روابط دختر و پسر

با عرض سلام خدمت همگی کسانی که جز برای رضایت خدا و خشنودی ایشان کاری انجام نمی دهند.
من دختری هستم 24 ساله،در خانواده ای کاملا مذهبی رشد یافته ام. و در زندگی ام برای انجام هر نوع تصمیم گیری آزاد بوده ام.
خانوائه من با وجود مذهبی بودن (تعصبی نابجا نیستند) مانند یک دوست در تمام موارد زندگی در کنارم هستند .و می توانم بگویم تقریبا در بیشتر موارد منطقی برخورد می کنند.یعنی منطق و مذهب را در کنار هم دارند.منظورم این است که می خوام بدانید در کارها و رفتارشان تعصب نابجایی ندارند و از هر لحاظ عملکردشان مورد قبول دین و شرع است.
من دانشجوی ترم آخر لیانس کامپیوتر هستم و به صورت حق اتدریس در مدرسه دولتی کامپیوتر تدریس می کنم.پدرم سپاهی هستن و مادرم خانه دار بود.بله بود!مشکل من دقیقا از جایی شروع شد که صمیمی ترین دوستم یعنی مادرم را از دست دادم.این اتفاق در آبان سال گذشته افتاد.من آدمی نیستم که منزوی باشم و در روابط اجتماعی ضعیف برخورد کنم اما با از دست دادن مادرم تمام بار خانواده(منظورم با عاطفی خانواده است)به گردن من افتاد.ما 3 دختر هستیم که من فرزند دوم خانواده هستم و خواهر بزرگترم ازدواج کرده و پسری 5 ساله دارد.من و خواهر کوچکترم که ترم 3 رشته آی تی است در خانه هستیم.من آدم شادی هستم و همیشه سعیم بر این بوده که غم هایم را برای خودم نگه دارم و سنگ صبور دیگران باشم و کسی ،جز شادی در چهره من نبیند.اما الان که حدود 7 ماه از درگذشت مادرم می گذرد دیگر توان تظاهر ندارم. پدرم بین ما 3 فرزندش بیشتر از همه به من وابسته است.به طوریکه اگر من روزی برای ناهار به خانه نیایم ایشان ناهاری را که برایشان آماده کرده ام نمی خورند و با یک چیز حاضری خود را سیر می کنند تا من بیایم و با هم غذایی را که برایشان آماده کرده بودم میل کنیم.
همه اینها را گفتم تا وضعیت خانوادگی ام را بدانید اما خواهش می کنم از خواندن خسته نشوید .هنوز مشکل اصلی ام را نگفته ام.

قبل از عید من پروژه ای دریافت کردم که به دلیل سنگین بودن پروژه و البته رسیدگی به کارهای منزل که به دوش من است ،(اجازه نمی دهم خواهر کوپکترم زیاد به کارهای منزل کاری داشته باشد تا خدای ناکرده جای خالیه مادرم را بیشتر حس کند)نتوانستم آن را تا پایان انجام دهم به همین دلیل از اینترنت شماره شخص برنامه نویسی را یافته و با توافق مبلغی ایشان قبول کردند پروژه نیمه تمام من را کامل کنند.
این پروژه انجام شد و تحویل گرفتم اما رابطه ما قطع نشد.من که ایشان را تا به حال ندیده بودم با خودم گفتم مناسب است که رابطه خود را با ایشان ادامه دهم تا هم از اطلاعات ایشان در زمینه کامپیوتر بهره گیرم و هم مانند یک دوست با ایشان درد دل کنم.
می دونم احمقانه است اما واقعا به فردی نیاز داشتم که بتونم همه حرفامو بدون اینکه نگران طرز فکرش نسبت به خودم باشم بهش بگم.
تا زمانی که مادرم بود من هر حرفی را به مادرم می گفتم بدون اینکه احساس کنم با گفتن این حرف کوچیک میشم یا ممکنه دیدش بهم تغییر کنه.با رفتن مادرم من کسی رو برای درد دل ندارم چون همه منو آدمی صبور می دونن که هیچ وقت تو زندگی کم نمیاره و به هر چی که می خواد میرسه.
شما تصور کنید وقتی مادرم به رحمت خدا رفت من حتی بر گریه خودم هم در هنگام دفن ایشون مسلط بودم چون می دونستم روح مادرم همون اطرافه و حتما با دیدن گریه من عذاب می کشه.من فقط برای آرامش روح ایشون قرآن و دعا می خوندم و می دونستم که بابا و خواهر کوچکترم متاثر از من هستند و اگر من گریه و شیون کنم پدرم یقینا طاقت نخواهد آورد.
ازتون کمک می خوام.
این فرد که من تا حال تلفنی با ایشون صحبت می کردم به من به چشم همسر آیندشون نگاه می کنن و ابراز علاقه های شدیدی دارن که دلم نمیاد دلشون رو بشکنم.این رو واقعا میگم .من متولد سال 66 و ایشون متولد 70 هستند و وقتی که ایشون بحث ازدواج رو مطرح کردن من با تعجب گفتم :من 4 سال از شما بزرگترم و شما با این موضوع مشکلی ندارید ! و ایشون گفتن خیر ،چون عروس بزرگتر خانواده ایشون هم از برادرشون بزرگتر است .
اینکه این پسر تا حالا با دختری حرف نزده و رابطه نداشته مطمئنم .من معلنم هستم و افراد رو می تونم از روی حرف زدنشون و طرز فکرشون بشناسم .می دونم دارید با خودتون فکر می کنید که زیادی به خودم مطمئنم و فکر می کنم خیلی با تجربه هستم ،ولی باید یگم همین طوره.به پاک بودن این پسر شک ندارم.او آدم منطقی ،خیلی خیلی مهربون و احساساتی ای هست . و متاسفانه بیشتر از اونچه که فکرش رو بکنید به من وابسته شده .به طوریکه آرزو می کنم ای کاش از من بزرگتر بود و می تونستم به چشم مرد آینده زندگیم بهش نگاه کنم .اما متاسفانه او خیلی از من کوچکتر هست و قبول ازدواج با فردی کوچکتر از خودم اصلا عقلانی نیست.
متاسفانه او تمام ویژگی های مرد مورد علاقه من رو داره و باید بگم خودم هم احساس وابسگی عاطفی شدیدی بهشون دارم و با عرض شرمندگی باید بگویم اگر یک روز صدای ایشون رو نشنوم اون روز خیلی کسل میشوم.
خواهش می کنم بهم کمک کنید .من با اینکه دانشگاه آزاد میروم و خودتان به محیط دانشگاه واقف هستید اما در طی این 4 سال دست از پا خطا نکرده ام و چنان در محیط اجتماعی جدی برخورد می کنم که کسی اجازه چپ نگاه کردن به من را تا به حال به خود نداده است.
هرگاه به این پسر تلفنی صحبت می کنم یاد حرف امام خمینی میافتم که فرمودند:در آخرت باید برای حرکت دادن انگشت خود هم پاسخ دهید.
می دونم کارم گناه بزرگیه ولی چه کنم؟!از یک طرف خودم به این پسر وابسته شده ام،از طرفی به گناهم وافم،از طرفی نمی توانم دل این پسر را بشکنم.
می دونم که آدم باید رضایت خدا رو به رضایت بنده خدا ترجیح بده . اما طاقت شکستن دل این فرد رو ندارم .آخه به صداقت گفته هاش و ابراز علاقه اش به خودم شک ندارم.یقین دارم که راست میگه.
خواهش می کنم ازتون منو از این منجلاب نجات بدید .نمی خوام کاری کنم که بعدا برای توبه اش به سختی بیافتم.می دونم که انجام گناه از توبه کردن خیلی راحت تره.
یه مطلب دیگه هم هست.این پسر که تبریز هم زندگی می کنه قراره برای نمایشگاه بیاد تهران.از من خواسته به دیدنش برم.من بهش گفتم که نمی تونم خواسته تو رو بر خدا ترجیح بدم.ایشون آدمی هست که به دین پایبند هست اما اعتقاد داره که برای آشنایی ازدواج این جور رابطه ها هیچ نوع اشکال شرعی نداره.
خیلی سعی کردم قانعش کنم اما او واقعا دوستم داره(خیلی از محضرتون عذرخواهی میکنم که این واژه رو به کار بردم)و واقعا به چشم همسر آینده ش به من نگاه میکنه.
کمکم کنید.
چی بگم که ازم دست برداره و ازم دلخور نشه.چی کار کنم؟
نمی دونم چطور بگم !می دونم فکر می کنید