نگهداری از حیوانات

سلام.
من خیلی حیوانات را دوست دارم نزدیک به 2-3 سال پیش مادربزرگم یک لاک پشت کوچک به من هدیه دادند.الان خیلی بزرگ شده و... چند روز پیش در کتابی خواندم(انسان و ایمان دکتر شهید مطهری) که اگر حیوانات را از نیازهای طبیعی شان محروم کنیم این نوعی بی عدالتی است حال باتوجه به این مطلب من باید چکار کنم؟ لاک پشت من سالهاست که تنهاست و جفتی ندارد از طرفی نمیتوانم او را در طبیعت رها کنم (چون نه جای مناسبی را سراغ دارم و هم اینکه او از یچگی در خانه ی ما بوده و غذایش آماده و اصلا نمیتوان رهایش کرد چون شاید تلف بشود زیرا هرگز در محیط خارج نبوده) شرایط نگهداری یک لاک پشت دیگر را هم ندارم از عهده ی همین یکی هم به سختی برمیآیم و اکثرا زحمات نظافت و غذا دادنش بیشتر به روی دوش مادرم است و اصلا امکان آوردن یک جفت دیگر برای او را نداریم ولی از آن خیلی مراقبت میکنم و به تغذیه اش کامل میرسم ولی الان دچار عذاب وجدان شدم، لطفا با این شرایط و وجود این محدودیتها مرا راهنمایی کنید که باید چکار کنم؟ آیا نگهداری آن به شکل و شیوه(بدون جفت و تنهایی حیوان) بی عدالتی و گناه است؟
البته من همین شرایط مشابه را هم برای دو طوطی ام که هردو پسر هستند نیز دارم چون آن یکی که ماده بود سال قبل مرد ولی هرچه گشتیم نتوانستیم جفتی برایش بیابیم بنابراین یک طوطی نر دیگر مثل خودش برایش گرفتیم... البته آنان قادر به پرواز نیستند و نمیتوان آنان را آزاد کرد( وهم اینکه ما در یک شهر کویری زندگی میکنیم و آنان در چنین شرایط آب و هوایی نمیتوانند خارج از هوای محیط خانه دوام بیاورند)
لطفا مرا راهنمایی کنید من خیلی ناراحت و نگرانم. تشکر