تبار شناسي متعه چيست؟

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
ازدواج موقت يا همان «متعه» عبارت از اين است كه زن و مرد با يكديگر تا زمان معينى ازدواج مى كنند و چون آن زمان معين به سر آمد، رابطه زناشويى آنها هم پايان مى يابد و نيازى به طلاق ندارد. اين ازدواج در مقابل ازدواج دائم است كه در آن مدتى براى ازدواج تعيين نشده و تنها مرگ يكى از زوجين و يا طلاق آن را به هم مى زند.
پيشينه تاريخى آن در اسلام :
با توجه به روايات متعددى كه اهل سنت نقل كرده اند، شكى نيست كه در عهد رسول گرامى اسلام، مسلمانان ازدواج موقت مى كردند و اين كار با اجازه شخصى پيامبر بود. اينك به چند روايت در اين زمينه توجه فرماييد:
1 ـ ابن ابى حاتم از ابن عباس نقل مى كند كه در اول اسلام، متعه جايز بود و شخصى به شهرى مى آمد و با او كسى نبود كه ملك او را اصلاح كند و وسايل زندگى او را حفظ نمايد; پس با زنى تا مدتى كه نياز داشت ازدواج مى كرد. (1)
2 ـ سبره جهنى مى گويد: پيامبر خدا در سال فتح مكه به ما اجازه متعه زنان را داد.(2)
3 ـ روايت شده كه وقتى پيامبر به مكه براى عمره آمد، زنهاى مكه خودشان را زينت مى دادند. اصحاب پيامبر از بى همسرى به او شكايت كردند. حضرت فرمود: با اين زنها متعه كنيد.(3)
نظير اين گونه روايات بسيار است و ما فقط نمونه هايى را آورديم.
پس از بررسی و مطالعه دقیق کتب آسمانی گذشته همچون تورات و انجیل، به این نتیجه می رسیم که حکم ازدواج موقت در هیچ‌یک از ادیان گذشته وجود نداشته و این مسئله از احکام مخصوصه اسلام است.
برخی تعابیر بکار رفته در داستان زندگی سلاطین گذشته ،که در بعضی از کتب آسمانی (تورات) به مناسبت از آن بحث شده، و تعبیر متعه به کار رفته است مربوط به درجه بندی زنان سلاطین به دو گروه می‌باشد: دسته اول سوگلی‌ها و دسته دوم زنان معمولی یا همان زنان متعه. در این گونه موارد کاملا آشکارا اشاره می‌شود که منظور، طبقه بندی زنان شاه است و هرگز منظور از لفظ متعه، معنای ازدواج موقت نمی‌باشد.(4)

پي نوشتها :
1 . الدر المنثور فى تفسير المأثور،سيوطى جلال الدين‏،ج 2 ص 140،ناشر: كتابخانه آية الله مرعشى نجفى‏،مكان چاپ: قم‏،سال چاپ: 1404 ق‏.
2 . همان.
3 . مفاتيح الغيب‏، فخرالدين رازى ابوعبدالله محمد بن عمر،ج 10 ص 42،ناشر: دار احياء التراث العربى‏،مكان چاپ: بيروت‏،سال چاپ: 1420 ق‏،وبت چاپ: سوم.
4. براي آگاهي بيشتر رك www.porseman.org