اۀمه

با عرض سلام و تشکر از ارتباط تان با این مرکز.
"یا علی" گفتن به هنگام برخاستن نوعی توسل به علی بن ابیطالب است که محبوب خدا و رسول بوده ؛ خدا ما را به پذیرش امامت و هدایتگری او و اطاعت مطلق از او در امور دنیا و آخرت به عنوان جانشین و وصی رسول خدا دعوت کرده است.
توسل به پیامبر و امامان مخالف توحید و تعلیمات دین نبوده، بلکه در راستای توحید و اطاعت مطلق از خدا است که ما را به توسل و دوست داشتن و اطاعت از آنان فرا خوانده است.
اگر کسي به غير خدا ، بدون اذن و اجازه و امر خدا متوسل شود ، کارش غلط و شرک و کفر است ، زيرا کسي را مقرب درگاه خدا و واسطه شمرده که خدا او را مقرب و واسطه ندانسته ؛ به وساطت و شفاعت او اجازه نداده ؛ بندگانش را به توسل به او فرا نخوانده است . کار مشرکان از اين گونه است . آنان بت ها و الهه هاي خود را مقربان درگاه خدا مي دانستند . با توسل به آنان مي خواستند به خدا نزديک شوند ،در حالي که بت ها و الهه ها نه جايگاهي نزد خدا داشتند و نه خدا به شفاعت و توسل بدانان فراخوانده بود ، و اين قطعا شرک و کفر است.
اگر کسي به ديگري متوسل شود و او را شريک خدا و در عرض و همرديف خدا بداند، این توسل شرک و کفر و توسل جوینده مشرک و کافر است ،مثل مسيحيان که عيسي را خدا و يا پسر او و سومين خدا شمردند .اگر کسي پيامبر و امامان را شريک خدا و در عرض و همرديف خدا بداند، قطعا مانند مسيحيان مشرک و کافر است. مبارزه شديد امامان با اهل غلو براي همين بود که کسي آنان را همرديف و شريک خدا قرار ندهد.
اما اگر به کسي به اين عنوان که خدا او را دوست دارد و برگزيده خداست و خداوند محبوبيت و برگزيدگي را در قرآن و به زبان پيامبرش اعلام کرده و به توسل به او فراخوانده ، متوسل شود، بندگي و اطاعت خداست.
صدا کردن پيامبران و امامان با توجه به اينکه عبد خدا و محبوب خدا هستند و به اذن خدا در جهان قدرت تصرف دارند و به اصطلاح دست خدا هستند ، هيچ مانعي ندارد . در روايات و آيات و سيره نبوي اجازه اين نوع توسل رسيده است. وقتي ما مي گوييم يا رسول الله ، او را به عنوان ولي خدا و بنده برگزيده خدا و محبوب خدا و...صدا مي زنيم. اگر اين موارد به ادله قوي براي ما ثابت نبود، به هيچ وجه به اين شخصيت ها متوسل نمي شديم و آنان را صدا نمي زديم.
اما اين که بسیار به علي بن ابي طالب متوسل مي شويم ،بدان جهت است که ایشان بنده برگزیده خدا و تربیت شده پیامبر بود . خود فرموده : بنده اي از بندگان محمد هستم. (1) اگر علي محب و محبوب خدا و پيامبر نبود ، ما به او ارادتي نداشتيم .
ما خدا را به خاطر خدايي اش و به خاطر اينکه نعمت هاي بيشمار به ما داده ،دوست داريم . پيامبر را چون بنده بر گزيده و محبوب خداست ، در مرتبه بعد از خدا و علي را چون محب خدا و رسول و محبوب خدا و رسول است ، دوست داريم. پيامبر در حق علي فرمود :« يحب الله و الرسول و يحبه الله و الرسول»(2) . اظهار ارادت به بنده و محبوب پيامبر و بنده و محبوب خدا ، اظهار ارادتي بالاتر به پيامبر و حق تعالي است.
اما آیا دلیل خاصی دارد که اين همه به توسل سفارش مي کنيم با اين که خدا نياز به واسطه ندارد؟
خوشبختانه اسلام و شيعه بندگان را به ارتباط مستقيم و در هر نقطه و هر زمان و هر ساعت با خدا فرا خوانده و بي نيازي به واسطه براي ارتباط برقرار کردن را فرياد مي زند. دعوت به توسل هم به معناي محتاج بودن به واسطه و بستن راه ارتباط مستقيم نيست، زيرا ما( که بندگان را به توسل دعوت مي کنيم) و پيامبر و امامان ،هيچ گاه نگفته ايم و نفرموده اند که هر گاه خواستيد با خدا مرتبط شويد ، از خانه و شهر خود حرکت کنيد و به شهر و خانه ما بياييد و اجازه ملاقات با ما بگيريد و درحضور ما و به وساطت ما با خدا سخن بگوييد و...؛
همچنان که خدا همه جا هست و در هر ساعت و در هر مکان و به هر زبان مي توان با خدا مرتبط شد ، پيامبر و امامان هم، چون خليفه و آيت و جلوه خدايند ، در هر زمان و در هر مکان و به هر زبان مي توانند صدا شوند و از آنان شفاعت خواسته شود . هيچ تشريفات خاص و هزينه اي ندارد .برخلاف مسيحيت يا اديان ديگر که بايد در اوقات معين به کليسا رفت و به محضر کشيش رسيد و او را به عنوان واسطه مخاطب قرار داد و حاجت را به او گفت تا به خدا بگويد يا به وساطت او به خدا گفت . اين بسيار محدود کننده و هزينه بردار است.
توسل شيعه به هيچ وجه محدود کننده ارتباط مستقيم با خدا و هزينه بردار و ... نيست، بلکه عين ارتباط مستقيم با خدا با توسل به محبوب خداست.
دين و مذهب و پيامبر و خدا به اين جهت بندگان را به توسل دعوت کرده اند تا انسان ها را متوجه دعوت کنندگان به هدايت و بندگي و دروازه هاي ورود به ساحت قرب حق و بيان کنندگان دين و... گردانند. با دعوت به توسل به پيامبر و اهل بيت ما به در خانه هدايت گران خدايي مي رويم . آنان ما را به راه رضاي خدا مي برند . از بيراهه ها باز مي دارند . ما ديگر به انسان هاي بي صلاحيت توجه پيدا نمي کنيم . دين و معارف و احکام خود را از غير اهل بيت نمي گيريم.
اما امام علی به این جهت بیش تر مورد توجه ما واقع می شود که تابلوی شناسایی ما است. دیگران هم ادعای خداپرستی و ادعای اطاعت از پیامبر را دارند ،ولی بعد از پیامبر به در خانه دیگران رفته اند . ما با گفتن یا علی ، مرامنامه خود را اعلام می کنیم که خدا و پیامبر را از طریق علی و به معرفی او می شناسیم . بعد از پیامبر به در خانه علی و اولاد علی آمده ایم . این کار را به دستور خدا و پیامبر انجام داده ایم.
بنا بر این جایز است به هنگام انجام کار ها بگوییم : " بحول الله و قوته "، " یا الله"، "یا قادر" و یا بگوییم " یا علی" هر دو شعاع یک نور هستند.
پي نوشت ها
1. کافي،ج1،ص90.
2. مسند احمد، ج1 ، ص133 و دیگر کتب حدیثی اهل سنت.