با عرض سلام,خسته نباشید
در منابع اهل سنت مطالب, کرامات و روایات بسیار متعددی درباره ی امیرالمومنین واهل بیت(ع) نقل شده به طوری که گاه این مطالب در منابع شیعی وجود ندارد, و سندیت بعضی دیگر از مطالب را باید در منابع اهل سنت یافت, ونیز برخی از علمای اهل سنت ارادت بسیار نسبت به این عزیزان دارند, حال سوال من این است که نویسندگان این منابع و این علمای بزرگ با دانستن این واقعیات از این بزرگان دین,چه توجیهی دارند که باز پیرو مذهب غلط خود باقی میمانند؟

پرسشگر گرامی باسلام و تشکر و تسلیت ایام عزای امام حسین (ع)

از نگاه آنها بین لزوم محبت به اهل بیت و اعتقاد به خلافت و جانشینی امام علی و فرزندانش بعد از پیامبر تلازمی نیست و اگر گفتیم محبت به اهل بیت واجب و اجر رسالت است، معنایش این نیست که اهل بیت افضل از بقیه صحابه هستند و امامت و جانشینی حق آنها است.
آنان می گویند:
پیامبر برای بعد از خودش کسی را به عنوان جانشین و خلیفه نصب نکرده و مسلمان ها بعد از وفات ایشان بر خلافت ابوبکر اجماع کرده اند و لذا بعد از پیامبر، ابوبکر خلیفه است.
علی بن ابیطالب هم داماد و پسر عمو و از مؤمنان به پیامبر است که در رکاب ایشان برای اسلام فداکاری های زیادی کرده است و او هم مانند دیگر صحابه بزرگ پیامبر از جمله ابوبکر و عمر و عثمان و ...، از نشانه های هدایت است؛ اما این گونه نیست که تنها او امام باشد و دیگران موظف به پیروی.
از نظر آنان بعد از پیامبر کسی معصوم نیست و اصحاب بزرگ پیامبر همگی ستارگان آسمان هدایتند که اقتدا به هر کدام، سعادتبخش می باشد.
البته اهل بیت پیامبر از جمله حضرت زهرا و علی بن ابیطالب و ذریه آن دو مانند دیگر اهل بیت از جمله همسران پیامبر مورد عنایت خاص خدا قرار گرفته و محبت آنان بر مسلمان ها واجب شده است.
تعارض هایی که به نظر شما و ما بر فکر و نظر آنها وارد است را باید با خودشان در میان گذاشت و جواب را از خود آنها گرفت.
البته آنها برای توجیه خود و رد اشکال ها، مطالب سستی می گویند که عقل از پذیرفتن آنها ابا دارد؛ ولی بالاخره وقتی به چیزی معتقد شدی، برای قانع کردن خود چاره ای جز توسل به توجیهات نیست! هر چند توجیهات سست باشند و به این زودی هم نمی توانی باطلی که معتقد شده ای را واگذاری و به حق صریح که قبول نداشته ای، بگروی.
اعتقاد ها معمولا موروثی هستند و غالب افراد بر اعتقادات موروثی، می مانند و حاضر به تحقیق درباره صحت و سقم اعتقادات خود نیستند و به راحتی باطل بودن اعتقادات موروثی خود را نمی پذیرند و تسلیم برهان و منطق و استدلال نمی شوند.