امام زمان

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
در تفکر شیعی، امامان معصوم (علیهم السلام) جایگاهی بس بلند دارند، از این رو هر گاه اسامی و برخی از القاب آنان ذکر می‏شود، پسوند «علیه السلام» به کار برده می‏شود. این نشان از مقام رفیع آنان داشته و نوعی احترام به ساحت مقدس آنان تلقی می‏گردد.
دست بالای سر گذاشتن و بلند شدن و صلوات فرستادن در هنگامی که اسم امام زمان (علیه السلام) ذکر می‏شود، در راستای احترامی است که به ساحت مقدس امام شکل می‏گیرد. در برخی از روایات تصریح شده است که جهت احترام به ساحت مقدس امام، معصومان این کار را می‏نمودند.
در کتاب منتهی الآمال مرحوم شیخ عباس قمی در باب ذکر شمه ای از تکالیف بندگان نسبت به امام عصر علیه السلام اموری را ذکر کرده ،از جمله برخاستن برای تعظیم شنیدن اسم مبارک حضرت ،خصوصا اگر اسم مبارک قائم علیه السلام باشد، چنان که سیرت تمام امامیه بوده ،در جمیع بلاد از عرب و عجم و ترک و دیلم، و این کاشف می باشد از وجود ماخذ و اصلی برای این عمل.
مرحوم شیخ عباس قمی می‏نویسد: روایت شده که دعبل خزاعی وقتی که قصیده خود را برای حضرت امام رضا (علیه السلام) انشاد کرد ،چون رسید به این شعر:
خروج امام لا محاله خارج یقوم علی اسم اللَّه بالبرکات؛
یعنی ظهور امامی که ناچار باید بیاید، حتمی است. او به نام خدا و برکات او قیام می کند.
امام رضا علیه السلام برخاست و روی پای مبارک خود ایستاد و سر نازنین خود را به سوی زمین خم کرد، پس از آن که کف دست راست خود را بر سر گذاشت و فرمود: اللهم عجل فرجه و مخرجه و انصرنا به نصراً عزیزاً. (1)
بنابراین هنگام شنیدن نام امام عصر علیه السلام ،خصوصا نام قائم بهتر است به احترام حضرت بلند شویم همین گونه که همه جا مرسوم است، ولی بلند شدن یا دست روی سر گذاشتن واجب نیست و صرفا جهت احترام است.

پی نوشت:
1 . شیخ عباس قمی، منتهی الامال، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، ج 2، ص 488 - 489.