حفظ قران و افزایش درجات

با سلام و تشکر به خاطر ارتباطتان با این مرکز
شک نیست که روایات برای فقط تشویق به خواندن بی تامل و دقت و پند گیری و وعظ پذیری و عمل به محتوا نیست. بلکه تلاوت از باب مقدمه این ها مورد نظر است.
تلاوت قرآن به عنوان کتاب خدا و دستور عمل هدایتی و عملی خدا برای بنده ، انسان را به سوی راه حق سوق می دهد . معرفت انسان را نسبت به خدا زیاد می گرداند . به انسان شوق خدایی شدن می دهد . انسان را از زشتی ها و پستی ها دور می کند.
اگر کسی بدون این که سعی در عمل به قرآن داشته باشد و بدون این که توجه کند که قرآن کتاب و دستور خداست و بدون این که برای امر و نهی خدا بها قائل باشد و... ، فقط بخواهد با تلاوت صوری و ظاهری قرآن(بدون انجام واجبات و ترک محرمات) به درجات آخرت برسد،
خود را گول زده زیرا تلاوت کننده کتاب خدا زمانی به واقع تلاوت کننده است که آن را به عنوان کتاب خدا تلاوت کند . از تلاوت در صدد کسب نور و هدایت باشد . برای رضای خدا و امر و نهی خدا ارزش قائل باشد و...، در این صورت است که تلاوت آیات، مفید و هدایتگر و نورانی و نورانی کننده و نجات بخش می باشد .
فرق است بین کسی که بدون تقید به امر و نهی خدا و بدون همت برای کسب رضای خدا فقط تلاوت آیات را وسیله بالارفتن درجات بهشت می داند با کسی که با عشق به خدا و با عمل به رضای خدا ،کتاب خدا را به عنوان کتاب محبوب بر دیده می نهد و می بوسد و می بوید و می خواند و از آن لذت می برد(حتی اگر مضمون و محتوایش را متوجه نشود). تلاوت فرد دوم او را در درجات بهشت بالا می برد، ولی تلاوت فرد اول برای او مایه عذاب است ، زیرا قرآن شاکی از اوست که چرا او را وسیله سودای باطل خود ساخته ، بدون توجه به فرستنده او و بدون عمل به مضمون و محتوایش می خواهد فریبکارانه به کمک او گناهانش را بپوشاند و به بهشت راه یابد.
البته یک نکته را باید توجه داشت و آن محروم نکردن خود از تلاوت قرآن است. کسانی با این توجیه که چون ترجمه و معنای آیات را متوجه نمی شویم ،به تلاوت قرآن اقدام نمی کنیم. زیرا تلاوت آیات بدون فهمیدن آن ها نتیجه بخش نیست.
امام خمینی(قدس سره)در رد این توهم می فرماید:
"فرزندم! با قرآن این بزرگ کتاب معرفت آشنا شو ، اگر چه با قرائت آن؛ و راهى از آن به سوى محبوب باز کن و تصوّر نکن که قرائت بدون معرفت اثرى ندارد که این وسوسه شیطان است. آخر، این کتاب از طرف محبوب است براى تو و براى همه کس، و نامه محبوبْ محبوب است، اگر چه عاشق و محبّ مفاد آن را نداند و با این انگیزه حبّ محبوب که کمال مطلوب است ،به سراغت آید و شاید دستت گیرد. ما اگر در تمام لحظات عمر به شکرانه این که قرآن کتاب ما است، به سجده رویم، از عهده بر نیامده‏ایم."(1)
پس ما نباید به بهانه های واهی خود را از تلاوت قرآن محروم کنیم . به تلاوت بدون فهمیدن و عمل هم نباید دلخوش شویم، بلکه باید در عین تلاوت، سعی کنیم مضمون آیات را بفهمیم و معتقد شویم و عمل کنیم . روایات هم ما را به چنین تلاوتی دعوت می کند.
حفظ قرآن هم بسیار ارزشمند است، ولی روایات مورد نظر به تلاوت (و فهم و عمل به قرآن) ناظر است ،خواه تلاوت از حفظ باشد و خواه از روی مصحف.
پی نوشت :
1. صحیفه امام،ج16،ص211.