یاد خدا

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباط تان با این مرکز
خدا در قرآن دو نوع دستور به ذکر و یاد خودش داده که یک جا منظور ذکر و یاد زبانی است :
از ذبیحه هایی که سگان تعليم ديده شکار کرده اند ، از آن هایی می توان خورد که ذکر خدا بر آن جاری شده باشد : وَ اذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْه(1)یعنی باید بسم الله بر حیوانی که قصد کشتن و خوردن آن را دارید، گفته شود.
در جای دیگر فرموده : ِ وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُون(2) ؛خدا را زیاد یاد کنید، شاید رستگار شوید.
این ذکر در این جا فقط ذکر زبانی نیست، بلکه منظور یاد خدا در هر حال است ،چه با زبان ،چه با قلب.
ذکر خدا مراتب دارد، که ذکر زبانی، مرتبه آغازین و مقدمه‌ای برای رسیدن به آن است.
ذکر حقیقی، به یاد خدا بودن و توجه قلبی به او و درک حضور اوست که در روایات از آن به عنوان دشوارترین اعمال یاد شده است.(3)
رسول اکرم(ص) یکی از مواردی که آن را فوق طاقت امت شمرده‌اند، ذکر خدا در تمام احوال است، بعد توضیح داده‌اند که مراد از ذکر فقط "سبحان الله و الحمد الله و لا إلله إلاّ الله و الله اکبر" نیست، بلکه ذکر عبارت است از این که: وقتی کار حرامی پیش آمد، از خدا بترسد و آن را ترک کند.(4)
پس ذکر زبانی را باید مقدمه‌ای برای ذکر قلبی دانست و در آن نباید توقف کرد.
پی‌نوشت‌ها:
1. مائده(5)آیه4.
2. جمعه(62)آیه 10.
3. مجلسی ، بحار الانوار،چ هشتم ، بیروت ، الوفا، 1403 ق، ج 90، ص 155.
4. همان، ص 151.