اگر یک دانش اموز به دانش اموز دیگری فحش بدهد و ان دانش اموز به معلم بگویید.اینجا معلم باید چه طور برخورد کند.در حالی که خود معلم از این مسئله مطمئن نیست .
با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با اين مرکز.
نوشته اید مطمئن نیستید. توصیه می کنیم ابتدا در خصوص آنچه بین آن ها اتفاق افتاده، از طرفین به طور جداگانه و بدون حضور دیگری تحقیق کنید . در صورتی که مطمئن شدید ادعای دانش آموز شاکی درست است ، فرد دیگر را بخواهید در محلی که جز شما در آن جا کسی نباشد، با او صحبت کنید . با بیان آیات و روایاتی که از اهل بیت در این زمینه آمده ،او را از تکرار این عمل منع کنید.
می توانید در خصوص اهمیت دوست و دوستیابی با او صحبت کنید . به او متذکر شوید که فحاشی و ناسزاگویی سبب پراکنده شدن دوستان می شود. بعد از صحبت می توانید فرد دیگر را نیز بخواهید . از او بخواهید که دوست خود را ببخشد . طرف مقابل نیز قول بدهد تکرار نکند. توصیه می کنیم از هرگونه برخورد که موجب واکنش شدید دانش آموز شود ، خودداری نمایید بلکه در فضایی آرام و با لحنی مهربان مسئله را دنبال کنید.
در بسیاری از موارد اگر عکس العمل خاصی نشود ، دانش آموزان با هم آشتی کرده و روابط خود را از سر می گیرند. می توانید دو راه را در نظر بگیرید و مراقب باشید به نزاع نکشد. البته مقطع سنی و تحصیلی نیز در خصوص برخورد ها بسیار مهم است که توجه به آن دارید.
برای طولانی مدت بهترین کار ، اراده الگوی عملی است . یعنی معلمان به عنوان الگوی دانش آموزان سعی کنند از فحش و ناسزا دادن به دانش آموزان خودداری کنند .
در ذیل مطالب در خصوص فحش و ناسزا آورده شده که می تواند شما را در این زمینه کمک کند.
فحش و ناسزاگويي يکي از گناهان بزرگ است که در آيه ده سوره حجرات، خداوند آن را نهي نموده است . پيامبر اکرم صلي الله عليه وآله فرمود که ورود به بهشت بر هر کسي که فحش و ناسزا گويد، حرام است.(1)
امام باقر عليه السلام مي فرمايد: ناسزاگويي، اسلحه فرومايگان بدکار است.(2)
«مقتضاي اطلاق روايات، حرام بودن فحش است، با هر کس که باشد، خواه مسلمان و مومن، يا کافر و فاسق، کوچک يا بزرگ.(3)
با توجه به حرام و گناه بودن فحش و ناسزاگويي، نميتوان پاسخ کار حرام و معصيتي را با حرام و معصيت داد.
روزي اميرالمومنين (ع) شنيد که مردي به جناب قنبر دشنام ميدهد . قنبر خود را آماده کرد او را فحش بدهد، حضرت فرياد زد: قنبر، آرام باش! دشنام گويت را با خواري واگذار که با اين کار خدا را خشنود ميکني . شيطان را خشمگين ميسازي . دشمنت را کيفر مي دهي.
سپس امام سوگند ياد کرد که «هرگز شخص با ايمان، پروردگار خود را با چيزي همانند« حلم و خويشتن داري» راضي نساخته، شيطان را با سکوت خشمگين نکرده، احمق را با خاموشي، مجازات ننموده است.(4)
در روايات براي فحش و ناسزاگويي يا ترک آن به خاطر اطاعت از خدا و ترس از عذاب الهي، آثار و نتايجي ذکر شده است.
امام صادق(ع)فرمود: هر که به مسلماني فحش دهد، خدا برکت را از روزي اش مي گيرد . لطف و رحمتش را از او بر مي دارد. او را به خودش واگذار مينمايد. زندگياش را به سوي فساد و تباهي سوق ميدهد.(5)
پيامبر اکرم(ص)فرمود: براي هر کس کاري زشت و ناسزا يا شهوتي رخ نمايد و او به خاطر ترس از خدا از آن بپرهيزد، خدا آتش جهنم را بر وي حرام ميکند . از هول و ترس بزرگ قيامت، نجاتش مي دهد.(6)
دين اسلام نه تنها از دشنام گويي در برخورد با دشنام و ناسزا بر حذر داشته، بلکه حتي از صفات نيک مؤمنان ميداند که به هنگام شنيدن ناسزا با رفتار نيک و سلام و درود پاسخ گوييم: « بندگان خداي رحمان آناناند که روي زمين به نرمي (بدون غرور) راه ميروند. چون نادانان آن ها را طرف خطاب قرار دهند، به ملايمت پاسخ دهند(سلام گويند)».(7)
جهت آگاهي بيش تر مطالعه کتاب گناهان کبيره شهيد دستغيب ،جلد دوم توصيه مي شود.
پي نوشت ها:
1. کنزالعمال، ج3، ص598.
2.سفينةالبحار، ج2، ص346(چاپ قديم).
3. شهيد دستغيب، گناهان کبيره، ج2، ص299.
4. سفينةالبحار، چاپ قديم، ج1، ص300، واژه حلم.
5. اصول کافي، ج2، ص226.
6. بحارالانوار، ج67، ص378.
7. فرقان(25)آيه 63.
