نظر دین راجع به مازوخیسم چیست؟امری است اختیاری یا اجباری؟کسانی که تحقیق کرده اند می گویند امری است پذیرفته شده که درمانی ندارد در روایات چیزی در این مورد ندیده ام در صورتی که امری است روانی که به نظر گناه می اید، ایا حدیثی در این مورد وجود دارد؟
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
به عنوان دانش آموخته حوزه علميه و كارشناس ارشد روان شناسي بايد گفت:
جاي اين گونه مطالعات تطبيقي در حوزه دين و روان شناسي خالي است و متأسفانه تحقیقات در اين حوزه بسيار اندك است. آن چه مسلم است محدوده امر و نهي و تكليف الهي در دايره اختيار فرد مكلف مي باشد و فراتر از آن نمي توان از بنده انتظار داشت.
به عنوان مثال اكل ميته ( خوردن گوشت مردار ) و يا نوشيدن شراب اموري صد درصد حرام مي باشند و هيچ كدام از مراجع معظم تقليد به حلّيت آن فتوا نداده اند، ولي همين مراجع تقليد در هنگام اضطرار و اجبار ارتكاب هر دو را به قدر ضرورت جايز مي دانند.
مازوخيسم يا خودآزاري يكي از امراض پيچيده رواني است كه علل اصلي آن بر روان پزشكان و روان شناسان تا حد زيادي پوشيده است.
بي شك اگر مازوخيسم به حدي شدت يابد كه از دايره اختيار فرد خارج گردد، موضوعاً از دايره تكليف خارج است و نمي توان به حرمت يا حليت آن حكم داد. ولي اگر مازوخيسم به نحوي در اختيار فرد قرار داشته باشد، قطعا حكم حرمت و پيامدهاي دنيوي و اخروي آن گريبان گير فرد خود آزار خواهد شد.
جستجوي در منابع حديثي به نيت يافتن حديث يا روايتي در اين زمينه هاي بسيار خاص تا حدي دور از تصور است. چرا كه در هر كدام از علوم تجربي و انساني میليون ها موضوع تخصصي وجود دارد كه دين و ايات و روايات به هيچ وجه در صدد پاسخ جزيي و تخصصي به آن نبوده اند.
جامعيت و كمال دين اسلام به اين نيست كه درباره جزئيات علوم بشري حاوي نكته و سخن باشد؛ بلكه جامعيت و اكمليت دين اسلام به فروگذار نكردن از بيان اموري است كه به نحوي در هدايت و سعادت و شقاوت انسان ها نقش دارد.
اسلام كليات را بيان داشته است و جزئيات را به عقل و دانش بشري واگذار كرده است. مثلاً اسلام كليات حكم اضرار به نفس در حالت اختيار را بيان داشته ولي اين كه مازوخيسم در چه صورتي مصداق و موضوع اين حكم كلي مي گردد بر عهده مكلفين و متخصصين هر رشته مي باشد.






