سلام من مدتی در یکی از سایتهای اینترنتی عضو بودم و ازین طریق دوستان زیادی داشتم یعنی از سراسر کشور که ارتباطمون فقط تلفنی بود هیچگونه حرف و صحبت خارج از حد و حدودی هم مطرح نمیشد بلکه من ازین دوستانم تجربیات زیاد و خیلی چیزای مفیدی هم یاد گرفتم بیشتر حالت همون مشاوره ایی بود و خیلی هم تجربیات ارزنده ایی رو در اختیارم میذاشتن تا اینکه یه بار یکی ازین بچه ها یه حرفی به من زد که باعث شد افکار و خیالات خیلی وحشتناکی تو سرم بیاد و باعث شد ترس خییلی زیاد و اضطرالب شدیدی بهم دست بده در همون حالت ترس و اضطراب قسم خوردم و عهد کردم دیگه از طریق نت شمارمو به کسی ندم الان 5 ماهه بعد از مدتی فهمیدم حرفی که اون فرد اون روز به من گفته کلا از پایه و اساس دروغ بوده و همچیون موضوعی اصلا وجود نداشته در نتیجه افکار ترسی و اضطرابی منم که بر پایه اون حرف و زاییده خیالاتم بود همه بیخودی بوده و کلا ترسم بی مورد بوده حتی واسم مشخص شد که ممکنه اون شخص در حالت طبیعی هم نبوده که اون حرفو زده حالا سوالم اینه با توچه به اینکه شرایط قسم و عهد رو میدونم و صیغه هم نخوندم براشون و اون حالت ترس و وحشت باعث شد ناچارا برای رهایی ازون افکار عهد کنم و قسم بخورم دیگه این کارو نکنم و به تلفن دوستای قدیمم هم جواب ندم آیا این عهد و قسم در اون شرایط با توجه به اینکه حرف اون شخص دروغ هم بوده صحیح هستش و اآیا لازمه بهش پابند باشم و اگه هم کفاره داره باید چقدر بدم البته هنوز عهدم رو نشکستم الان حتی دوستان دلسوز و خیلی خوبی رو هم که داشتمو به واسطه همین عهد و قسم دارم از دست میدم لطفا منو راهنمایی کنید ممنونم؟
پرسشگر گرامی با سلام سپاس از ارتباط تان با این مرکز.
از آنچه که باعث ترس و وحشت شما شده است ، خبر نداریم. قطعا اگر از محتوای ترس و وحشت تان مطلع بودیم، کمک بهتری می توانستیم داشته باشیم. ان شاءالله در ارتباط بعدی با مطرح کردن محتوای ترس و وحشت تان تکنیک های کاهش اضطراب و نگرانی را از این بخش دریافت خواهید کرد اما در مورد قسم :
قسم خوردن فقط به لفظ جلاله (مثل الله) صحیح است . بقیه اعتباری ندارد. قسم به قرآن کفاره ندارد و عمل به آن واجب نیست.
شرایط قسم خوردن:
قسم چند شرط دارد:
اول: کسى که قسم مىخورد ،باید بالغ و عاقل باشد. اگر مىخواهد راجع به مال خودش قسم بخورد، باید در حال بالغ شدن سفیه نباشد . حاکم شرع او را از تصرف در اموالش منع نکرده باشد. از روى قصد و اختیار قسم بخورد . پس قسم خوردن بچه و دیوانه و مست و کسى که مجبورش کردهاند، درست نیست . همچنین است اگر در حال عصبانى بودن، بى قصد قسم بخورد.
دوم: کارى را که قسم مىخورد انجام دهد، باید حرام و مکروه نباشد. کارى را که قسم مىخورد ترک کند، باید واجب و مستحب نباشد. اگر قسم بخورد که کار مباحى را به جا آورد، باید ترک آن در نظر مردم بهتر از انجامش نباشد. نیز اگر قسم بخورد کار مباحى را ترک کند، باید انجام آن در نظر مردم بهتر از ترکش نباشد.
سوم: به یکى از اسامى خداوند قسم بخورد که به غیر ذات مقدس او گفته نمىشود، مثل «خدا» و «الله» . اگر به اسمى قسم بخورد که به غیر خدا هم مىگویند، یعنی هر وقت کسى آن اسم را بگوید، ذات مقدس حق در نظر مىآید، مثل آن که به «خالق» و «رازق» قسم بخورد، صحیح است، بلکه اگر به لفظى قسم بخورد که بدون قرینه، خدا به نظر نمىآید، ولى او قصد خدا را کند، بنابر احتیاط، باید به قسم عمل نماید.
چهارم: قسم را به زبان بیاورد .اگر بنویسد یا در قلبش قصد کند، صحیح نیست، ولى آدم لال اگر با اشاره قسم بخورد ،صحیح است.
پنجم: عمل کردن به قسم براى او ممکن باشد . اگر موقعى که قسم مىخورد، ممکن باشد و بعد تا آخر وقتى که براى قسم معین کرده عاجز شود یا برایش مشقت داشته باشد، قسم او از وقتى که عاجز شده ، به هم مىخورد.
قسم خوردن دو نوع هست:
1- برای اثبات یا انکار موضوعی قسم بخورد.
مثلا: قسم بخورد که من این کار را انجام نداده یا انجام داده ام.
در صورت مخالفت کفاره ای بر او واجب نیست. فقط مرتکب کار حرام شده است. مگر اینکه ضرورتی مهم تر در میان باشد که حرمت را تحت الشعاع قرار دهد.
2- برای انجام یا ترک کاری قسم بخورد.
مثلا: قسم بخورد که فلان کار را انجام می دهم یا فلان کار را ترک می کنم.
در صورت مخالفت، کفاره بر او واجب می شود.
کسانى که براى اثبات مطلبى قسم مى خورند، اگر حرف آن ها راست باشد، قسم خوردن مکروه است . اگر دروغ باشد ، حرام و از گناهان کبیره است.
با توجه به شرایط و اقسام قسم خوردن ، اگر قسم شما صحیح باشد ،در صورت مخالفت باید کفاره بدهید . کفاره قسم ، اطعام ده مسکین می باشد یا پوشاندن آن ها . اگر نتوانيد، سه روز روزه بگیريد .
موفق باشید.
