عشق خدایی

با سلام و تشکر از اعتماد شما نسبت به مرکز
حقیقت این است که عشق حقیقی تنها عشق به خدا است، زیرا او زیبایی مطلق و بی هیچ عیب و نقص است و هر چیزی غیر او زایل شدنی و از بین رفتنی و دارای عیب و نقص است؛ بنابراین هر چیز غیر او نمی تواند معشوق واقعی باشد،چون اولا چون ناقص است و کمال مطلق نیست، در حالی که در عشق، معشوق هیچ عیب و نقص ندارد.
دوم هر چیز غیر او زوال پذیر است و عارفان گفته اند: آنچه که نپاید، دلبستگی را نشاید. همانند داستان حضرت ابراهیم (ع) که فرمود: «انی لا احب الافلین؛(1) چیزی را که افول و غروب می کند و از بین می رود، دوست نمی دارم».
پس باید عشق پایدار و جاودانه باشد و آن عشق به خدا است که همیشگی و پایدار است . البته در سایه این عشق ، عشق به مظاهر جمال و زیبایی او ، مانند زن و فرزند و گل و درخت و طبیعت و ... معنا می یابد.
و اما اینکه عشق خالق و مخلوقی - عبد و معبودی - خدا و بندگی چه جور عشقی است؟ آیا درک می شود؟
پاسخ این سوال در یک جمله خلاصه می شود: " آری این عشق قابل درک و فهم است.لکن انسان تا از خود پرستی، نفس پرستى و بت پرستى کهن و مدرن رها نشود و در منزل «عبودیت و بندگی» سکنى نگزیند، حقیقت عشق را نمى فهمد و عاشق نگشته است و کسی که سکنی در منزل «عبودیت و بندگی» خدا را برگزیده است، در تمام مراحل زندگی و حتی در جزئیات اعمال و رفتار نیز طبق رضای پروردگار عمل می‌کند؛ یعنی واجبات را انجام می‌دهد و محرمات را ترک می‌کند. به طور کلی مطیع فرامین خدا و رسول و اولی الامر اوست." قرآن می‌فرماید: "إن کنتم تحبّون الله فاتبعونی یحببکم الله؛ (2) اگر دوستدار خدا هستید، پس از من (پیامبر) پیروی کنید تا خدا شما را دوست داشته باشد".
مطالعه کتاب: "به سوی او" اثر "آیت الله مصباح یزدی"، درس دوم - عبودیت راز کمال انسان - و کتاب: عبادت عاشقانه استاد کریم محمود حقیقی را پیشنهاد می کنیم.

پی نوشت ها :
1. انعام (6) آیه 76 .
2. آل عمران(3) آیه 31.