اگر شخصی نذر نماید که در ازای بر آورده شدن حاجتی عمل یا اعمالی خاص که موجب خشنودی خداوند است انجام دهد و اتفاقا بعدها ان حاجت براورده شود اما شخص به یقین دریابد که حتی اگر نذر نیز نمی نمود باز آن حاجت براورده می شد(و چه بسا در زمان نذر ان حاجت براورده شده بود و فرد نمی دانست )آیا در این فرض ادای آن نذر بر شخص واجب است؟چرا؟
با سلام و تشکر به خاطر ارتباطتان با اين مرکز
1-صیغه شرعی نذر آن است که بگوید برای خدا بر من است که مثلا اگر مسافرم از سفر سالم برگردد 10 تومان به فقیر بدهم.
یا بگوید نذر می کنم ، اگر فلان حاکت من روا شود فلان کار خیر را انجام دهم.
2- اگر با صیغه شرعی نذر کرده باشد و سایر شرایط نذر هم موجود باشد ، در صورتی که حاجت او پیش از نذر برآورده نشده باشد و بعد از نذر کردن و خواندن صیغه شرعی نذر حاجت او بر آورده شده باشد. عمل به آن واجب است هر چند یقین داشته باشد که حاجت او بدون نذر کردن هم برآورده می شده است. چون نذر شرعی محقق شده است و بعد از خواندن صیغه نذر حاجت هم برآورده شده است باید عمل شود. (1)
3- در صورتی که بعد از نذر کردن معلوم شود که پیش از نذر کردن و پیش از خواندن صیغه شرعی،حاجت برآورده بوده ؛ عمل به آن نذر واجب نیست .(2) مثلا نذر کرده باشد که اگر مسافرم از سفر سالم برگردد برای خدا هزار تومان به فقیر بدهم و بعد از خواندن نذر معلوم شود که مسافر او قبل از این نذر از سفر سالم برگشته است در این صورت عمل به نذر واجب نمی باشد.
پی نوشت:
1. آیت الله مکارم شیرازی،توضیح المسائل، مسئله 2274 به بعد .
2. ایت الله مکارم شیرازی، توضیح المسائل، مسأله2296.






