در جايي از حضرت رسول نقل شده است كه «بگرييد؛ ولي از نعره زدن شيطاني بپرهيزيد. اندوه و اشك تا آنجا كه از دل سرچشمه ميگيرد، از الطاف الهي است و چون به ضربه زدن با دست و هياهوي زباني برسد، از شيطان است.» آيا عزاداري ما شيعيان با فرمايش ايشان منافات ندارد خصوصاً در عزاي سيدالشهدا عليه السلام
لطفاً جواب را به آدرس email برايم بفرستيد.
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
امام، یعنی مقتدا و امام حسین هم قیامش باید سرمشق زندگی ما برای مبارزه با ستم و تحمیل و حاکمیت تحمیلی باشد. گریه بر امام حسین، گریه بر واقعه و مظلومیتی که گذشته و تمام شده، نیست که اگر این گونه بود، اثری نداشت و ظالمان و حکومت های جور در طول تاریخ، این قدر از عزاداری برای امام حسین و جلسه های روضه و عزا وحشت نداشتند و با آن مخالفت نمی کردند و برای تعطیل کردن آن ها به قهر و زور متوسل نمی شدند.
انسانی که بر امام حسین می گرید و در عزای امام حسین گریه می کند، بر مظلومیت عدالت و فضیلت و انسانیت می گرید و می گرید که چرا گذشتگان این قدر غیرت دینی شان ضعیف بود که حاضر نشدند برای به زیر کشیدن حاکمیتی مثل یزید و برای تحقق حاکمیت حاکمی مثل امام حسین مبارزه کنند و امام را یاری نمایند. این عزاداری، روح خشم بر ظالم و یاری مظلوم را در او بیدار می سازد و با یافتن حسین و یزید زمان و حزب و یارانشان همت می کند تا خود را در صف حسینیان و علیه یزیدیان قرار دهد و به جهت این اثر کیمیاگونه عزاداری ها است که ظالمان در طول تاریخ با آن به مخالفت برخاسته اند و در مقابل نیز از جانب امامان به شدت تشویق شده است.
با توجه به این فلسفه و معنا، عزاداری باید روح داشته و از پیرایه های غلط و زشت دور باشد و ظاهر آن هم متین و محترم بوده و چهره امام و دین و مذهب را خدشه دار نکند. خیلی از کارها به خودی خود ممکن است در عزاداری اتفاق بیفتد و طبیعی هم هست؛ مثلاً کسی که اندوهگین و عزادار است، ممکن است لحظاتی در اثر شدت اندوه از خود بیخود شده و فریاد بکشد یا به سرو صورت خود بکوبد یا گریبان پاره کند و ... . این ها برای عزادار دلشکسته و بی تاب طبیعی است؛ اما مؤمن به خودداری و تحمل در عزا دعوت شده و از این رفتارها منع شده تا وجاهت و متانت ایمانی اش شکسته نشود.
در عزای امام هم باید در عین عزاداری و اظهار اندوه، به حفظ این وجاهت و متانت توجه کنیم و از رفتارهایی که باعث خدشه دار شدن چهره عزاداری و مذهب و امام می شود، خودداری ورزیم.
متأسفانه با توجه به اهمیت فوق العاده عزاداری و تأثیر گذاری مثبت و عمیق آن، با این رفتارهای غلط و وهن آمیز به خوبی مقابله نمی شود و چه بسا به غلط ترویج هم داده می شود. عزاداری ما شیعیان تا زمانی که باعث شکوفا شدن روح عدالت طلبی و ظلم ستیزی و شعله ور شدن عشق به امام به عنوان مظهر خوبی ها و نفرت از یزیدیان به عنوان مظهر بدی ها بوده و به چهره زیبای دین و مذهب و امام خدشه وارد نکند، پسندیده و ارزشمند است و هر عملی در عزاداری که باعث زشت جلوه دادن چهره زیبای دین، مذهب و امام گردد، حتی اگر به خودی خود مباح و جایز هم باشد، ناپسند است و باید از آن پرهیز گردد و ناآگاهانه آب به آسیاب دشمن ریخته نشود.
