علماي قديم

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
در تاريخ تشيع، علما و دانشمندان ديني كه مرزبانان عقيدتي و فكري مكتب تشيع هستند، هميشه در يك سطح نبوده اند و فراز و نشيب هايي در اثر موقعيت و شرايط اجمتاعي هر عصر داشته اند.
عالمان و دانشمندان معاصر را نمي توان كم تر از گذشتگان دانست و يا آنان را فاقد امتيازي كه گذشتگان دارا بودند، به حساب آورد.
عرصه هايي كه بايد مورد ارزيابي قرار گيرد تا به قضاوت نشست كه گذشتگان از علما با عالمان كنوني چه تفاوت هاي دارند، چند بخش است:
نخست در عرصه علم و دانش:
چنانچه توليد دانش و محصولات علمي را در عصر كنوني مورد توجه و مطالعه قرار دهيد و با پيش از اين مقايسه نماييد، قطعاً عصر حاضر در رتبه اي جلوتر از گذشته خواهي يافت.
دوم در عرضه فعاليت هاي اجتماعي و خدمت به مردم:
بايد گفت پربارترين عصر تاريخ تشيع در اين عرصه، عصر حاضر است كه علما و دانشمندان در قالب هاي متفاوت به خدمت رساني عمومي به مردم پرداخته اند.
سوم در عرصه فعاليت هاي سياسي و مبارزه با ظلم:
در اين عرصه نيز علماي عصر كنون گوي سبقت را ربوده اند و چنانچه به تاريخ مبارزات انقلاب مراجعه داشته باشيد، در خواهيد يافت كه كه حجم مبارزات و دشواري هايي كه علما در اين عرصه، به وي‍ژه در نهضت انقلاب اسلامي، تحمل نمودند، با ساير عصرها قابل مقايسه نيست.
چهارم در عرصه هاي معنوي و رسيدن به مقامات عرفاني:
بايد گفت در هر عصري بزرگاني وجود دارند و عصر حاضر از وجود شخصيت هاي بزرگي چون: مرحوم آيت الله بهاء الديني و بهجت و... بهرمند بوده و هست.
بنابراين، نمي توان گفت گه عالمان و دانشمندان كنوني فاقد ويژگي هاي هستند كه عالمان قديم داراي آن ها بودند.
تذكر يك نكته:
ويژگي اخلاقي تواضع، در وجود علما موجب شده است كه خود را نسبت به گذشتگان كم تر و كوچك تر به شمار بياورند. اين روحيه در گذشتگان نيز مشهود است كه بر حال گذشتگان خود تأسف مي خوردند. اما چنانچه با نگاه جامع به اين مسئله نگاه شود، علماي عصر حاضر را عقب تر از اعصار گذشته نمي توان يافت.