با سلام
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
انتساب به بزرگان و اولیا سبب بزرگی نیست. پسر پیامبری مانند حضرت نوح کافر و جهنمی می شود.
امامت و نبوت، هر دو، مقام وساطت بین خدا و خلق است.پیامبر کسی است که وحی را از عرش و از فرشته وحی یعنی جبرئیل می گیرد . به انسان ها می رساند و ابلاغ می کند . امام هم برگزیده ای است که جانشین پیامبر و معیار حق بعد از رسول و مفسر دین از جانب خدا و پیامبر است. پس هر دو مقام سفارت از جانب خداست.
خداوند با هیچ کس و هیچ خانواده و هیچ قبیله و قوم و ملتی خویشاوندی ندارد . انسان ها همه بندگان اویند . آن که پارسا تر است، محبوب تر می باشد. مقام سفارت از جانب خدا هم مقام بلندی است که هر کس را سزاوار نیست، بلکه این ردا فقط متناسب انسان هایی است که در بندگی گوی سبقت از همگان ربوده و خدایی شده اند.به همین جهت وقتی خداوند به ابراهیم اعلام می کند که به امامت برگزیده شده، ایشان تقاضا می کند این مقام را به افرادی از نسل او عطا کند . خداوند ضمن اجابت تقاضای خلیل خود اعلام می کند: این مقام فقط به کسانی می رسد که حتی لحظه ای مرتکب کفر،شرک و ظلم نشده باشند.(1)
حالا این که چه کسانی حتی یک چشم به هم زدن کفر ،شرک و ظلم نورزیده اند ، آنان را فقط خدا می شناسد، زیرا فقط اوست که به پنهان و آشکار بندگان آگاه است.
تعیین اینکه چه کسی بعد از پیامبر امام باشد، نه به دست ما است، نه حتی به دست پیامبر . فقط به دست خداست، زیرا او می خواهد واسطه فیض و مفسر برای دینش انتخاب کند . خودش بهتر از همه می داند چه کسی سزاوار این مقام است . اوست که امامان را معین کرده است . مثل پادشاهی های موروثی امامت الزاما به فرزند ارشد نمی رسد. گاهی برای فرزند ارشد است و گاهی برادر و گاهی فرزند غیر ارشد :
اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يجَْعَلُ رِسَالَتَه؛خدا بهتر داند كه رسالت خويش كجا نهد.(2)
بنابراين اگر پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم داراي فرزند پسر بود ، و اگر پسر شايستگي دريافت مقام امامت را با اعمال خود به دست مي آورد، مي توان گفت كه احتمال اينكه او نيز به مقام امامت نصب شود از جانب خداي متعال وجود داشت ؛ اما اگر آن فرزند شايستگي دريافت مقام امامت را به دست نمي آورد ، به مقام امامت از جانب خداي متعال نمي رسيد ،هر چند كه فرزند پيامبر باشد.
پي نوشت ها:
1. بقره (2) آيه 124.
2. انعام(6) آيه124.
