با سلام

با سلام و تشکر به خاطر ارتباطتان با این مرکز
رضاع و شیر خوردن در اسلام بین همه مذاهب و فرقه ها با اندک تفاوتی در شرایط وجود دارد و محرمیت می آورد.(1)
چون مسأله اختلافی است، باید فرقه خود را مطرح کنید تا دقیقاً جواب شما را ارسال کنیم. اما شرایط رضاع را در شیعه برای تان ذکر می کنیم.
دو نفر که هم شیر بوده اند، یعنی هر دو از یک زن با شرایطی که در احکام آمده، شیرخورده اند ،با هم محرم هستند . با تمام فرزندان آن زن هم محرم می شوند.
شیر خوردنی که باعث محرمیت می‏شود و جلوی ازدواج را می‏گیرد، هشت شرط دارد . اگر یکی از این شرایط را نداشته باشد ،موجب محرمیت نمی‏شود:
1- بچه از زنی شیر بخورد که زایمان کرده ، شیر در پستانش به خاطر زایمان جمع شده و خود او زنده است. پس اگر از پستان زن مرده شیر بخورد، فایده ندارد.
2- شیر آن زن از حرام نباشد؛ پس اگر شیر مادر بچه‏ای را که از زنا به دنیا آمده ،به بچه دیگر بدهند ،به واسطه این شیر آن بچه به کسی محرم نمی‏شود.
3- بچه شیر را از پستان بمکد، پس اگر شیر را در گلوی او بریزند یا مثل امروز در پستانک بریزند و به او بدهند، باعث محرمیت نمی‏شود.
4- شیر خالص باشد و با چیز دیگر مخلوط نباشد؛ مگر آن چیزی که با شیر مخلوط شد (مثل خون) به قدری کم باشد که به حساب نیاید.
5- شیر از یک شوهر باشد؛ پس اگر زنِ شیر دهی را طلاق بدهند، بعد شوهر دیگری بکند و از او آبستن شود و تا موقع زاییدن شیری که از شوهر اول داشته، باقی باشد و مثلاً هشت بار از آن شیر به بچه بدهد و هفت مرتبه از شیر شوهر دوم به بچه بدهد، آن بچه به کسی محرم نمی‏شود.
6- بچه به واسطه مرض شیر را قی نکند . اگر قی کند، بنا بر احتیاط واجب کسانی که به واسطه آن بچه محرم می‏شوند، باید با او ازدواج نکنند و نگاه محرمانه هم به او ننمایند.
7- پانزده مرتبه یا یک شبانه روز شیر بخورد یا مقداری شیر بخورد که بگویند از آن شیر استخوانش محکم شده و گوشت روییده است؛ بلکه بعضی ده مرتبه شیر خوردن را هم باعث احتیاط می‏دانند؛ یعنی، با کسی که ده مرتبه شیر خورده، احتیاط مستحبی است که ازدواج نکنند و نگاه محرمانه به او ننمایند.
8- دو سال بچه تمام نشده باشد . اگر بعد از دوسالگی بچه باشد، باعث محرمیت نمی‏شود.(2)
اگر شرایط محرز شود ، با هم محرم بوده و نمی توانید ازدواج کنید و راه حلی هم ندارد.
پی نوشت ها:
1. الفقه علی المذاهب الاربعه؛ ج 4؛ ص250؛ مباحث الرضاع.
2. توضیح المسایل مراجع، م 2474 و 2475.