صلوات فرستادن بعد از ذکر نام امام خمینی و امام خامنه ای

پرسشگر گرامی با سلام سپاس از ارتباط تان با این مرکز.
اين عمل جنبه هاي مختلفي دارد. از يك سو براي ابراز احساسات نسبت به بزرگ ترين احياگر اسلام ناب محمدي در قرن معاصر است . ابراز احساسات از ویژگی های موجودات «حساس» است . در این میان انسان بیش تر از سایر موجودات در پی پیدا کردن راهی جهت ابراز احساسات درونی و اظهار علاقه به دیگران و به خصوص بزرگان می باشد. برای این منظور از روش های مختلف همچون هورا، سوت، کف زدن، دست تکان دادن و... استفاده می شود. آن چه در فرهنگ اسلامی به روشنی قابل مشاهده است ،محتوا دادن به رفتارهای طبیعی و اجتماعی انسان است، چنان كه اذان جایگزین ناقوس کلیسا و سلام جایگزین برداشتن کلاه کردن و ...شده است.
در روزهای قبل از پیروزی انقلاب اسلامی نیز مردم براي ابراز احساسات از لفظ «صحیح است» و یا کف زدن برای تأیید و تشویق استفاده می کردند که بعدها تکبیر جایگزین آن شد. هم چنین استفاده از صلوات جهت احترام و تأیید میان مردم متدین مرسوم بوده است . هرگاه می خواستند بیش تر احترام بگذارند ،صلوات ها را تکرار می کردند.
جنبه ديگري كه اين مسئله دارد، اين است كه اقتضاي زمان فعلي بزرگداشت مقام و منزلت اين بزرگان است كه اسلام حقيقي را زنده نموده و علمدار و پرچم دار نهضت رسول الله (ص) هستند . هر چقدر اين بزرگان مورد تأييد و تعظيم واقع شوند ،در واقع اهل بيت و رسول خدا (ص) و راه و روش ايشان تأييد و تعظيم مي شود، زيرا حكومت و رهبري اين علما در طول و امتداد رهبري معصومين (عليهم السلام) است ،نه اينكه در عرض و مقابل ولايت ايشان باشد چنان كه ولايت معصومين نسبت به ولايت خداوند همين حالت را دارد . همان طور كه بزرگداشت معصومين توهين به خداوند متعال نيست، تعظيم علما نيز توهين به معصومين محسوب نمي شود. براي تعظيم علما، درود بر محمد و آل محمد انتخاب شده است. اگر كسي مي خواست ايشان را در عرض و مقابل معصومان قرار دهد، ديگر با شنيدن نام ايشان، بر محمد و آل محمد درود نمي فرستاد.
بنابراين موقعيت فعلي جهان اقتضا دارد كه علمداران مبارزه با فرعونيان زمان تأييد و تعظيم شوند . تأييد و تعظيم اين علمداران در واقع تأييد و تعظيم اصل آن سپاه و فرمانده آن است.
در اين جا مناسب است خاطره اي كه مقام معظم رهبري بيان نموده اند ، نقل كنيم:
ايشان در بیاناتي كه در دیدار فرماندهان لشكر 27 محمد رسول‌الله (ص) در تاريخ 20/3/1375 داشتند، در ذيل بحث عوام و خواص فرمودند:
« در دوران پيش از پيروزی انقلاب، بنده در ايرانشهر تبعيد بودم. در يكی از شهرهای همجوار، چند نفر آشنا داشتيم كه يكی از آن ها راننده بود، يكی شغل آزاد داشت و بالاخره، اهل فرهنگ و معرفت، به معنای خاص كلمه نبودند. به حسب ظاهر، به آن ها عامی اطلاق می‌شد. با اين حال جزو خواص بودند. آن ها مرتّب برای ديدن ما به ايرانشهر می‌آمدند و از قضايای مذاكرات خود با روحانی شهرشان می‌گفتند. روحانی شهرشان هم آدم خوبی بود؛ منتها جزو عوام بود. ملاحظه می‌كنيد! راننده‌ كمپرسی جزو خواص، ولی روحانی و پيشنماز محترم جزو عوام! مثلاً آن روحانی می‌گفت: «چرا وقتی اسم پيغمبر می‌آيد، يك صلوات می‌فرستيد، ولی اسم «آقا» كه می‌آيد، سه صلوات می‌فرستيد؟!» نمی‌فهميد. راننده به او جواب می‌داد: روزی كه ديگر مبارزه‌ای نداشته باشيم؛ اسلام بر همه جا فائق شود؛ انقلاب پيروز شود؛ ما نه تنها سه صلوات، كه يك صلوات هم نمی‌فرستيم! امروز اين سه صلوات، مبارزه است! راننده می‌فهميد، روحانی نمی‌فهميد!»(1)
پي نوشت :
1. پايگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيت ‌الله ‌العظمی سيد علی خامنه‌ای (مد ظله العالي) به آدرس
http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=4790