با سلام چند وقت است دچار مشکلات اعتقادی شدم با انکه در خانوادهای متدین بزرگ شدم ولی احساس میکنم ایمانم روز به روز سستر میشود و اندیشهای دینی ام از بین می رود به من بگویید چه کنم
با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با اين مرکز
ابتدا حساسیت شما نسبت به مسائل عبادی و معنوی را ستوده و به این غیرت دینی آفرین میگویم . قلب انسان آینه انوار الهی است . گاهی در اثر غفلتها و غرق شدن در روزمرهگی و اشتغال بیش از حد نیاز به امور دنیا این آینه خدای نما زنگار میگیرد . ارتباط مستحکم و ازلی سستی و نقصان میپذیرد. اگر چنین احساسی در شما واقعیت داشته باشد ، می تواند محصول عواملی مختلف باشد که به برخی از آن ها اشاره می کنیم:
یک - معمولا انسان در ابتدای سن تکلیف و جوانی از صفای باطن بیش تری برخوردار است. زیرا از یک طرف اشتیاق او به عبادت زیاد است . از طرف دیگر گناهان کم تری هم دارد . نیز تکلیف کم تری هم خدا از او می خواهد، به همین جهت اگر گناهی از او سر بزند، خداوند زودتر می بخشد و خیلی به او سخت نمی گیرد (درست مانند طفلی که کلاس اول ابتدایی است . مربیان سعی می کنند بیش تر او را تشویق کنند و به اشتباهات او کم تر خرده بگیرند). اما وقتی سن بیش تر شد، مسؤولیت انسان نیز در برابر نفس و خالق خود بیش تر می شود . این جاست که خداوند دیگر مثل سابق با او رفتار نمی کند و تکلیف بیش تری از او می خواهد.
دو - گاهی علت محرومیت انسان از حالت های خوش معنوی، سستی کردن در انجام بعضی واجبات و مبتلا شدن به گناهان ریز و درشت است، گناهانی که گاهی خود فرد از آن اطلاع چندانی ندارد. مثل ضایع کردن حقوق دیگران . نیز گاهی بعضی از صفات رذیله چون عجب و خود را از دیگران برتر دانستن سبب محرومیت می شود. فرد مؤمن همیشه باید مواظب این گونه موانع باشد . اگر هم گناهی از او سر زد، فورا توبه کند . در دعای کمیل آمده است: اللهم اغفرلی الذنوب التی تغیر النعم؛ خدایا بر من ببخش گناهانی را که سبب از دست دادن نعمت ها (و حالت های خوش معنوی ام) می شود.
یکی از علل ادبار قلب(پشت کردن دل) و عدم رغبت به عبادت ،گناه و معصیت است.
سه - یکی از شرایط استفاده از نعمت های مادی چون خوراک و پوشاک و دیگر امکانات مادی، حلال بودن آن هاست. این شرط آن قدر مهم است که حتی اگر کسی ندانسته از حرام استفاده کند، تأثیر منفی آن بر روحیات معنوی او از بین نمی رود. یکی از راه های حلال شدن روزی آن است که حقوق واجب آن مثل خمس و زکات و صدقه پرداخت شود. اگر کسی این کار را نکند ، مال خودش هم حرام می شود. این در حالی است که اکثر مردم به این امور توجه ندارند. اگر بخواهیم از نظر معنوی پیشرفت داشته باشیم ،چاره ای نداریم که نسبت به استفاده از امکانات مادی حلال حساس باشیم . حتی در جایی که احتمال حرام هم می دهیم ، استفاده نکنیم . اگر هم مجبور شدیم، مبلغی را به عنوان حلال شدن آن، صدقه دهیم.
چهار - عامل دیگر فضای فرهنگی و اجتماعی است .
پنج- از جمله عامل سلب توفیق در عبادت و بندگی دلبستگی به دنیاست . دل بستن به مال حلال گناه نیست، ولی مانع انجام عبادت و بندگی است. البته جلوههای دنیاخواهی همیشه مال و متاع دنیا نیست، بلکه در دوران جوانی دنیا در شهوت جنسی و تمایل به جنس مخالف تجلی پیدا میکند . در برخی مقاطع در پول و ثروت و در برخی دوران زندگی نیز در مقام پرستی و پستخواهی نمود دارد. پس به تناسب سن خویش از تمایلات دنیوی مانع بندگی دست بشویید تا پیمودن ره سعادت برای شما آسان گردد.
پس از شناخت عوامل مذکور ، با موارد یاد شده مبارزه کنید .از سوی دیگر سطح انگیزش خود را افزایش دهید. یعنی افزون بر کنار زدن موانع باید نیروی فکری و شناختی و انگیزشی خود را نیز برای انجام کارهای خوب افزایش دهید. انسان باید با تقویت ایمان خود به درجهای برسد که خدا را حاضر و ناظر بر اعمال و رفتار خویش ببیند. در راه رسیدن به این هدف والا ، باید به چند نکته توجه شود:
1ـ این مطلب را با خود زمزمه کند:
باید عزمی قاطع و راسخ داشته باشم . با استمداد از خدای سبحان و رحیم و مهربان که با این همه گناهها باز لطف و عنایت خود را از من دریغ نداشته، با او پیمان ببندم که سر بر آستان بندگی او بسپارم تا با کمک او زنجیر شیطان نفسم را بگسلم و بنده خالص و پاک او باشم.
2ـ هیچگناهی حتى صغیر باشد، کوچک شمرده نشود . افکار آلوده را از ذهن خویش دور سازد.
3ـ هر گاه فکر گناه به ذهن آمد، بلافاصله آن را از لوح ذهنش خارج کند.
4ـ انجام بعضی از مستحبات مثل تلاوت قرآن خصوصاً بعد از نماز صبح که همراه با تفکر باشد . خواندن نماز اول وقت و به ویژه به دور از تمام عوامل حواسپرتی در نماز و با توجه به اینکه در محضر چه کسی ایستادهاید و... میتواند شناخت انسان را نسبت به خداوند بالا ببرد و در نتیجه او را از گناهان دور نماید.
5ـ مطالعه و تفکر در مورد پیامدهای گناه.
6ـ استمداد از خداوند.
7ـ دوری کردن از مکانها و شرایطی که زمینه گناه را فراهم میکند.
8ـ محاسبه نفس در آخر روز و توبیخ و تنبیه کردن نفس.
9ـ مطالعه زندگی علما و سالکان الى الله.
10ـ دقت در انتخاب دوست و عدم معاشرت با گناهکاران.
11ـ صبر و بردباری و حوصله کردن:
خود را محضر خدا دیدن و ترک گناه، به آسانی به دست نمیآید بلکه ریاضت و برنامه لازم دارد که باید به تدریج حاصل شود. در این راه کتابهای:
«رساله لقاء الله» از ملکی تبریزی؛
«چهل حدیث» امام خمینی؛
«اخلاق عملی» از مهدوی کنی و
«جهاد با نفس» از مظاهری جهت مطالعه معرفی میشود.موفق باشید.
