تنهایی

با سلام و تشکر به خاطر ارتباطتان با اين مرکز
سنت ثابت و قانون تغییر ناپذیر خداوند این است که: نعمتی را که به فرد یا گروهی داده و لطف و محبتی را که به آن ها عنایت نموده ، از آنان نمی گیرد، مگر آن که شکر نعمت را به جا نیاورند، در نتیجه صلاحیت و لیاقت بر خورداری از آن نعمت را از دست بدهند . چنان که قرآن کریم می فرماید : «إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ »؛ (1) بر اساس این آیه شریفه خداوند سرنوشت هیچ فردی و ملتی را تغییر نمی دهد مگر آن زمانی که افکار و عقاید و آن چه که در درون وجود آنان است، تغییر یابد و در نتیجه برون آنان یعنی رفتار و اخلاق آنان متحول شود .
این تغییر درون یا به تعبیر قرآن « ما بانفس » وقتی باعث خروج از مدار توحید یا شکر نعمت الهی شد ، آفات و آسیب های فراوانی را به دنبال دارد . بنا بر این شکرگزار الطاف خدا باشید تا «شکر نعمت ، نعمتت افزون کند» ، «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ؛ (2) اگر شکر گزار باشید خدا نعمت را زیاد می کند» .
شکر گزاری به این است که شکر گزار در مقابل صاحب نعمت خضوع و خشوع و محبت قلبی داشته و به زبان، مدح و ثنای او بگوید. در عمل مطیع و طالب رضای نعمت دهنده باشد . نعمت را در جایی که نعمت دهنده خواسته، صرف کند. (3)
در تعریف شکر چنین گفته اند:
«استعمال الشیء فیما خلق الله لاجله؛ به کار بردن شیء در راهی که به خاطر آن آفریده شده». آیا شکر مثلاً چشم که خدا به ما داده، این است که بگوییم: خدایا شکر که به من چشم دادی؟ نه.
عقل، فکر، زیبایی ،عاطفه، احساسات، مال، سلامتی، خانواده پاک و مهربان ، و هر نعمتی که دارید، اگر این نعمت را از مسیر خودش منحرف نکنید و در مسیر دیگر استفاده نکنید، شکر نعمت را به جا آوردید.
زبان را خداوند عبث نیافریده است. با زبان می شود حقایق را برعکس کرد، دروغ گفت، به مردم آزار رسانید، دشنام داد، بدی های مردم را پخش کرد، اشاعه فحشا کرد. اینها کفران نعمت است ، اما کاربرد صحیح زبان و راست گویی ، تعلیم و یاد دادن و فهماندن مقاصد خود به دیگران، تعلیم، ارشاد، نصیحت، شکر زبان است. پس باید همیشه نعمت ها را در راه خودش مصرف کرد.
تذکر : شکر و سپاس به معنای قدردانی از نعمت دهنده است ( چه نعمت دهنده حقیقی -که خدا است - و چه نعمت دهنده مجازی - که بندگان خدا هستند) .
بنده شکور چه کسی است؟ بنده ای که خدا نعمتی را به او داده است و او آن نعمت را تقدیر می کند. و قدر و ارزش آن را می شناسد و آن نعمت را در مسیری که برای آن آفریده شده است ، به کار می برد. " شکر " یعنی به کار بردن نعمت حق در مسیری که خدا آن نعمت را برای آن آفریده است. و البته انسان شکور، سراسر وجودش را شکر فرا می گیرد؛ از قلب آغاز می گردد و به زبان جاری می شود و در رفتار و زندگی او عینیت می یابد.

پی نوشت :
1. رعد (13) ، آیه 11 .
2. ابراهیم (14) ، آیه 7 .
3. چهل حدیث ، امام خمینی، ص 343 (حدیث بیست و یکم).