پرسشگر گرامی با سلام و تشکر از ارتباطتان با این مرکز
از نظر شرعی، ارتباط های دختر و پسر که به طور طبیعی تحت تأثیر عوامل جنسی بوده و موجب تحریک شهوت، یا با انگیزه لذت صورت می گیرد، جایز نیست. از نگاه روان شناسانه نیز عاشق شدن پیش از ازدواج، افراد را دچار مشکلاتی خاص خواهد نمود. مهم ترین آن ها، ایجاد وابستگی و عدم تحقق شناخت کافی در خصوص فرد مقابل است. هر آنچه اطلاعات درباره فرد به دست می آوریم، جهت دار بوده و اطلاعات واقعی از دید ما خارج می گردد. آشنایی افراد با یکدیگر می تواند در زمینه های گوناگونی شکل بگیرد؛ اما هنگامی که این زمینه ها نامناسب باشند، می توان چنین برداشت کرد که ازدواج ها نیز بر اساس آن ها، دارای پایه و استقرار نخواهند بود.
اما دربارۀ این که باید چه کار کنید، باید گفت که ما نمی توانیم برای شما تعیین تکلیف کنیم و اصلاً مشخص نیست که این عبارت کلی در خصوص چه چیزی است؟ اما در ادامه، پاسخی مفصل نسبت به تمام موارد ارایه داده ایم.
احساس شما دربارۀ این امر که او هم ممکن است شما را دوست داشته باشد نیز اغلب اشتباه از آب در می آید و باعث حزن و اندوه در افراد می شود. آشنایی قبل از ازدواج لازم است؛ اما برای آن که دختر و پسر مرتکب کار حرامی نشوند، لازم است اولاً این نوع ارتباط (جهت آشنایی) با اطلاع خانواده باشد. بنابراین، حتی اگر برای بار دیگر هم او را دیدید، نباید به ارتباط با او بپردازید؛ بلکه نهایتاً می توانید خواسته خودتان را به صورت رسمی و از طریق خانواده و به طور رسمی بیان نمایید.
هر چه شناخت و آگاهی دختر و پسر از یکدیگر قبل از ازدواج بیش تر باشد، ازدواج موفقتر خواهد بود. دختر و پسر باید قبل از ازدواج از اخلاق و روحیات و صفات و شرایط یکدیگر نیز از شکل و شمایل یکدیگر مطلع باشند. بسیاری از ازدواجها بر اثر عدم آگاهی و اطلاع از اوضاع و احوال یکدیگر، دچار تنشها و درگیریها و گاهی منجر به جدایی شده است.
بسیاری از دختران و پسران در این آشنایی ها گرفتار عشق و علاقه زیاد می شوند، اما به دلایل زیاد نمی توانند ازدواج کند؛ در حالی که امکان فراموشی هم را نیز نداشته و دچار آسیب های بسیاری نیز شده اند. در عین حال، اگر حتی این گونه روابط به ازدواج هم منجر شود، آمارها نشان داده که ازدواجها موفق نبوده است؛ زیرا چه بسا همین ارتباطات که با احساسات همراه است، موجب می شود طرفین عیبهای یکدیگر را نبینند و بعد از ازدواج خود را نشان دهد. یا موجب بدبینی و سوء ظن در زندگی آینده میشود؛ مثلاً پسر با خود میگوید که همسر من وقتی به راحتی با من دوست شد، از کجا معلوم که در دوران تجرد دوستان دیگر نداشته است.
در این نوع ارتباط ها که غالباً با عشق و محبت بسیار همراه می شود، موجب می شود که رفتارها در راستای جلب نظر طرف مقابل صورت گیرد. صفات و ویژگی های اصلی شخص نمایان نشود. شخص برای این که خود را محبوب نشان دهد، سعی در ارائه رفتار خوب از خود دارد. طرف دیگر نیز چون عاشق و علاقه مند شده، عیب ها و کاستیها را متوجه نمیشود. اما این مسائل پس از ازدواج خود را نشان می دهد، عشق و علاقه های اولیه فروکش می کند، سختی ها و مشکلات زندگی بیش تر خود را نمایان میکند و مسائل بسیار دیگر که موجب میشود آن نوع ازدواج ها، ازدواج موفقی نباشد.
در نهایت هم باید تسلیم این امر باشیم که قاعده دنیا بر رسیدن به هر آنچه می خواهیم و می خواهید، نیست و بسیاری چیزها هستند که به آن ها نمی رسیم و این همان محدودیت در دنیا است و باید آن را تحمل نمود.
