مجودات

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
در این که منظور از "من فی السماء" در آیات قرآن کیست، دو نظر داده شده است:
1. منظور، ملائکه موکل بر امور است که عاملان خداوند می باشند و در سماء و آسمان (به معنای مرتبه بالاتر از دنیای مادی) هستند و به امر خدا امور را تدبیر می کنند.
این قول، به نظر صحیح است؛ زیرا بنا بر ظهور آیه، آنان باید قادر به کارهای عظیم مثل فرو بردن زمین یا انداختن پاره هایی از آسمان به صورت باران سنگ بر زمین باشند تا صحیح باشد که خدا به آدمیان بگوید از کجا اطمینان یافته اید که ساکنان آسمان، زمین زیر پای شما را فرو نمی برند یا پاره ای از آسمان را به صورت باران بر شما نمی افکنند؟
«أَ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّماءِ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمُ الْأَرْض‏». (1)
«أَمْ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّماءِ أَنْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حاصِبا». (2)
2. منظور، خدا است که برای اشاره به او از جهت بالا و آسمان که حاکی از علو و برتری و تسلط است، استفاده می شود.
علامه طباطبایی نظر اول را پسندیده و نظر دوم را با ظاهر آیه مناسب ندانسته است. (3) البته نظريه دوم با آياتي هم كه مي فرمايد موجوات آسماني براي خداوند سجده مي كنند، سازگار نيست.
بنابراین، ظاهر این است که منظور از "ساکنان آسمان ها" نه موجودات فضایی مادی، بلکه ملائکه باشند.

پی نوشت ها:
1. ملک (67) آیه 16.
2. ملک (67) آیه 17.
3. طباطبایی، محمد حسین، المیزان (ترجمه)، موسوی همدانی محمد باقر، پنجم، قم، دفتر انتشارات اسلامی، 1374ش، ج 19، ص 599-600 و تفاسیر دیگر.