به نام خداوند بخشاینده مهربان سلام من در خانواده ای مسلمان به دنیا امده ام(در جمهوری اسلامی ایران)به خداوند یکتا و یگانگی او هم اعتقاد دارم.به معاد و اخرت هم معتقد هستم همچنین به راستی و حقانیت پیامبران الهی و دعوت انان.اینکه می گویم اعتقاد یعنی درستی انرا قبول دارم.مطالعه دینی هم داشته ام مخصوصا در مورد اسلام.اما از انجا که در سراسر عمر 25 ساله ام شاید چند رکعت نماز بیشتر نخوانده ام و روزه نگرفته ام و گناه و کار بد زیاد کرده ام از قبیل بد حجابی غیبت دروغ ارتباط با نا محرم انجام بعضی از کار های حرام که در همه دین ها بد است وحتی اگر بی دین هم باشیم انجام ان کار از نظر وجدان انسانی و جامعه نهی شده است.در تمام این مدت با این که می دانستم این کار ها بد است اما انجامشان می دادم چون وجدانم بیدار نبود یعنی در لحظه ارتکاب این اعمال کور و کر بودم..اما الان وجدانم کاملا بیدار شده.دیگه دلم نمی خواد نافرمانی خدا رو کنم.دیشب خیلی گریه کردم و با خدا تو تنهاییم حرف زدم. بهش گفتم خدا جونم می دونم خیلی گناه کارم اما کسی رو جز تو ندارم که پیشش گریه کنم وبهش بگم منو ببخشه گفتم خدایا منو پاکم کن مثه لحظه ای که به دنیا اومدم بهش گفتم تا احساس پاکی رو تو دل و جونم بندازه بهش گفتم که از گذشتم خیلی پشیمونم و می خوام چیزایی رو که قابل جبرانه جبران کنم و دیگه کارای گذشته رو تکرار نکنم.ازش خواستم که کمکم کنه مواظبم باشه و وقتی خواستم به گناهی نزدیک شم حرفامو واشکامو یادم بیاره تا گناه نکنم.ازش خواستم که هدایتم کنه.این کارای بدی که گفتم تو همه ی دینها گناه به حساب میاد. راستش من با این کارای بدی که کردم تا حالا خودمو مسلمان به حساب نیاوردم.و هیچ وقت احساس مسلمانی نکردم چون هیچ وقت به دنیا اومدن توی یه جمهوری اسلامی و در یک خانواذه مسلمان رو مستلزم مسلمان بودن نمی دونستم.همون طور که به دنیا اومدن تو جایی که همه کافرن رو مستلزم کفر نمیدونستم.چون همیشه فکر می کردم دین یه چیز ارثی نیست.(خجالت می کشم بگم ولی راستش تا حالا نمی دونستم چیم)حالا می خوام بدونم ایا من میتونم توبه کنم و مسلمان بشم و تموم گناهای گذشته رو تا اونجا که ممکنه جبران کنم وپاک بشم؟درسته که تو تموم ادیان اگه توبه کنیم خدا از گناه پاکمون می کنه اما راستش من به شدت به یه احساس پاکی تو وجودم احتیاج دارم اخه خیلی روحیه ام حساس و شکننده شده و در مقابل کوچکترین حرفی که کسی راجع به پاکی یا ناپاکی با دیگران میزنه به روحیه ام لطمه میخوره و گریم می گیره خیلی حساس شدم نسبت به این قضیه.به خاطر این احساس می کنم باید همه چی رو از نو شروع کنم و تا پاک نشم نمی تونم از اول شروع کنم.اما فکر می کنم اگه پاکی رو تو عمق وجودم حس کنم دیگه به هیچ قیمتی حاضر نیستم وجودمو به گناه الوده کنم. من اینو خیلی با التماس از خدا خواستم و راستش از دیشب تا حالا خیلی از استرسم کم شده و اروم تر شدم اما هنوز هر جا میرم احساس می کنم تموم ادمای دنیا از من بهترن و همش یاد گناهای گذشتم می افتم.حالا می خوام بدونم که باید چکار کنم. ایا من میتونم مسلمان بشم یا به عبارت دیگه اسلام بیارم؟ایا این کار درسته؟
خواهر گرامی با تشکر از تماس تان با این مرکز
الان مسلمان هستید و گناه باعث نمی شود که انسان از مسلمان بودن در بیاید، هر چند گناهان زیادی داشته باشد. به جز پيامبران و امامان معصوم، همه انسانها در معرض اشتباه و خطا هستند . هيچ انسانى نيست كه اشتباه نكند. وسوسههاى شيطانى و شهوات نفسانى و درونى انسان و نيز دنيا و جلوههاى ظاهرى آن، دائما همراه انسان و در متن زندگى او حضور دارند . در صدد فريب و گمراه كردن او مىباشند. بنابراين خداوند مىداند كه انسان در معرض خطرات درونى و بيرونى قرار داد . تمهيداتى را براى نجات وى از چنگال وسوسههاى درونى و بيرونى در نظر گرفته است.
در كنار وسوسههاى درونى، خداوند چراغ عقل و فطرت حقيقتطلبى را درون انسان روشن و شعله ور نگه داشته است . در بيرون نيز پيامبران، امامان معصوم و دين را به عنوان بهترين برنامه زندگى قرار داده، تا انسان از آن استفاده كند. علاوه بر اين كه خداوند به رغم همه اين تمهيدات، راه ديگرى را به روى انسان باز گذاشته است كه اگر جنود شيطان بر او پيروز شدند و او را به گناه يا بيراهه كشاندند، دوباره به صراط مستقيم باز گردد . هيچ گاه و در هيچ شرايطى، در زندگى نااميد و مستأصل نشود و آن راه «توبه» است.
خداوند با هيچ انسانى كينه و دشمنى ندارد . دوست دارد كه همه انسانها، در مسير حق و هدايت قرار گيرند . از تمام ظرفيت وجودى خود، براى دستيابى به كمالات استفاده كنند، مگر اين كه انسان، مانع از مهربانى و لطف شود و باعث محروميت خودش گردد.
بنابراين راه بازگشت هميشه باز است گرچه انسان بدترين گناهان را مرتكب شده باشد. اگر كسى به صورت واقعى توبه كند، خداوند او را از همه آلودگىها پاك مىكند و او را دوست مىدارد، به ويژه اگر توبه كننده جوان باشد( ان الله يحبّ التوابين). پيامبر اكرم (ص) فرمود:
«انّ الله تعالى يحبّ الشابُّ التائب ؛
خداوند جوان توبهكار را بيش تر از [ساير توبهكنندگان] دوست دارد».
اگر به هر دليلى، تاكنون اشتباهاتى مرتكب شدهايد، نبايد از لطف و رحمت خدا مأيوس باشيد. قطعا راه بازگشت وجود دارد .خداوند نيز وعده داده كه هم توبه كننده را دوست دارد و هم به او كمك مىكند.
گاهى افراد دچار اين اشتباه مىشوند كه بايد صد در صد خوب باشم يا صد در صد بد، يعنى، قانون «همه يا هيچ» بر زندگى آنان حاكم است .حال آن كه در زندگى انسان احتمال اشتباه و خطا منتفى نيست . ممكن است اشتباه كرده، مرتكب گناه شود. اگر اشتباه كرد و گناهى انجام داد، نبايد دچار اشتباه بزرگترى شود و بگويد من كه سرم زير آب رفته، چه يك وجب و چه صد متر !پس بگذار دوباره و صد باره اين گناه را انجام دهم.
هر كجا كه جلوى ضرر را بگيريم ،نفع است. همين كه انسان متوجه اشتباه خود شد، بايد سعى كند ديگر اشتباه را مرتكب نشود . باز اگر بعد از مدتى دوباره اشتباه كرد، توجه كند و جبران نمايد. خداوند راه بازگشت را به اين دليل باز گذاشته كه انسانها هيچ گاه نااميد نشوند و دنبال قانون «همه يا هيچ» نروند.
با توجه به آنچه بيان شد، هرگز از خود نااميد و مأيوس نباشيد. اشتباهات گذشته قابل جبران است . اين طور نيست كه تلاشهاى شما براى ترك گناه بىثمر بوده است. همين كه احساس ندامت و نارضايتى از رفتار خود دارید، نشانه اين است كه هنوز چراغ فطرت الهى شما، روشن است . تمايل و گرايش به خوبىها داريد. خداوند نيز شما را رها نكرده ؛ ندامت و پشيمانى شما، بزرگترين نعمت الهى و علامت اين است كه خداوند شما را دوست دارد. اگر توبه واقعى كنيد و به اوامر الهى عمل كرده و از نواهى او اجتناب كنيد، قطعا اهل رستگارى و سعادت خواهيد بود.
هم بايد زحمت كشيد و هم توقع و انتظار «معجزه» نداشت. رسيدن به كمالات انسانى، به تدريج و با تلاش مستمر، تحقق مىپذيرد . امكان ندارد يك شبه اين مسير طى شود. حتى پيامبران، بعد از ساليان متمادى تلاش و كوشش، توانستند مراحلى را طى كنند و به مدارجى برسند. پس هم راه توبه باز است و هم خداوند مهربان و توبهپذير است. جبران گذشته نيز امكان دارد . طى اين مسير تدريجى است. بنابراين دليلى ندارد از رحمت خداوند نااميد شويم بلكه بايد دامن همت بالا زنيم و از خداوند بخواهيم تا ما را در طى اين مسير كمك كند.
چند دستور عمل براى توبه و بازگشت از گناه:
پس از پيدا شدن حالت ندامت از كردههاى ناپسند، چند عمل سزاوار است:
1- سه روز، روزه گرفتن: حضرت صادق (ع) مىفرمايد: توبهى نصوح كه خداوند به آن امر فرموده، روزه گرفتن روز چهارشنبه، پنج شنبه و جمعه است.
2- غسل توبه، حضرت رضا (ع) به كسى كه مىخواست از گناه غنا توبه كند، فرمود: «برخيز و غسل كن» .پيامبر (ص) مىفرمايد: « بندهاى كه گناهى كند، هر اندازه كه باشد، سپس پشيمان شود و توبه كند، خداوند به مغفرت و آمرزش به او رجوع مىفرمايد. برخيز و غسل كن و براى خدا سجده نما».
3- خواندن دو يا چهار ركعت نماز .
4- استغفار و خواندن دعاى توبه (خصوصا دعاى 31 صحيفه سجاديه از امام سجاد )
5- تكرار توبه و استغفار. امام صادق (ع) فرمود: «هرگاه بندهاى زياد آمرزش بطلبد، نامه عملش بالا مىرود، در حالى كه مىدرخشد» .
6- اختيار كردن وقت سحر براى استغفار، بسيار نافع و مطلوب است. البته استغفار در هر وقتى خوب است، ولى سحر اثر خاصى دارد. قرآن نيز استغفار كننده در سحر را مورد ثناى خود قرار داده است.
7- براى ترك گناهانى كه به آن ها عادت كردهايد، سعى كنيد با يك برنامهريزى زمانبندى شده، به تدريج آن را ترك كنيد ،مثلًا با خود شرط كنيد امروز مىخواهم آن گناه را انجام ندهم. اگر موفق شديد ،يك امتياز به خود بدهيد . بلافاصله به جهت آن موفقيت، سجده شكر به جاى آوريد . اگر موفق نشديد، از روش جريمه استفاده كنيد.
8- براى تقويت اراده هر روز حتما نيم ساعت در يك وقت معيّنى، ورزش كنيد
9- اگر در انجام اين امور گاهى شكست خورديد، سرخورده نشويد . باز ادامه دهيد. قطعا استمرار آن توأم با پشتكار، باعث تغيير و دگرگونى در شما خواهد شد.
10- هر فريضه كه ضايع كردهاید، ادا كنید .مثل نماز، روزه و واجبات دیگر .
11- سختى طاعت را بر بدنت بچشان ،چنان كه شيرينى گناه را به آن چشاندى.
نکته پایانی : با این همه تأکید بر پذیرش توبه جای هیچ نگرانی وجود ندارد . نباید ناامید شد.پس با احساس گناه و افكار منفي كه شما را نااميد كرده و باعث افزايش گناه مي شود، مبارزه كنيد . نقاط مثبت و خوبي هاي خودتان را به هيچ بي ارزش و بي اهميت و ناديده نگيريد .
موفق باشید.
