با عرض سلام و خسته نباشید من به عنوان یک شیعه برایم جای سوال هست که چرا ما شیعیان به جای کمک خواستن از خداوند قادر و توانا معمولا از کلمه یا علی مدد استفاده میکنیم؟ایا این شرک نیست؟در حالی که روایت هست روزی که فرعون داشت در دریا غرق میشد موسی (ع) را صدا زد ولی هیچ کمکی به او نرسید در این حال خدا به موسی(ع) فرمود اگر فرعون مرا صدا میزد نجاتش میدادم!صمیمانه از زحمات شما قدردان و سپاسگذاریم
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركزچ
اين ها همه از باب توسل و شفاعت طلبي و عرض ارادت به ساحت مولا علي است كه محبوب خدا و رسول خدا بوده ؛ خدا و رسول خدا ما را به محبت و ولايت و اطاعت و شفاعت طلبي از او فراخوانده اند، نه اين كه چنان كه بعضي گمان مي كنند يا تبليغ مي نمايند ، به جاي خدا پرستي، علي پرست شده ايم و به جاي توجه به پيامبر، به علي توجه داريم.
شیعه پیامبر و امامان را بندگان خدا می داند که وجودشان و هر چه از کمالات دارند، به اعطای خداوندی است . خود عبد و فقیر محض اند، بنا بر این دلیلی ندارد فقیر محض را بپرستند . این جمله امام چهارم شیعیان است:
َ رَأَيْتُ أَنَّ طَلَبَ الْمُحْتَاجِ إِلَى الْمُحْتَاجِ سَفَهٌ مِنْ رَأْيِهِ وَ ضَلَّةٌ مِنْ عَقْلِه؛(1)
طلب محتاج از محتاج دیگر را نشانه سفاهت و لغزش عقل دعا کننده یافتم.
شیعه با توجه به تعالیم قرآن ، پيامبر و اهل بیت، حاجتش را جز از خدا نمی خواهد . اگر به پیامبر و امامان معصوم متوسل می شود، چون آنان را محبوبان درگاه خدا می داند که خدا برای آنان حرمت قائل است .دوست دارد بندگانش به آن ها توجه کنند . آنان را واسطه حوایج خود سازند . از آنان نور و معرفت و هدایت بگیرند . دعوت به شفاعت و توسل بدان ها، راهی برای متوجه ساختن مردم به جایگاه علمی و هدایتی آنان است تا گمراه نشوند . برای راهیابی و هدایت طلبی، به دیگران متوجه نگردند.
اگر به کسي به اين عنوان که خدا او را دوست دارد و برگزيده خداست و خداوند محبوبيت و برگزيدگي را در قرآن و به زبان پيامبرش اعلام کرده و به توسل به او فرا خوانده ، متوسل شويم، عين بندگي و اطاعت خداست . در عين اين که مي توانيم مستقيم با خدا مرتبط شده ، به ساحتش عرض بندگي کرده ، از حضرتش حاجات مان را بطلبيم، ولي طبيعي است که توجه به درگاه خدا با توسل به محبوب هاي خدا و مقربان درگاهش و بندگان برگزيده اش که آنان را به امامت و هدايت ما گمارده، بهتر است ، زيرا با توجه متوسلانه به پيامبر و امامان، به خدا اعلام مي کنيم که خدايا ،هم خدايي تو را گردن نهاده ايم ؛ هم نبوت پيامبرت و هم امامت و هدايتگري بندگان برگزيده ات را ؛ چون پذيرش نبوت و امامت پيامبر و امام ، محبوب خداست ، پس عملي که نشانگر اين پذيرش باشد، بهتر از عملي است که اين پذيرش را نشان ندهد.
وقتي پادشاهي، فردي را به ولايت عهدي معرفي کرده باشد ، هنگام عرض ارادت به پادشاه، يا به مقام خودش متوسل مي شوي و عرض مي کني: پادشاها ، ارادتمند و مطيع شمايم و اين حاجت را دارم ؛
يا به مقام وليعهدش متوسل شده و او را واسطه قرار مي دهي و مي گويي: پادشاها ،به مقام ولي عهدت چنين و چنان؛
در عرض ارادت و طلب حاجت دوم ، ضمن اعتراف به پادشاهي او ، به انتصابش هم اعلام پايبندي کرده و مقام وليعهدش را تاييد مي کني و اين مطلوب تر است.
پس ما با توسل به علي بن ابي طالب و صدا كردن او داريم به ساحت خدا عرض مي كنيم كه خدايا !هم خدايي و يگانگي و حاكميت مطلق تو را باور دارم ؛ هم به پيامبر خاتمت حضرت محمد بن عبد الله ايمان دارم . مطيع او هستم . هم محب و دوستدار تو و پيامبرت و محبوب تو و پيامبرت ،يعني علي بن ابي طالب كه جانشين پيامبرت و هدايتگر بعد از او بود ، هستم . با اعلام اين باور ها و علاقه ها ، از تو ياري مي طلبم.
مگر در قرآن بارها توسل را تاييد نكرده است ؟به نمونه هاي زير توجه بفرماييد:
1. فرزندان حضرت يعقوب متوسل به پدر شدند تا براي شان نزد خداوند استغفار كند:
قالُوا يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئينَ (2)
2. مگر قرآن نمي فرمايد اگر متوسل به پيامبر مي شدند و پيامبر براي شان استغفار مي كرد، خداوند آن ها را مي بخشيد :
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُواْ اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُواْ اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا؛(3)
اگر هر توسل به غير خدا شرك باشد، بايد بگوييم تمام انسان ها در طول تاريخ مشرك زيستند ،چون از همديگر كمك گرفتند .
روايتي هم كه راجع به حضرت موسي بيان كرديد، معلوم نيست سند صحيحي داشته باشد.
پي نوشت ها:
1.صحیفه سجادیه،دعای 28.
2. يوسف (12) آيه 97.
3. نساء (4) آيه 64.
