با سلام. من به تازگی عقد کردم و 2 سوال دارم
1-آیا برای تمامی اموری که نیاز به خروج از منزل دارم اجازه از شوهرم لازم است و اگر من بدون اجازه ایشان مسجد-منزل فامیل یا بازار بروم اشکال دارد؟
2- انسان چه وقت جنب است آیا فقط به صرف بیرون آمدن منی جنابت صورت می گیرد یا خیر. مثلا اگر من با شوهرم حرفهای عاطفی بزنیم یا دست همدیگر را بگیریم ولی تحریک بشویم آیا این هم جنابت است یا خیر؟
متشکرم

پرسش: اجازه شوهر و جنابت
شرح : با سلام. من به تازگی عقد کردم و 2 سوال دارم 1-آیا برای تمامی اموری که نیاز به خروج از منزل دارم اجازه از شوهرم لازم است و اگر من بدون اجازه ایشان مسجد-منزل فامیل یا بازار بروم اشکال دارد؟

پاسخ:
پرسشگر گرامي با عرض سلام و سپاس به خاطر ارتباطتان با اين مركز
برای خارج شدن از منزل و رفتن به هر جایی مانند مسجد و بازار و ... اجازه لازم است اما برای زنی که در دوران نامزدی و عقد است و هنوز به خانه شوهر نرفته است، اجازه گرفتن از شوهر لازم نیست ، بلکه باید برای خروج از منزل از پدر اجازه بگیرد.(1)

پی نوشت:
1. سوال از دفتر آیت الله مکارم شیرازی در قم (7840001-0251).

پرسش: انسان چه وقت جنب است آیا فقط به صرف بیرون آمدن منی جنابت صورت می گیرد یا خیر. مثلا اگر من با شوهرم حرفهای عاطفی بزنیم یا دست همدیگر را بگیریم ولی تحریک بشویم. آیا این هم جنابت است یا خیر؟ متشکرم
پاسخ:
صرفا حرف های عاطفی زدن و تحریک شدن ، موجب جنابت نمی شود . آنچه موجب جنابت می شود ، دو چیز است :
1 - داخل شدن آلت تناسلی مرد به جلو یا عقب زن که اگر به اندازه ختنه گاه یا بیش تر داخل شود، زن و مرد هر دو جنب می شوند، گرچه منی خارج نشود.
2-بیرون آمدن منی ، چه در خواب باشد یا در بیداری.
اگر زن بر اثر تحریک های جنسی به قدری تحریک شود که به اوج لذت و شهوت جنسی برسد و در آن حال مایعی از او خارج شود ، جنب می شود . اگر به اوج لذت نرسد و مایع خارج شود و یا به اوج لذت برسد، ولی مایعی خارج نشود و یا شک کند که مایعی خارج شد یا نه، جنب نمی شود و غسل لازم نیست.
زن اگر یقین به خارج شدن منی پیدا کند ، جنب می شود . اگر یقین پیدا نکند ، جنب نمی شود. بنا بر این مواقعی که زن بر اثر تحریک های شهوانی مقداری لذت می برد و در آن حال رطوبتی از او خارج می شود، چون به اوج شهوت نرسیده ، جنب نمی شود . رطوبت خارج شده هم پاک است . وضو و غسل را باطل نمی کند.(1)
پی نوشت:
1. آیت الله مکارم شیرازی ، توضیح المسائل ، م 361.