ماجرای تنهایی علی ع با وجود بودن مقداد و سلمان و اباذر و عمار
با سلام
چرا در روزی که به خانه حضرت امیر حمله شد و با حضرت زهرا آن فجایع را انجام دادند و علی (ع) را برای بیعت با آن وضع به مسجد بردند در تاریخ هیچ عکی العملی از مقداد و سلمان و اباذر و عمار ذکر نشده؟
ممنون
با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با اين مرکز
یکی از بخش های مهم زندگانی امام علی (ع) سکوت 25 ساله او در برابرخلفای سه گانه است. رویکرد سیاسی و سکوت امام در برابر خلفا بدان معنا نیست که امام به دفاع از حق خود نپرداخته و خلفا را تأیید می کرد، بلکه سکوت امام در راستای:
1. حفظ وحدت اسلامی ؛ (1)
2. حفظ دین ؛ (2)
3. و فراهم نبودن شرایط قیام بود. (3)
پس از اهانت به حضرت زهرا و ماجراهاي مربوط به آن ، امام علی بر سر دو راهی حساس و سرنوشت سازی قرار گرفت:
یا می بایست به کمک رجال خاندان رسالت و علاقه مندان راستین خویش - که حکومت جدید را مشروع و قانونی نمی دانستند، - به پا خیزد و به احقاق حقوق خويش بپردازد. یا آن که وضع موجود را تحمل کند .
سکوت امام در برابر شکنجه حضرت زهرا (س) نیز در راستای سکوت 25 ساله امام شکل گرفته است. بی تردید امام علی یکی از شجاع ترین انسانها بود . عدم دفاع امام مبتنی بر ترس از مرگ و یا بی اعتنایی در برابر شکنجه حضرت زهرا نبود؛ بلکه سکوت امام بدان جهت بود که شرایط دفاع فراهم نبود . امام قدرت لازم را برای احقاق حقوقش از نظر اجتماعی و نداشتن یاران در اختيار نداشت.
البته قدرت دفاع نداشتن، به معنای ضعف و ترس حضرت نیست، بلکه مقصود این است که به خاطر مصالحی، در موضوع حق حاکمیت بر مسلمانان - که بزرگ ترین حق حضرت و حق مردم مسلمان بود - سکوت کرد .
در مسایل شخصی مانند: شکنجه حضرت زهرا و شکنجه خود نیز سکوت کرد. و این روش امامان دیگر نیز بوده است که در مصالح اسلام و مسلمانان از بسیاری از حقوق خود گذشته و حتی جان خود را فدا نموده و بعضاً راضی شدند که خانواده شان هم اسیر شود.
اگر حضرت با توسل به قدرت و قیام مسلحانه در صدد قبضه حکومت و خلافت و احقاق حقش بر می آمد، بسیاری از عزیزانش را - که خود را که از جان و دل به امامت و رهبری او معتقد بودند،- از دست می داد، علاوه بر این ها گروه بسیاری از صحابه هم که به خلافت امام راضی نبودند،كشته مي شدند.
بنا بر اين : آن حضرت به علاقه مندانشان مانند : سلمان ، مقداد ، ابي ذر و غيره اجازه نمي دانند اقدام به چنين عمل دفاعي نمايند و فقط صبر را بر اين مصيبت پيشنهاد مي نمودند.
این مسئله را در پاسخ حضرت علی به فاطمه (س) در همین موضوع می یابیم. حضرت زهرا بعد از بیان خطبه در مسجد النبی (ص) خطاب به علی عرض نمود:
ای فرزند ابی طالب! آیا مانند کودکی که در جنین است، پرده پوشیده و در خانه نشسته ای، مانند کسی که به او تهمت زده شده است؟! شاه پرهای بازها را در هم می شکستی، اما اکنون از پر و بال های مرغان ناتوان فرو مانده ای! اینک فرزند ابی قحافه آشکارا با من دشمنی می ورزد و به سختی در سخن من میتازد! (4)
علی(ع) در جواب فرمود: «... غم و اندوه تان را فرو نشانيد؛ ای دختر برگزیده عالمیان و یادگار پیامبر آخر الزمان! من که در دینم هرگز سستی نورزیدم و از حدّ توانم دور نشده ام... ؛ آنچه که برای شما (در آخرت) مهیا و آماده شده، برتر از آن است که از دست شما گرفتند. بنا بر این مسئله را به خدا وا گذارید !» . (5)
افزون بر این با چهار نفر و ده نفر و ...، حضرت نمی توانست به حق خود برسد .
بنا بر این : گرچه آنان با حضرت بودند ؛ ولی شرائط برای اقدام از راه قدرت نظامی فراهم نبود .
پی نوشت ها:
1. نهج البلاغه، خطبه 72؛ سیری در نهج البلاغه، شهيد مطهري ، ص 182، ناشر : صدرا.
2. همان.
3. الغارات و شرح حال اعلام آن، ابو اسحاق ابراهيم بن محمد ثقفى كوفى ،ص261، ترجمه عزيز الله عطاردى، انتشارات عطارد، 1373ش.
4. عزالدین حسینی زنجانی، شرح خطبه حضرت زهرا (س)، ج 2، ص 332. ناشر: مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامي.
5. همان، ص 333، 334.






