پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
انسان از دو بعد جسم و روح موجود شده است . روح به تغذیه معنوی و جسم به تغذیه مادی نیاز دارد. همان گونه که درخت در محیط نامساعد رشد نمی کند و اگر ریشهاش از آب شور سیراب شود، طبیعی خواهد بود که نتواند ثمر دهی مناسبی داشته باشد. جسم و روح انسان نیز جهت سلامت و رشد و کمال نیازمند تغذیه مناسب است . تغذیه سالم روح و جسم، اثر مستقیمی در وجود انسان و نطفه و فرزندان میگذارد.
یکی از خدمات بزرگ پیامبران الهی خصوصاً پیامبر گرامی اسلام(ص) و أئمه معصومین(ع)، راهنمایِ بشر در مواد غذایی بود. پیشوایان مذهبی از دیر زمان، غذاها را به ناپاک و پاک تقسیم کردند.
غذا نه تنها روی جسم و بدن آثار خوب و بدی دارد، بلکه از نظر معنوی و اخلاقی در روان بشر نیز آثار مطلوب یا نامطلوبی می گذارد. قرآن کریم می فرماید: فلینظر الانسان إلی طعامه؛(1) انسان باید به غذای خویش بنگرد.
امام رضا(ع) فرمود: "انّ الله تبارک و تعالی لم یبح اکلاً و لا شرباً إلاّ لما فیه المنفعة و الصّلاح و لم یحرّم إلاّ مافیه الضّرر والتّلف و الفساد؛(2)خداوند هیچ خوردنی و آشامیدنی را حلال نکرد مگر آن که نفع و صلاح بشر در آن بوده ؛ هیچ یک را حرام ننموده مگر آن که مایه زیان و مرگ و فساد است".
منفعت و مصلحت یا زیان و فساد مورد اشاره امام (ع) مطلق است.شامل منفعت و مفسده مادی و معنوی ، جسمی و روحی ، دنیایی و آخرتی می شود .
دوست عزیز !
اول- عمل کردن به دستورات اسلام در خوراکی ها ( خوردنی ها و نوشیدنی ها ) ، از جهت نوع و جنس آن ، کمیت و کیفیت و رعایت آداب غذا خوردن به قصد امتثال امر اولیای دین و نیت قربت و نزدیکی به خدا قطعا در تقویت معنویت و تعالی روح وی و کاهش گناهش مؤثر است .
دوم- در مورد خوردن برخی از غذا ها در ایام و اوقات خاص و معینی مثل افطار یا سحر ماه مبارک رمضان و یا خوردن انار در شب های جمعه مطالبی مبنی بر کاهش و کفاره گناه یا ثواب و حسناتی در برخی روایات آمده است . حاج شیخ عباس قمی در کتاب مفاتیح الجنان و مرحوم علامه مجلسی در کتاب حلیه المتقین در اعمال شب جمعه و افطار و سحر ماه رمضان مطالبی را با استفاده از روایات بیان نموده اند. بیان همه آن ها خارج از وظیفه پاسخگویی به سؤالات دینی تعریف شده برای این مرکز است . بنا بر این به کتاب های مذکور رجوع شود .
پی نوشت ها :
1. عبس (80) آیة 24.
2. محدث نورى، مستدرك الوسائل، مؤسسه آل البيت عليهم السلام قم، 1408 هجرى قمری، ج 16، ص 165 .
