سلام و علیکم
مولف کتابی هستم در زمینه خوشنویسی ۴۴ ساله دانشجوی دوره دکتری به اطلاعاتی جامع و موثق در باره «دعای نادعلی» نیاز دارم که موضوع بسیاری از قطعات خوشنویسی بوده است. در منابع مختلف ترجمه کامل این دعا هست اما با دانش اندک عربی من بیم خطا در انتخاب بخشهای آن میرود. اگر لطف کرده فقط معنی این چهار سطر را که در آثار خوشنویسی به کرات تکرار شده به تفکیک و جداگانه بدهید کمک بزرگی به من کردهاید.
نادِ عَلیاً مَظهَرَالعَجایِب
تَجِدهُ عَوَنا لَکَ فِی النَوّایِب
کُلَّ هَمٍ وَغَمًّ سَیَنجَلی
بِوَلایَتِکَ یاعَلِیُّ یاعَلِیُّ یاعَلِی
همچنین در مورد سابقه این دعا و اهمیتش چه منابع معتبری هست؟ به نظر میرسد در دوره صفوی این دعا از اهمیت و توجه خاصی برخوردار بوده آیا چنین است؟
از لطف شما پیشاپیش تشکر میکنم.
اجرکم عندالله
فرزان کرمانینژاد
پرسشگر گرامی با سلام و تشکر از ارتباط شما با این مرکز .
چند نکته را عرض می کنیم:
1- سند معتبرى براى دعای ختم نادعلی یافت نشد. در کتاب مفاتیح الجنان نیز این دعا را نیافتیم. اما در کتاب مستدرک الوسائل تألیف حاجى نورى مىگوید: به خط مرحوم شهید نوشتهاى دیدم که خواندن این دو بیت براى پیدا شدن گمشده خوب است و به امام معصوم هم اسناد داده نشده است.
2- در بحارالانوار علامه مجلسی از شرح دیوان منسوب به امیرالمؤمنین (ع)، میبدى نقل شده که هاتفى در روز احد این دو بیت شعر را براى پیامبر خواند.
اما نقل میبدى داراى سند نمىباشد، علاوه بر این که میبدى شافعى مذهب و از اهل سنت مىباشد. بنابراین، این ختم داراى سند به ائمه معصومین (ع) نمىباشد.
3- علامه مجلسی آورده است که در جنگ احد وقتى جبرئیل نازل شد و جمله معروف« لا فتى الا على، لاسیف الا ذوالفقار» را آورد، این جمله از رسول خدا (ص) شنیده شد.
البته این مطلب در بین مردم مشهور است و از اهل سنت هم شنیده شده است. ولی در کتب معتبر روایتی وجود ندارد.
4- در جای دیگر آمده است:در جنگ احد پس از دلاوریها و رشادتهای علی(ع) منادی در آن روز به پیامبر(ص) خطاب کرد و همین جمله را خواند :
« نادِ علیاً مظهر العجائب تَجِدهِ عَوناً لک فی النوائب
کلّ غَمّ و همّ سَیَنجلی بِوَلایتِکَ یا علیُّ یا علیُّ یا علیُّ(1)؛
بخوان علی را که مظهر صفات شگفت است .زيرا كه او را ياور خود در سختي ها مي يابي.
اي علي! هر غم و نارحتي با ولايت تو بر طرف مي شود، اي علي، اي علي ..
گرچه دعا به این شکل مشهور است، ولی در کتب روایی نقل نشده و دارای سند معتبری نمی باشد و صدور آن از امامان معصوم(ع) بعید به نظر میرسد. دارای فواید و اهمیتی هم نخواهد بود. راجع به این نظر شما که در زمان قاجاریه توجه خاصی به آن می شده است ، هم دلیل خاصی وجود ندارد، بر فرض هم مورد عنایت آن زمان باشد، دلیلی بر تایید آن نخواهد بود ، زیرا دارای سند و اعتبار نیست.
خواندن آن به قصد رجا و به اميد مطلوبيت اشكالي ندارد اما بهتر است از دعاهایی که از معصوم (ع) وارد شده و اعتبار دارد، استفاده کنید.
پینوشت:
1.علامه مجلسی، بحارالانوار،موسسه الوفاء، بیروت، ج2، ص 73،ح 11.
