تصديق صحت يك روايت

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
در روايات اسلامی، اولين مخلوق، حتي قبل از خلقت ملائکه و عرش و کرسي و...، نور رسول خدا و اهل بيت ايشان معرفي شده است:
امام علي(ع): خداوند نور رسول الله را قبل از خلق آسمان ها و عرش و کرسي آفريد. (1)
و فرمود: اولين مخلوق خدا ارواح ما (چهارده معصوم) بود. پس ما به يگانه شمردن و ستايش خدا رو آورديم. سپس ملائکه را خلق کرد و وقتي آنان ارواح ما را به صورت نور واحد ديدند، شخصيت ما را بزرگ شمردند و ما تسبيح خدا گفتيم تا ملائکه بدانند که ما آفريدگان اوييم و او از صفات ما منزه و پيراسته است و ملائکه به تسبيح ما، تسبيح گفتند. (2)
بنابراین، ارواح نورانی چهارده معصوم قبل از همه خلایق، از جمله ملائکه، خلق شده و در عرش تسبیح گوی خدا بوده اند. (3) همه خلایق از جمله ملائکه مقرب، بعد از آن ها خلق گشته و از آن ها تکبیر و تسبیح و تحمید و تهلیل خدا را یاد گرفته اند؛ اما این حدیثی را که نوشته اید، در کتب معتبر حدیث نیافتیم.
در کتاب "البراهین القاطعه" تألیف محمد جعفر استر آبادی از علمای قرن سیزدهم و در "مستدرک سفینه البحار" به نقل از صاحب "بستان الکرامه" این حدیث را نقل کرده و ظاهرا در "انوار النعمانیه" سید نعمت الله جزایری هم این حدیث آمده است؛ ولی منبع معتبر این حدیث، در هیچ کدام ذکر نشده است. روایت به شرح زیر است:
«أنّ جبرئيل - عليه السّلام - كان جالسا عند النبيّ صلّى اللّه عليه و آله فدخل عليّ عليه السّلام فقام له جبرئيل عليه السّلام فقال النبيّ صلّى اللّه عليه و آله لجبرئيل: «أتقوم لهذا الفتى؟» فقال جبرئيل: إنّ هذا له عليّ حقّ التعليم، فقال صلّى اللّه عليه و آله: «كيف ذلك التعليم يا جبرئيل؟» فقال: لمّا خلقني الله تعالى سألني: من أنت؟ و ما اسمك؟ و من أنا؟ و ما اسمي؟ فتحيّرت في ردّ الجواب، و بقيت ساكتا، ثمّ حضر هذا الشابّ في عالم الأنوار، و علّمني الجواب، فقال هذا: «قل: أنت الربّ الجليل، و أنا العبد الذليل، و اسمي جبرئيل»؛ و لهذا قمت إجلالا له و عظّمته.
فقال النبيّ: «كم عمرك يا جبرئيل؟» فقال: إنّ للّه نجما يطلع من العرش في كلّ ثلاثين ألف سنة مرّة واحدة، و قد شاهدته طالعا ثلاثين ألف مرّة، فقال له رسول الله صلّى اللّه عليه و آله:
«إذا رأيت ذلك النجم هل تعرفه؟» فقال: كيف لا أعرفه؟! فقال النبيّ لعليّ: «خذ العمامة من جبهتك» فلمّا كشفها و رآها جبرئيل عليه السّلام رأى ذلك النجم في جبهة عليّ»؛ (4)
«روزى جبرئيل در خدمت پيامبر - صلى الله عليه و آله و سلم - مشغول صحبت بود كه حضرت على - عليه السلام - وارد شد. جبرئيل چون آن حضرت را ديد، برخاست و شرايط تعظيم به جاى آورد.
پيامبر - صلى الله عليه و آله و سلم - فرمود: ای جبرئيل! از چه جهت به اين جوان تعظيم مى كنى؟ عرض كرد: چگونه تعظيم نكنم كه او را بر من، حق تعليم است!
فرمود: چه تعليمى؟ عرض كرد: در وقتى كه حق تعالى مرا خلق كرد، از من پرسيد: تو كيستى و من كيستم؟ من در جواب متحير ماندم، و مدتى در مقام جواب ساكت بودم كه اين جوان در عالم نور به من ظاهر گرديد، و اين طور به من تعليم داد كه بگو: تو پروردگار جليل و جميلى و من بنده ذليل و جبرئيلم. از اين جهت، او را كه ديدم، تعظيمش كردم.
پيامبر - صلى الله عليه و آله و سلم - پرسيد: مدت عمر تو چند سال است؟ عرض كرد: ای رسول خدا! در آسمان ستاره اى هست كه هر سى هزار سال يك بار طلوع مى كند، من او را سى هزار بار ديده ام. حضرت فرمود: اگر آن ستاره را ببینی، می شناسی؟ عرض کرد: چگونه نشناسم!
حضرت به امام علی(ع) دستور داد تا عمامه از سر بردارد و وقتی امام عمامه از سر برداشت، آن ستاره را در پیشانی امام دید.

پي نوشت ها:
1. شیخ صدوق، خصال، انتشارات اسلامی، قم، 1362 ش، ص 482.
2. حسن بن سلیمان حلی، المحتضر، نجف، المکتبه الحیدریه، 1382 ش، ص 225.
3. کلینی، کافی، پنجم، تهران، دار المتب الاسلامیه، 1363 ش، ج 1، ص 531.
4. استر آبادی محمد جعفر، البراهین القاطعه (چهل حدیث در فضیلت علی (ع))، اول، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، 1382، ص 311-312 به نقل از انوار النعمانیه، ج 1، ص 15؛ نمازی شاهرودی، مستدرک سفینه البحار، قم، انتشارات اسلامی، 1418 ق، ج 2، ص 24.