ارتباط با نامحرم

پرسشگر گرامي با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با اين مرکز
هر گونه رابطه و ارتباط بدنی با نامحرم ، جایز نیست .
کسی که مرتکب این اعمال شده (ارتباط با نامحرم خارج از حد شرعی، اعم از دست زدن،لمس کردن و ...) باید توبه کند و در درگاه الهی از کرده خود ابراز پشیمانی کند و از خدا طلب آمرزش کند.
رسول اکرم فرمود :
«هر مرضی،دارویی دارد . داروی گناهان، استغفار و طلب عفو و آمرزش از خدا است». (1)
البته اگر توبه واقعی نماید و از صمیم قلب پشیمان بوده و قصد انجام دوباره آن را نداشته باشد.
زیرا حقیقت ‌توبه،‌پشیمانی قلبی است. پشیمانی در عمل خود را نشان ‌‏دهد که مهم‌ترین نُمود آن انجام واجبات و تدارک و قضای آن چه عمل نشده و ترک محرّمات است . با همین مقدار توبه تحقق پیدا می‌‏کند.
انسان بعد از توبه مورد عنایت خدا قرار می گیرد . حتی خدا وعده داده است که گناهان شخص توبه کار را نه تنها از ذهن کسانی که شاهد گناه او بوده اند ، پاک می کنم ، بلکه از یاد ملائکه مقرب هم می زدایم.
خداوند در قرآن می فرماید:
«قل یا عبادی الّذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله أنّ الله یغفر الذنوب جمیعاً، إنّه هوالغفور الرّحیم؛ (2)
بگو: ای بندگان من که (با گناه کردن) بر خود ظلم و ستم روا داشتید، از رحمت خداوند مأیوس و نا امید نشوید که خدا همه گناهان را می آمرزد » . در آیه ای دیگر می فرماید : « توبوا الی الله جمیعاً ؛ (3) هر گناهکاری دعوت به توبه شده‏ است».
توبة از هر گناهی دو رکن اساسی دارد:
1- پشیمانی از گناه.
2- عزم بر ترک آن. امام علی(ع) می فرماید : "توبه به دل پشیمان شدن و به زبان آمرزش خواستن و به اندام ترک نمودن است".(4) بر این اساس می توان گفت :
حقیقت توبه، پشیمانی از گناه و قصد و عزم جدی برای ترک آن است.اگر کسی به این حالت دست یافت ، حقیقت توبه در او محقق شده است. توبه هر گاه حقیقى و واقعى باشد و از اعماق جان برخیزد ، واقعاً از گناهى که مرتکب شده ،احساس خجلت و ندامت کند و خود را در پیشگاه خدا شرمنده ببیند و در صدد کسب رضاى حق تعالى باشد, مقبول درگاه احدیت واقع شده و آثار و برکاتش نمایان مى گردد. هر چند گناه بزرگ یا بسیار باشد.
چه زیبا سروده :
غرق گنه ناامید مشو ز دربار ما که عفو کردن بود در همه دم کار ما

بنابراین فرد کنهکار اگر از گناهی که انجام داده است، پشیمان بوده و قصد تکرار آن را نداشته و ندارد، امیدوار باشد که آمرزیده شده است .زیرا بعد از توبه هیچ حالت انتظاری برای قبول توبه نیست.

پی نوشت ها:

1. محمد محمدي ري‌شهري، ميزان الحكمه، دار الحديث، 1416 ه.ق، ج 2، ص 997، ماده "ذنب"،
2.زمر(39) آیة 53.
3. نور (24) آیه 31.
4. ميزان الحكمه، ج 2، ص 997، ماده "ذنب"،