من بابت گناهایی که کردم نمیتونم خودمو ببخشم و عذاب وجدان دارم.و هحساس میکنم درونم دو نفر اند که بده به خوبه غلبه کرده انگار خیلی بچه گانه و احمقانه کار انجام میدم و همه بخاطر من در عذاب اند لطفا راهی برای بهتر شدنم بگید.
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما در اين ماه عزيز و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
احساس خجلت شرمندگي در برابر خداوند نسبت به پيشينه سوء خود از بهترين حالات روحي و معنوي و زمينه ساز توبه و جلب رحمت و عنايت پروردگار و حاكي از وجود ايمان درون قلب است.
از اين رو ناراحتي شما به جهت گناهان گذشته علامت بسيار خوبي است.
اما:
گرچه منزل بس خطرناك است و مقصد ناپديد هيچ راهي نيست كان را نيست پايان، غممخور
براي رهايي از شكنجه وجدان و رسيدن به آرامش، خداوند درهاي توبه و استغفار و كفارات را به روي گناهكاران گشوده است.
با توبه ميتوان از عذاب وجدان رهايي يافت. گنهكار قبل از توبه حالت و وضعيتي دارد كه به موجب آن مستحق عذاب است، ولي پس از توبه واقعي و استغفار در پيشگاه خداوند، حالت او دگرگون ميشود. روح عصيانگر او تصفيه شده و مستحق آمرزش و رحمت ميگردد. مانند كسي كه پس از ارتكاب جرم و ضايع كردن حق ديگري شايسته كيفر است؛ اما وقتي كه شاكي را از خود راضي كرد، مستحق تخفيف و يا بخشش ميشود.
بنابراين با عزم جدى برترك گناهان و استغفار به درگاه خداوند و جبران حق الله و حق الناس، مطمئن باشيد خداوند گناهان تان را مىبخشد.
و اگرقبلا توبه كرده ايد، اگر با توبه واقعي توانسته باشيد كه رابطه خود با خدا را اصلاح نماييد، ديگر جاي نگراني ندارد. خداوند بهترين يار و ياور شما است. احساس گناه تا زماني كه به نااميدي و يأس از رحمت بيكران الهي نينجامد، مي تواند آثار مثبت داشته باشد، ولي افراط در آن قطعاً امر مضر و غير خداپسندانه است.
يك نكته:
خداوند انسان را عاقل آفريد كه با كمك عقل بتواند از گمراهي و ظلمت نجات پيدا كند. عقل در تمام ابعاد زندگي چون چراغ هدايتي است كه نورافشاني كرده و جهالت را از بين ميبرد. عقل آن اندازه اهميت دارد كه در شرع يكي از منابع استنباط احكام به شمار آمده است و رابطه نزديكي با شرع و دين دارد.
انسان عاقل ميبايست در هنگام تصميم بر هر كاري، ابتدا عقل خود را حاكم كرده و از آن نظر بخواهد.
عامل ديگري كه همسو با عقل است، مشورت است كه ميتواند تأثير بسياري در رفع اضطراب و شك بگذارد. قرآن ميفرمايد:«شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلين؛در كارها با آنان مشورت كن، و چون تصميم گرفتى، بر خدا توكل كن، زيرا خدا توكل كنندگان را دوست دارد.»(1)
توصيه مي كنيم براي اينكه از انجام كارهاي بچه گانه و بدون تدبير در امان بمانيد قبل از هر كاري در عاقبت آن بينديشيد و با ديگران مشورت كنيد.
پينوشت:
1. آل عمران (3 ) آيه 159.
موفق و موید باشید
