اعتقادی

پرسشگر گرامی باسلام و تشکر از ارتباط با این مرکز.
توسل دلایل محکم و فراوان دارد که در جای خود بیان شده است از جمله همین دلیلی که شما بدان اشاره کرده اید.
پیامبر (و اهل بیت او) از خودیت خارج شده و محو در خدا گشته اند به نحوی که محبت خدا ملازم با محبت آن ها و محبت آن ها ملازم با محبت خدا است و همین گونه اطاعت آن ها و خیانت به آن ها و حرب و جنگ با آن ها و ... که آیات زیر دلیل محکمی بر این امر است :
«مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ (1)
قُلْ أَطيعُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْكافِرين‏ (2)
وَ أَطيعُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُون‏ (3)
وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم‏ (4)
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُول‏ (5)
إِنَّما جَزاءُ الَّذينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ ... (6)
ذلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ مَنْ يُشاقِقِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَإِنَّ اللَّهَ شَديدُ الْعِقابِ (7)
أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحادِدِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نارَ جَهَنَّمَ (8)
وَ قَعَدَ الَّذينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ سَيُصيبُ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذابٌ أَليمٌ (9)
وَ إِرْصاداً لِمَنْ حارَبَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ مِنْ قَبْل‏ (10)
وَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الدَّارَ الْآخِرَة (11) ».
و آیات فراوان دیگر که خدا و رسول را از هم جدایی ناپذیر می داند و محبت خدا و رسول و خیانت به خدا و رسول و محاربه با خدا و رسول و ... را یکی می شمارد و از همین زمینه است توسل - که كمك خواستن از خدا عین توسل به رسول و توسل به رسول عین مدد گرفتن از خدا است.
وقتی رسول، محو و فانی در خدا شده و آیت خدا و خلیفه خدا گشته است؛ پس توسل به او عین كمك گرفتن از خداست؛ زیرا او غیریتی ندارد و از خود چیزی در قبال ذات خدا ندارد تا دو گانگی و شرک حاصل شود.
در همین آیه هم وحدت و یگانگی و نبودن غیریتی بین خدا و رسول منعکس شده است. آیه را توجه کنید:
«لَقَدْ قالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَ كَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ يَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلاَّ أَنْ أَغْناهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ»؛ در اینجا بی نیاز کردن را به خدا و رسول نسبت داده؛ زیرا رسول خلیفه خداست و از بودن او در جنب خدا غیریت و دوگانگی ایجاد نمی شود.
و اگر در اینجا "فضل" را فقط به خدا برگردانده، از این رو بود که به همان توحید اشاره کند که رسول فقط مجرای اراده خدا و خلیفه اوست و از ذات خود چیزی ندارد و در برابر وحدت قهارانه خدا و غالب او، دومی به حساب نمی آید. (12)
فضل هر چه هست و ملک هر چه هست، همه از خداست و به رسول به عنوان خلیفه خدا سپرده شده است و اگر فضلی از جانب رسول به مؤمنان می رسد و بدان بی نیاز می گردند، پرتوی از خزانه فضل خداوندی است که به خلیفه اش سپرده است.
پی نوشت ها:
1. نساء (4)، آیه 80.
2. آل عمران (3)، آیه 33.
3. همان ، آیه 132.
4. نساء (4)، آیه 69.
5. انفال (8)، آیه 27.
6. مائده (5)، آیه 33.
7 انفال (8)، آیه 13.
8. توبه (9)، آیه 63.
9. همان ، آیه 90.
10. همان ، آیه 107.
11. احزاب (33)، آیه 29.
12. ترجمه الميزان، ج‏9، ص 459.