امر به معروف

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
نصیحت و موعظه و ارشاد مرحله قبل از امر به معروف و نهی از منکر است ، یعنی در بسیاری از اوقات وقتی نصیحت یا ارشاد می کنیم ،دیگر احتیاجی به امر یا نهی نیست . بسیاری از اوقات نرمی و مهربانی و خیرخواهی که در نصیحت وجود دارد، کار ساز تر از امر به معروف و نهی از منکر است. پس نصیحت همان امر به معروف مصطلح نیست، اگر چه هر دو در یک مسیر هستند و دنبال یک هدف می روند.
برای وجوب امر به معروف و نهى از منکر چهار شرط است:
1 - علم ومعرفت ،
کسی که مى‏خواهد امر به معروف و نهى از منکر کند، باید معروف ( واجب ها و خوبى‏ها) و منکر (حرام ها و زشتى‏ها) را بداند. بنابر این کسى که نمى‏داند فلان کار واجب است یا مستحب یا مباح، نمى‏تواند دیگران را امر به آن کار کند، یا اگر نمى‏داند فلان کار حرام است یا مکروه یا مباح نباید نهى کند.
2 - احتمال اثر،
آمر و ناهی احتمال بدهد که امر و نهى او تأثیر مى‏کند. از این رو اگر بداند یا مطمئن باشد که امر و نهیش بی اثر است، امر و نهی واجب نیست .
3 - ادامه و اصرار گناهکار ،
آن کس که معروف را ترک کرده،یا مرتکب منکر شده ، منصرف نشده باشد . بنا بر ادامه کارش داشته باشد . بنابر این اگر آمر و ناهی بداند که گناهکار دیگر آن کار را انجام نخواهد داد، امر و نهی برایش واجب نیست .
4 - مفسده نداشتن کار آمر و ناهی ،
کسی که می خواهد امر به معروف و نهی از منکر کند، بداند یا گمان کند که اگر امر یا نهى کند، ضرر جانى یا مالى یا آبرویى به آمر و ناهی یا به خانو اده و بستگانش وارد ‏می شود، امر به معروف و نهی از منکر واجب نیست.
در هر صورت اگر در چنین شرائطی احتمال می دهید که نهی از منکر و یا امر به معروف شما مؤثر واقع می شود، واجب است به آن ها تذکر دهید . چنانچه اثر نکند یا نتوانید نهی از منکر یا امر به معروف کنید، تکلیف ندارید.
موفق باشید.