من را راهنمایی کنید

با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با این مرکز.
از مطالعه نامه شما مي‌توان دريافت کرد که نور ايمان و تقوا در قلب شما فروزان است . اين مساله بسيار ماية خوشحالي و اميدواري است. اميدواريم که بتوانيم شما را در اين زمينه کمک کنيم.
از اين که نگران عذاب الهي بوده و از وجود گناهان ناراحتيد ،بسيار خوب است، ولي نگراني نبايد به حدي باشد که منجر به ناميدي شود.
در قدم اول لازم است که روح ناميدي را از بين ببريد. بدانيد که ناميدي نه تنها به شما کمکي نمي‌کند بلکه ممکن است شما را بيش تر از هدف دور کند. زيرا ناميدي از رحمت خداوند، خود از گناهان است. از اين رو سعي کنيد به رحمت و بخشش خداوند اميدوار و مطمئن باشيد هر چه گناه داشته باشيد ، باز رحمت خدا وسيع تر از گناهان شما است. در قرآن خداوند بار و بارها خود را رحمن و رحيم معرفي کرده ، خداوند متعال صريحا فرموده:
« لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ؛از رحمت خدا ناميدي و مايوس نشويد» .مطمئن باشيد خداوند با اين جمله تعارف نمي‌کند و قصد شوخي هم ندارد؛ اين‌ها همه نشان از رحمت بي‌انتهاي خداوند است.
حضرت على (ع) در باره اميد به رحمت هاى بى‏حد و حصر الهى به فرزندش فرمود:
«و ارج اللَّه رجاء انّك لو اتيته بسيّئات اهل الارض غفرها لك؛
به خداوند چنان اميدوار باش كه اگر با گناهان اهل زمين در پيشگاه او حاضر شوى ،تو را ببخشد.» (1)
پس از اميدواري، در قدم دوم براي رهايي از عذاب وجدان و گناه و در نتيجه ترميم آسيب روحي بايد توبه کرد.
خداوند متعال مي فرمايد:قُلْ يا عِبادِيَ الَّذينَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ؛(2)
بگو: اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كرده‏ايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مى‏آمرزد، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است.
كلام خدا صريح در اين است كه خدا همه گناهان حتى شرك را هم با توبه مى‏آمرزد.(3)
البته مراد قرآن از اينكه مى‏فرمايد: خداوند همه گناهان را مى‏بخشد، آن نيست كه انسان گناه كند و بگويد خدا مى‏آمرزد، بلكه مراد آن است كه همه گناهان هر قدر هم بزرگ باشند قابل آمرزش است. نبايد از رحمت الهى مأيوس بود . طبيعتاً راه دريافت آمرزش الهى، توبه و جبران گناه است كه در آيه بعد آمده است.(4)
در آيه بعد خداي متعال مي‌فرمايد: وَ أَنيبُوا إِلى‏ رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ الْعَذابُ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ ؛(5)
به درگاه پروردگارتان بازگرديد و در برابر او تسليم شويد، پيش از آن كه عذاب به سراغ شما آيد، سپس از سوى هيچ كس يارى نشويد!
همچنين در آيه‌اي ديگر خداي مهربان فرموده است:
وَهُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَعْفُو عَنِ السَّيِّئَاتِ وَيَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ(6)؛ او کسى است که توبه را از بندگانش مى‏پذيرد و بدي ها را مى‏بخشد، و آنچه را انجام مى‏دهيد مى‏داند.
هيچ گاه از محضر خدا ناميد نشده و بدانيد که گناهان را مي توان جبران نمود و پاک کرد.
همين که واقعا از وجود گناهان راضي نيستيد و پشيمانيد ، نشانه اين است که توبه کرده ايد ، ولي اگر بخواهيد به ناميدي ادامه دهيد و هيج اميدي نداشته باشيد، ناميدي هم باعث افسردگي تان مي‌شود و هم اين که شما را از هدف خود دور مي‌کند.
سه نکته را خلاصه متذکر می شويم :
1- در نامه صريحا به نوع گناه اشاره نکرده‌ايد، ولي اگر گناهان مربوط به حق الناس است، سعي کنيد از طريق اداي حقوق شان و يا حلاليت طلبي، وجدان خود را آسوده کنيد .اگر مربوط به حق الله است، از طريق استغفار و انابه از خداوند متعال طلب بخشش نماييد.
2- هر چه محبت و معرفت شما به خدا افزايش پيدا کند، ميل تان به انجام گناه کم تر مي‌شود . در نتيجه گناهان شما کاهش پيدا مي‌کند . همچنين اگر روزانه يا هفتگي يا ماهانه وقتي را جهت محاسبه نفس قرار دهيد ، بهتر مي‌توانيد بر اعمال خود نظارت کرده و خودتان را از گمراهي نجات دهيد.
3- خداوند هر کس را به اندازه ظرفيت و توانايي خود حسابرسي مي‌کند . هر کس را به اندازه وسعت خود تکليف مي‌کند: «لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها...؛خداوند هيچ كس را، جز به اندازه تواناييش، تكليف نمى‏كند» در نتيجه انتظار نيست از اول عمر مانند معصومان بوده و هيچ گناهي از شما سر نزند.
پي نوشت ها:
1. روايات تربيتى، ج‏3، ص440.
2 . زمر (39) آيه 53 .
3 . ترجمه الميزان، ج‏17، ص 424.
4. تفسير نور، ج‏10، ص 188.
5 . زمر، آية 54.
6. شوري (42) آيه 25.