پرسش:
جمهوری اسلامی اعتراضات مردم را اغتشاش مینامد تا از پاسخگویی به آن فرار کند. مگر امام خمینی همینگونه انقلاب نکرد؟ آیا اعتراضات انقلابیون علیه دولت پهلوی اغتشاش نبود؟
پاسخ:
این روزها و با آغاز اعتراضات مردمی علیه برخی نوسانات ارزی و افزایش تورم، عناصر خودفروخته داخلی دشمن، به دعوت و تحریک عدهای خارجنشین مزدور، شهرهای کشور را به آشوب کشیده و امنیت عمومی را خدشهدار کردهاند. در این میان، رسانههای مزدور، این شبهه را مطرح کردهاند که انقلابیون زمان پهلوی نیز علیه نظام سیاسی مشروع، شورش میکردند و بنابراین آنان نیز اغتشاشگر بودند؛ در حالی که جمهوری اسلامی آنان را مبارزان انقلابی میخواند و مبارزان امروز علیه خود را اغشتاشگر میداند، پاسخ این شبهه چیست؟
1. تفاوت ماهوی نظام جمهوری اسلامی و دولت دستنشانده پهلوی
جمهوری اسلامی ایران، یک نظام مبتنی بر خواست و اراده مردم است که اکنون حدود 5 دهه با حمایت و پشتیبانی آنان از مشکلات مختلف عبور کرده و قدرت خود را تثبیت نموده است؛ در حالی که دولت پهلوی نه در آغاز دوره رضاخان و نه در ادامه، یعنی در دوره پهلوی دوم، یک دولت و نظام مردمی نبود، رضاخان را انگلیسیها آوردند و بردند. محمدرضا را انگلیسیها آوردند و سپس آمریکاییها قدرت او را حمایت و تثبیت کردند. بنابراین اساسا ماهیت این دو نظام سیاسی، متفاوت است. و از این رو اعتراض علیه این دو نیز متفاوت است. اعتراض و حتی مبارزه علیه نظام سیاسی دستنشانده کاملا مشروع است، در حالی که اعتراض علیه نظام سیاسی مردمی، شرایطی دارد و در نظام سیاسی مبتنی بر رای مردم، نمیتوان به هر بهانهای، امنیت عمومی را خدشهدار کرد.
2. ماهیت مدنی مبارزات امام خمینی و ملت ایران علیه دولت دستنشانده پهلوی
تاریخ مبارزات ملت ایران علیه دولت ستمشاهی، مسالمتآمیز و مبتنی بر رفتارهای کاملا مدنی بود. امام خمینی هرگز اجازه رفتارهای خشونتآمیز را صادر نکردند. روش مبارزه ایشان، کاملا مدنی و مبتنی بر روشهای کاملا مسالمتآمیز بود. در حالی که مردم انقلابی ایران تحت شدیدترین و وحشیانهترین شکنجههای دژخیمان شاه دستنشانده انگلیسی آمریکایی قرار داشتند و امکان مبارزه مسلحانه و پیروزی قاطع مردم بر رژیم پهلوی وجود دشت، اما امام خمینی هرگز اجازه رفتارهای خشونتآمیز ندادند. روشهای مبارزه امام خمینی، آگاهیبخشی عمومی، تظاهرات مسالمتآمیز و اعتصاب بود. ماهیت مبارزات امام خمینی با اغتشاشاتی که این روزها اموال عمومی و خصوصی را هدف تخریب خود قرار داده، آدم میکشد و با سلاح گرم و سرد به ماموران و مردم حمله میکند، متفاوت است.
3. خاستگاه تودهای، کمونیستی، مائوئیستی و مجاهدین خلقی خرابکاری، بمبگذاری و رفتارهای خشونتآمیز دوره پهلوی
بر خلاف امام خمینی که روش مدنی مبارزه علیه رژیم پهلوی را در پیش گرفته بود، گروههای تودهای، مارکسیستی، مائوئیستی و مخصوصا مجاهدین خلق روشهای خشونتآمیز را در دستور کار خود قرار داده بودند. تخریب اموال عمومی و خصوصی، انفجار برخی از تاسیسات شهری و خدمات عمومی و استفاده از سلاح سرد و گرم، روشهای مورد استفاده این گروهها بود. این گروهها و روشهای مبارزاتی آنان با مردم ایران متفاوت بود و نباید آن را به پای ملت ایران نوشت. آحاد ملت ایران که پیرو امام خمینی بودند، با وجود رفتارهای خشونتآمیز رژیم پهلوی علیه آنان از این روشها استفاده نمیکردند و با آن همراه نبودند.
4. تفاوت میان مقابله خشونتآمیز رژیم دستنشانده پهلوی و مواجهه مسالمتآمیز جمهوری اسلامی با اعتراضات
رژیم پهلوی و شخص شاه، مواجهه خشونتباری با معترضان داشت. از ابتدای آغاز مبارزات امام خمنی در سال 1342 تا پیروزی انقلاب اسلامی، بارها و بارها در شهرهای مختلف، مردم ایران به دست دژخیمان رژیم پهلوی به خاک و خون کشیده شدند، که از جمله آن است کشتار مردم در 15 خرداد 1342، 17 شهریور 1357، 13 آبان 1357 و .... هزاران نفر از مردم ایران، صرفا به دلیل مبارزه مدنی علیه ظلم رژیم پهلوی، سالیان دراز در زندان و زیر شکنجه قرار گرفتد. تنها در روزهای واپسین مبارزه، شاه که تا دیروز مردم را ارتجاع سرخ و سیاه و مشتی خرابکار اجیر بیگانگان میدانست و دیگر توان کشتار مردم را نداشت، از روی درماندگی اعلام کرد که صدای انقلاب ملت ایران را شنیده است. در حالی که هم مسئولان جمهوری اسلامی و هم شخص رهبر انقلاب، همیشه و همیشه بر حقانیت اعتراضات مردم تاکید کرده و حتی از آن حمایت کردهاند. رهبر انقلاب در سخنرانی اخیر خود، بازارایان را اصلیترین قشر حامی انقلاب دانسته و بر رسیدگی به خواستههای آنان تاکید کردهاند. ایشان مطالبه عدالت را خواسته تاریخی شیعه دانستند و هرگونه بهانهجویی برای عدم اجرای عدالت را رد کردند. این دو گونه مواجهه با معترضان از زمین تا آسمان متفاوت است.
5. دفاع مردم از خود در دوران پهلوی و خشونت اغتشاشگران علیه مردم و ماموران در دوره جمهوری اسلامی
رژیم پهلوی با تانک، نفربرهای ارتش و کامیونهای سربازان مسلح ارتشی به مقابله با مردم میآمد. طی ماههای منتهی به انقلاب اسلامی، خیابانهای شهرهای بزرگ از جمله تهران، شاهد حضور نیروهای ارتشی برای کشتار مردم بود. ارتش یک نیروی مسلح و تخصصی مبارزه علیه دشمن خارجی است و توان مهار اعتراضات شهری را ندارد، اما شاه برای مقابله با مردم از آن استفاده میکرد. شاه آغازکننده خشونت تمامعیار علیه مردمی بود که با رفتارهای کاملا مدنی، خواهان شنیدهشدن صدای خویش بودند. در روزهای آخر دولت پهلوی، مردم ناچار شدند در برابر هجوم همهجانبه ارتش شاهنشاهی، سنگر بگیرند و از جان خود دفاع کنند. در حالی که نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی با اعتراضات همراهی میکنند، پلیس تخصصی مقابله با آشوب و شورش، از معترضان حمایت میکند و تمام تلاش خود را برای حفظ امنیت آنان در برابر آشوبگران به کار میگیرد. در نقطه مقابل، اغتشاشگران با سلاح سرد و گرم به جان مردم میافتند. رسما عملیات تروریستی علیه زن و کودک و غیرنظامی انجام میدهند. در نهایت، پلیس ناچار میشود برای مقابله با رفتارهای ضد امنیتی شورشیان، علیه آنان اقدام کند. به عبارت دیگر اقدام پلیس علیه اغتشاشگران اولا دفاعی است و ثانیا بعد از مماشات فراوان و در واقع آخرین اقدام است. پلیس جمهوری اسلامی، تنها زمانی اقدام به مقابله با اغتشاشگران مینماید، که تقاضای عمومی بر آن ایجاد میشود.
نتیجه
ماهیت نظام سیاسی جمهوری اسلامی با نظام پهلوی متفاوت است. رژیم پهلوی یک دولت دستنشانده نامشروع بود، در حالی که جمهوری اسلامی ایران با حمایت و به دست مردم، ایجاد و با مشارکت و رای آنان تثبیت شده است. مواجهه رژیم پهلوی با معترضان خشونت بار بود در حالی جمهوری اسلامی ایران از اعتراضات مدنی حمایت میکند. خاستگاه خشونت علیه رژیم پهلوی عمدتا مارکسیستی، تودهای و مخصوصا از طریق مجاهدین خلق بود. روشهای مبارزاتی امام خمینی و عموم مردم ایران، مدنی از جمله تظاهرات آرام و اعتصابات عمومی بود.
