بر حضرتش گناهي باقي نمي ماند و این كفّارة گناهان است.
اگر اشکى که براى امام حسین(ع) مى ریزیم، در مسیر هماهنگى روح ما باشد، پرواز کوچکى است که روح ما با روح حسینى مى کند. اگر ذره اى از همت و غیرت و حریت و ایمان و تقوا و توحید او در ما بیابد و اشک از چشم ما جارى شود،بى نهایت قیمت دارد. اگر گفتند: به اندازه بال مگس هم باشد ،یک دنیا ارزش دارد، باور کنید! اما نه اشکى که براى از بین رفتن امام حسین باشد، بلکه اشکى که براى عظمت او و شخصیتش باشد. اشکى که نشانه اى از هماهنگى با حسین بن على(ع) و پیروى کردن از او باشد.(1)
بر عکس نظر شما ، این اشک و گریه آدم ساز است. عامل مهمی برای از بین بردن گناه و راهی برای باز شدن در توبه است. این باعث گستاخ شدن انسان هم نمی شود. البته همان گونه که در آیات و روایات آمده، خدا حقوق مردم را نمی بخشد. این افراد بعد از ادای حقوق مردم و بعد از تحمل سختی های جان دادن و مرگ و برزخ و قیامت در قبال گناهان و پاک شدن از آن ها، به شفاعت نایل می شوند. شفاعت پیامبر(ص) و امام حسین(ع) و امامان در قیامت، بعد از پاک شدن آن ها از حقوق مردم و گناهان است.
پی نوشت:
1.علامه مطهری،مجموعه آثار، انتشارات صدرا،نوبت دوم، 1370،ج17،ص 113.
