آيا در قرآن مجيد از امام علي (ع) اشاره اي شده است.

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
نام علی بن ابی طالب به جهاتی که خدا می داند و مصلحت دانسته ، در قرآن نیامده است. اين که چرا نام امامان در قران نيامده ، سوال جالبي نيست؛ زيرا ما از وجه کار هاي خدا آگاهي نداريم. خداوند که عالم مطلق و آشنا به مصالح بندگان و دوست دار واقعي آنان است ، حتما نياوردن اسم آنان را در قرآن به مصلحت بندگان نزديکتر ديده است .
از طرف ديگر، بناي دنيا بر ابتلا و امتحان است و براي اين که امتحان درست انجام شود، خدا هم حق را آشکار بيان مي کند و هم راه توجيه و فرار قرار مي دهد. اگر راه فرار نباشد ، بندگان در پذيرش حق ناچار مي شوند و ديگر امتحان معنا پيدا نمي کند .
علاوه اين که با وجود پيامبر احتياجي به ذکر نام امامان در قرآن نيست ؛ زيرا امامان در قرآن به نحو اشاره مانند تصريح بلکه در جاهايي بليغ تر و رساتر از تصريح معرفي شده اند به گونه اي که اگر کسي به واقع دنبال حق باشد ، آن را به وضوح مي يابد و پيامبر هم در مواضع بسيار با تبيين آن آيات و تصريح و نام بردن از امامان ، اين معرفي را کامل کرده و جاي هيچ عذر و حجتي براي نپذيرفتن نگذاشته است.
آنان که با وجود معرفي هاي اشاره اي قرآن و معرفي هاي صريح پيامبر و تاکيد هاي قرآن بر اطاعت از پيامبر ، سخن ايشان را ناشنيده گرفتند و مي گيرند و کلامش را هذيان خواندند و مي خوانند، اگر نام امامان در قرآن هم آمده بود ، گوش نمي دادند و براي فرار چاره مي انديشيدند .
مساله امامت و جانشيني رسول خدا از عقايد اصولي است که در قرآن به وضوح مطرح شده و آيات فراوان در آن زمينه وارد گرديده به گونه ای که برای انکار عذر و بهانه ای نگذارده است. خداوند هدایت گر است و هدایتگری خدا اقتضا دارد همان گونه که پیامبران را به وضوح معرفی می کند، جانشینان آنان را هم به وضوح معرفی کند و گر نه مردم در نشناختن و اطاعت نکردن عذر و بهانه داشته و خداوند نمی تواند آنان را بر نشناختن و اطاعت نکردن از امام مؤاخذه کند.
لازم نيست هميشه قرآن به نام، امام را معرفي کند؛ بلکه مي شود و چه بسا لازم است و حکمت اقتضا کند که با وصف معرفي شوند به گونه اي که براي طالبان حقيقت مطلب به طور قطعي و يقيني روشن و ثابت شود. معرفی امامان هم با توجه به حکمت خدا به وصف معرفی شده اند و خداوند به جهاتی که خودش می داند به صراحت از آنان نام نبرده است.
اما آیات فراوانی از قرآن با توجه به روایات معتبر ، در شأن علی بن ابی طالب به تنهایی یا با امامان معصوم از فرزندان اوست که جانشینان پیامبر خدا می باشند. بنا به گفته اصحاب پیامبر هفتاد آیه از قرآن در شأن علی بن ابی طالب است (1) از جمله آیه اولی الامر (2) ، آیه ولایت (3) ، آیه اکمال و تبلیغ (4) ، آیات ابتدایی (5-22) سوره انسان ، آیه 207 بقره ( و من الناس من یشری نفسه ابتغاء مرضاه الله ) و آیات فراوان دیگر .
عالمان فراوانی از شیعه و سنی این آیات را جمع آوری کرده و در کتاب های جداگانه یا فصل های جداگانه از کتاب خود منتشر نموده اند(5) که برای آگاهی کامل باید به آن کتاب ها و تفاسیر روایی مراجعه کنید.
پی نوشت ها :
1. قاضی نعمان مغربی ، شرح الاخبار ، - ، قم ، انتشارات اسلامی ، - ، ج2 ، ص 344.
2. نساء (4) آیه 59.
3. مائده (5) آیه 55.
4. همان ، آیه 3 و 67.
4. قاضی نعمان مغربی ، همان ، ص 337 - 354 ؛ زرندی حنفی ، نظم الدرر السمطین ، اول ، 1377ق ، ص 85 - 95 .