مشاوره ديني

با سلام خدمت شما كارشناسان محترم
خانمي 26 سالع هستم كه 2 سال است ازدواج كرده ام و از زندگي ام خيلي راضي ام
موضوع بر ميگردد به 6 سال پيش كه من دانشجوي مقطع كارداني بودم يكي از پسر هاي كلاس كه هم استاني من بود ولي از شهرستان ديگري بود از من خواستگاري كرد.من از خانواده مذهبي و با شخصيتي بودم و در ضمن در فاميل و اشنا هم از نظر حجب و حيا و هوش و فراست و فهم و درك مورد تاييد همه ،خواستگاران زيادي داشتم كه هر بار به علت درس و بي زاري از مردان جواب منفي ميدادم،پدر و مادرم هم به من ايمان داشتند و اعتقاد داشتند كه من بهتر از ديگران ميدانم كه چه كسي بهتر است!!!!!اين را از زندگي مستقلي كه در طول 3 سال در شهر غربت داشتم وهميشه هم موفق بودم برايشان به اثبات رسانده بودم(از دوران دبيرستان در يكي از مدارس شبانه روزي تيز هوشان زندگي ميكردم،ان هم در شهري دو از زادگاه خودم)ان پسر خيلي به من ابراز علاقه ميكرد و جدا از ان سعي ميكرد قابليت هاي بيشتري از خود به من نشان بدهد،انصافا ادم خوبي بود،با انكه وضع مالي خوبي هم داشتند بعد از كارداني مشغول خواندن كارشناسي شد و حتي مرا كه به خاطر تنگدستي قصد ترك تحصيل داشتم تشويق به خواندن براي ازمون كارشناسي كرد،هر 2 تا قبول شديم ولي هر كدام در يك شهر افتاديم،در طول 3 سالي كه از اشنايي ما ميگذشت تقريبا هر 2 هفته به هم زنگ ميزديم يا هر 8-9 ماه در همان شهري كه درس خوانده بوديم قرار ملاقات ميگذاشتيم در طي ان ساعات از خانواده مان مي گفتيم..حتي انگشت مان به هم نخورد واو خوب مي دانست كه من اهل دوستي كوچه خياباني نيستم.او درباره من و خانوانوادهام تحقيق كرده بود و روز به روز مشتاق تر ميشد،من هم به او علاقه مند شده بودم ولي به او گفتم كه اگر بعد از تحصيلات و پيدا كردن كار به خواستگاريم امدي و پدرم به هر دليل مخالفت كردم من مقصر نيستم،البته ميدانستم كه او مخالفتي نخواهد داشت،و او هر بار مي گفت كه من راضي اش ميكنم!روزها ميگذشت و ما بيشتر با هم اشنا ميشديم،اما در اين مورد با كسي صحبت نكرده بودم،مي خواستم كه بعد از تاييد نهايي خودم براي خواستگاري به خانواده معرفي كنم.در طي اين مدت او برايم يك انگشتر طلا خريد به عنوان هديه يا نشان،با اينكه من راضي نبودم ولي با اصرار زياد وادار به انتخابم كرداما بعد از 3 سال و اندي چيز هايي از او ديدم كه مرا دچار شك ميكرد مثلا او روزه نمي گرفت ولي اهل نماز و توسل به ائمه بود و حتي بارها ميگفت كه براي عشق پاكمان دعا ميكند...كم كم احساس كردم او دوست دارد كه با هم دست بدهيم اما هر بار با مخالفت من روبه رو ميشد،احساس خوبي نداشتم از اين ملاقات هاي حتي دير به دير..احساس ميكردم در شان من و خانواده ام نيست كه..تا اينكه يك شب به او پيامك دادم وهمه چيز را تمام كردم،گرچه او بارها خواست مرا برگرداند با پيامك و تلفن و حتي واسطه كردن يكي از همكلاسي هاي مشترك دوران كارداني،راستش من هم خيلي دلم برايش تنگ ميشد و به ياد گذشته گريه ميكردم ولي من چون دختر معتقدي بودم نمي خواستم ديگر به چيزي كه اينده اي ندارد ادامه بدهم...نمي خواستم بيخودبه او اميدواري بدهم،چون به اين نتيجه رسيده بودم كه به خاطر عشق، فاصله ها را نمي بينيم بعد از جدايي احساس كردم بايد انگشتري را كه به خاطر نامزدي به من هديه كرده است را به او بازگردانم،اما نمي خواستم دوباره با ملاقاتي كه همه چيز را به اول بر گرداند او را هوايي كنم از طرفي واسطه ما همبع از ازدذواج به استان ديگري رفت و نتوانستم انگشتر را... تا اينكه به اجبار به او پيامك دادم كه با امانتيت چه كنم ؟او هم گفت آتشش بزن..دلم نيامد كه اتشش بزنم ولي وقتي ميديدمش احساس پستي و شرمندگي ميكردم...راستش قبل از جدايي هميشه در دستم بود ومن خيلي دوستش داشتم اما بعد از جدايي از دستم دراوردم و به بهانه اي كه گمش كردم ديگر به دستم نكردم،من بارها به خانواده ام گفته بودم كه دوستانم براي تولدم خريدند و از انجايي كه ادم دروغ گويي نبودم همه باور كرده بودند.
بالاخره مادرم يك روز از بين وسايل شخصي ام پيدايش كردو با خوشحالي به من مژده پيداشدنش را داد اما وقتي بهانه تراشي هاي من را ديد گفت اگر دوستش نداري به دستت بياندازي ان را به من بده تا استفاده كنم،من هم به او دادمش...پس از مدتي مادرم ان انگشتر را عوض كرد چون برايش كوچيك بود،ولي من هميشه نگرانم كه تكليف نمازهايي كه مادرم با ان انگشتر ميخواند چيست؟؟؟؟؟البته 1سال بعد هم من و هم او ازدواج كرديم من احساس خوشبختي ميكنم چون شوهرم انسان پاك و نجيبيست و من هميشه برايش كه روزگاري دوستش داشتم دعاميكنم.ميخواستم درباره نگراني ام راهنماييم كنيد ايا بايد به مادرم بگويم يا بايد انگشتر را به ان پسر برگردانم؟؟؟؟؟!!!!!!